NK Marathon Amsterdam – Gerhards Wedstrijdverslag
Na ruim een half jaar intensief trainen onder leiding van Annemarie was het dan eindelijk zo ver: het NK Marathon in Amsterdam.
In de vroege ochtend reden we met een gezellig clubje vanuit Zeewolde richting Amsterdam om op tijd aan de start te staan in het Olympisch Stadion. Nienke was mee als supporter op de fiets. Van tevoren hadden we een duidelijk plan gemaakt waar ze zou staan met mijn drinkflessen, zodat ik niet te kort zou komen aan vocht en elektrolyten.
Tijdens de taperweek had ik echt moeite met de rustdagen — het voelde vreemd om zo weinig te doen na maanden van intensief trainen. Op 16 oktober deed ik mijn laatste loopje en zette ik bij mijn Strava dat het stilzitten nu echt was begonnen. Waarop Nienke natuurlijk meteen reageerde: “Stilzitten? Nee hoor, ik heb nog wel klusjes die je kunt doen!” Dus hoppa, aan de bak!
Tijdens de start was het lastig om in een groepje terecht te komen waarmee ik de marathon in een stabiel tempo kon uitlopen. De eerste kilometers gingen dan ook iets harder dan ik eigenlijk wilde. Pas na kilometer 8 kwam ik een groepje van drie man tegen dat ongeveer hetzelfde tempo voor ogen had als ik: rond de 4:00 min/km. Ik wist dat het belangrijk was om in een groep te blijven, want bij kilometer 13 begon het lange stuk langs de Amstel.
Helaas belandde ik samen met één andere loper in niemandsland, en verloor ik ook nog eens mijn fles met elektrolyten na één slok. Rond kilometer 15 kwam er een groepje voorbij dat iets sneller liep dan mijn geplande tempo, maar omdat we tegenwind hadden besloot ik toch aan te haken om uit de wind te blijven tot kilometer 19. Vanaf daar kregen we de wind in de rug richting Amsterdam.
Halverwege, bij 21,1 km, kwam ik door in 1:25:33. Ik wist dat dat iets langzamer was dan nodig voor mijn streeftijd van 2:50:00, maar ik lag nog steeds goed op schema voor een sub 3 uur. De jongen met wie ik liep wilde een negatieve split lopen, maar ik voelde dat dat voor mij niet haalbaar zou zijn. Ik hield me aan mijn plan: strak rond de 4:00 blijven lopen.
Vanaf kilometer 30 begon het echt zwaar te worden. Mijn benen deden pijn en het stemmetje in mijn hoofd begon te fluisteren dat ik beter wat langzamer kon gaan. Gelukkig wist ik dat Nienke rond kilometer 33 weer zou staan met drinken. Met tegenzin werkte ik mijn laatste gelletje naar binnen, maar haar aanmoediging gaf me net dat beetje energie om door te zetten tot kilometer 37. Daar begon de echte mentale strijd.
De 4:00-tempo kon ik niet meer vasthouden, maar ik wist dat ik in het begin wat marge had opgebouwd. De sub 3 uur zat er dus nog steeds in. Het publiek heeft me door die laatste kilometers heen gesleept. En toen, het magische moment van binnenkomst in het Olympisch Stadion. Onbeschrijfelijk mooi!
Ik zag de klok: 2:51:52.
Ruim onder de kwalificatietijd voor Boston (2:55:00)! Een tijd die ik stiekem in mijn achterhoofd had als droomdoel, en het is gewoon gelukt. Zonder Nienke, die me onderweg steunde en mijn drinken aangaf, was dit zeker niet gelukt.
Nu eerst een weekje met de benen omhoog en goed herstellen, en dan sta ik al snel weer aan de start bij de FlevoFunRun op 9 november en de Zevenheuvelenloop op 16 november.