Zaterdagochtend vroeg om 6:15 uur werd bij de Parkeerplaats Sibbe nog even wat gesleuteld aan fietsen en getwijfeld over de kledingkeuze. Het was slechts 6 graden en later in de middag zou het 16 graden worden! Gelukkig hadden we onze eigen volgauto met Louis, aan wie we onze reservekleding, tonnen sportvoeding, bananen, ladingen sportrepen, pasta (!) en een jerrycan water mee konden geven. 

We daalden gezamenlijk af naar de start in Valkenburg: Roland, Hans OH, Maartje, Stefan Doorn en Gerline. Sommigen bulkend van het zelfvertrouwen, anderen onzeker over deze afstand, omdat we nog niet eerder de AGR-variant van 241km met 22 klimmetjes gedaan hebben, goed voor bijna 3000 hoogtemeters. Het is niet goed te overzien hoe dat gaat zijn. Ik zie zelf nogal op tegen de Keutenberg, klim nummer 21. Vanwege mijn relatief korte voorbereiding op deze tocht, ben ik ontzettend bang om al mijn kruit al te verschieten tijdens de 20 klimmetjes daarvoor…. 

De Geulhemmerberg (6%) begint al op 3km van de start, een klim in de bebouwde kom die ik altijd vervelend vind omdat we nog niet opgewarmd zijn. Bovenaan mogen we rechtsaf in plaats van het bekende links: een schitterende afdaling richting Maastricht. Alleen al hierom moet je een keer de 240 gedaan hebben! De kilometers en klimmetjes (incl een prachtig kasseien-klimmetje langs een kerkje) tikken erg makkelijk weg en de eerste rustpost slaan we over. Louis staat bij de tweede post op 65 km. We ruilen onze winterkleding in voor het zomertenue: wat een luxe! 

Nu komen we via bekend terrein terug richting Valkenburg, maar vlak voor we de Bergseweg-klim (3,4%) inslaan gaat het fout: een onbekende snijdt Roland af, die maar net overeind kan blijven. Hans lijkt in eerste instantie flinke kapriolen uit te halen om overeind te blijven, maar helaas is er niets meer aan te houden: hij valt. Rolands versnellingskabel is gebroken en Hans heeft flinke schaafwonden: voor hen eindigt het feest jammer genoeg hier… 

Met Stefan en Maartje samen gaan we met ze drieën verder. We besluiten niet meer bij grote groepen aan te sluiten, om valpartijen zoveel mogelijk te voorkomen. De mooie Fromberg (4,8%) en Koulenberg (5,6%) brengen ons weer bij Louis, vanwaar we dus weer van voren af aan beginnen met de Geulhemmerberg (6%). 

Al snel blijken Maartje en Stefan even sterke klimmers te zijn. Ik kan ze aan het begin van de klimmetjes nog bijhouden, maar als het te steil wordt of te lang duurt, dan ben ik weg. Ik word steeds banger voor die Keutenberg (Klotenberg) aan het eind en probeer steeds zoveel mogelijk op souplesse omhoog te gaan om niet al mijn kruit te verschieten. Na elke klim probeer ik vervolgens het gat dicht te rijden, soms door van groepje naar groepje te gaan. Zo ook bij de schitterende en lange klim van Camerig (3,1 km gem. 4,8%). Eerder op de Loorberg moest ik ze al lossen en pas onderaan Camerig ben ik een paar meter achter ze, maar ik zie ze alweer omhoog gaan en de afstand tussen ons wordt weer langzaam groter. Op het vlakke voel ik me echter sterk, ik merk dat het me daardoor niet ontmoedigt. Voor de langste klim naar het Drielandenpunt wachten ze me op. We spreken af dat ze voortaan bovenaan even op me wachten, want ik ben bang dat ik zonder kopman- of vrouw mezelf op de tussenstukken teveel leeg fiets en dan dus geparkeerd kom te staan op die K*%@#tenberg aan het eind. 

Als we bij onze één-na-laatste stop bij Louis aankomen op de Gemmenicherweg (6%) in België, hebben we nog 55 kilometer te gaan met nog 8 klimmetjes, waaronder de Kruisberg (9,4%), Eyserbosweg (8,6%), Fromberg (4,8%), Keutenberg (11,7%) en Cauberg (7,8%). Ik voel me euforisch, want ik ben ervan overtuigd dat ik het ga halen!! 

Bij de laatste stop bespreken we nog even de tactiek, geeft Louis nog advies en neem ik mijn laatste gelletje. Ik kan wel een koffie gebruiken, maar de organisatie is al begonnen met het opruimen van de verzorgingspost; niet heel bemoedigend! Zonder koffie beginnen we dus aan de laatste etappe. 

Na de Bergseweg en de Fromberg, fiets ik eindelijk het weggetje in langs de camping richting Keutenberg. Ik maak de haakse bocht naar rechts, waarna het asfalt al wat begint te stijgen. Ik draai naar links en kijk recht tegen de muur aan waar ik de hele dag zo tegenop zag... In de bocht schakel ik al terug naar het allerkleinste verzet en probeer de vaart er in te houden.

Het grote voordeel van het fietsen in de staart van de drukte, is dat je veel minder kans hebt dat er mensen vlak voor je plots geparkeerd staan of bijna omvallen. Er loopt nu slechts 1 wielrenner aan de zijkant met zijn fiets aan de hand en het andere plukje fietsers stoempt gestaag door. Ik voel me sterk, hoef net niet te gaan staan en kom het steilste stuk voorbij!! Hijgend als een paard worstel ik mezelf de eerste 500 meter door, die langzaam steeds minder steil wordt. Ik weet dat als ik het plaatsnaambordje en spandoek ‘Keutenberg’ voorbij ben, dat het dan nog 1,2 km glooiend doorloopt tot de kruising. En pas daar is deze hel helemaal voorbij. Euforie!

We verzamelen ons voor de laatste keer en vliegen de laatste kilometers terug naar Valkenburg. Ik was alleen even vergeten dat die Cauberg (7,8% gemiddeld) aan het begin ook percentages van 14% aantikt… Hoe gemeen! En zoals elk jaar ga ik er ook nu weer stuk op. Met de handen in de lucht fietsen we met zijn drieën de finish over; het is gelukt. 

Als toetje fietsen we terug naar huis met als navigator Google. Dat was geen slimme zet…. Als we er bijna zijn, blijken we gewoon nog een klim van 1,3 km te moeten bedwingen, omhoog naar Eckelrade! Als we niet naar Google geluisterd hadden, hadden we gewoon fluitend rechtdoor naar huis kunnen tokkelen…. 

Maar goed. Hiermee komt onze eindstand dan wel op een 255,08 km met 3.142 hoogtemeters! Dat dan weer wel. 

Deze ervaring smaakt uiteraard naar meer. Hopelijk kunnen volgend jaar Roland, Hans en ook Louis gewoon op de fiets meegaan voor de volle afstand!

Gerline van der Bij