Wereldkampioen Peter: Duathlon Middle Distance 65+
Zondag 27 april stond Peter, na maanden van hard trainen, aan de start van de Middle Distance Duathlon Championships in Alsdorf. Met een ijzersterke race pakte hij de wereldtitel in de age group 65+.
Een fantastische prestatie waar hij ontzettend trots op mag zijn. In onderstaand verslag doet Peter verslag van zijn wedstrijddag.
Op zondag 27 april heb ik namens Nederland deelgenomen aan de bovenstaande wedstrijd. Volgens Garmin (met torenhoge VO2-max-waardes) en TrainingPeaks verkeerde ik in topvorm, en zelf had ik dat gevoel ook. Na maanden van serieus trainen had ik er ontzettend veel zin in.
De concurrentie had ik geanalyseerd: een podiumplaats moest mogelijk zijn, zeker toen ik hoorde dat mijn grootste concurrent wegens een blessure niet zou starten. Sowieso leek ik op papier de snelste loper.
Ik startte in de tweede startgroep, samen met alle niet-elite dames en de heren van 65 jaar en ouder. Vanaf het begin was duidelijk dat ik de snelste man van de groep was. De eerste run bestond uit vier rondjes van 2,5 kilometer. Van mijn vrouw hoorde ik dat ik langzaam maar zeker uitliep op de rest. Uiteindelijk begon ik met anderhalve minuut voorsprong aan het fietsen: 60 kilometer verdeeld over drie rondes van 20 kilometer.
Het fietsen voelde meteen goed. Ik had me voorgenomen om iets meer vermogen te leveren dan normaal, met als doel als eerste aan de tweede run te beginnen — dan wist ik dat de winst binnen handbereik zou zijn. Na de eerste fietsronde hoorde ik dat mijn voorsprong twee minuten was. Ook na de tweede ronde was dat nog steeds zo.
Alles liep volgens plan! Ik bleef geconcentreerd (opletten dat ik niet ging stayeren) en hoopte vooral dat ik geen pech zou krijgen. Gelukkig bleef dat uit, en bij de tweede wissel bleek mijn voorsprong zelfs gegroeid tot ruim drie minuten.
Wat een geweldig gevoel!
Ik besloot meteen om de tweede run van 10 kilometer niet meer volle bak te lopen. Er staan tenslotte nog veel kampioenschappen op het programma dit jaar. Dat kwam goed uit, want in het derde en vierde rondje voelde ik de spierpijn flink opkomen in mijn bovenbenen. Desondanks wist ik mijn voorsprong nog verder uit te breiden tot maar liefst zeven minuten.
Ik finishte in net iets minder dan drie uur — zeven minuten sneller dan drie jaar geleden, toen ik op hetzelfde parcours tweede werd tijdens het EK. Maar veel belangrijker: wereldkampioen!
Peter van Ravenswaaij