Na de voorbereidingen die ik al eerder had gedeeld in het interview, deel ik nu graag mijn geweldige ervaring met jullie.

De dag voor de start van het evenement arriveerde ik in Spanje. Bij het hotel aangekomen, zag je meteen de eerste aankondigingen van het evenement. Midden in de lobby stond een Skoda geparkeerd en buiten wapperden overal spandoeken en vlaggen van het evenement. Diezelfde dag kon ik mijn startnummer en GPS-tracker ophalen bij de start. Deze editie namen 500 mensen uit 20 verschillende landen deel. Nadat ik mijn startnummer had opgehaald, was het tijd voor lunch en om de eerste paar kilometers te verkennen. 's Avonds vond de eerste briefing plaats, gevolgd door een diner.

Dag 1:
De volgende dag ging de wekker om 5:30. Snel even omkleden en richting het ontbijt. Mijn ontbijt bestond meestal uit pasta of rijst, en je probeert zoveel mogelijk te eten. Vervolgens moest ik me al redelijk vroeg naar de start begeven om in te checken en mijn bidons te vullen. De start vond plaats bij het hotel en je startte in volgorde van je startnummer. Ik had nummer 464 en begon in Box 9, ongeveer 20 minuten nadat de eerste waren gestart. De eerste dag was een echte inhaalrace. Direct na de start viel de groep waarin ik zat uit elkaar, waardoor ik al snel op mezelf was aangewezen. Ze hadden van tevoren al gezegd dat sommige paden zachter zouden zijn dan normaal, en dat merkte je meteen: op sommige plekken moest je flink door het zand ploegen en soms lopen. Na een tijdje kwamen we de eerste beklimming tegen. Ik weet van mezelf dat ik redelijk gemakkelijk omhoog fiets, dus kon ik daar veel mensen inhalen. Daarna volgde een prachtige afdaling langs een klif met uitzicht op zee. Vervolgens ging de route het binnenland in, waar je meteen het gevoel kreeg op een ander continent te zijn. Brede zandpaden wisselden af met gravelpaden, omringd door bergen en overal zand zover je kon kijken, met af en toe wat struikgewas. Vervolgens kwamen we op een smal pad waar het lastig was om in te halen, en zat ik behoorlijk vast achter een grote groep mensen. Tot slot kwamen we terecht in de 'Rambla', zoals de Spanjaarden het noemen. De Rambla's zijn opgedroogde rivierbeddingen die ze daar veel hebben. Als je geluk hebt, zijn de paden hard en kun je er gemakkelijk over fietsen, maar helaas waren er veel zachte stukken en moest je er echt doorheen ploegen, en soms lopen. Na vier uur onderweg te zijn geweest, was ik er eerlijk gezegd wel klaar mee. Tot slot nog een klein stukje over het strand en toen zat de eerste etappe erop.

Dag2:
De volgende dag mocht ik in Box 4 starten, met een rollende start. Vanaf het begin merkte ik meteen dat ik met mensen fietste die een vergelijkbaar tempo hadden. In het begin vormden zich grote groepen, maar na een half uur vielen deze uiteen. Vanaf de start fietste ik veel samen met een Spanjaard die goed was in dalen en in de Ramblas, terwijl ik beter was in klimmen. Vaak haalde hij me in tijdens de afdaling, waarna ik hem weer inhaalde tijdens het klimmen. Het grappige was dat hij beperkt Engels sprak en ik beperkt Spaans, maar ondanks de taalbarrière begrepen we elkaar perfect. Vandaag stond een lange klim op de planning, die begon in een pittoresk dorpje. Het eerste deel was verhard, maar halverwege de klim kwamen we op een gravelpad dat doorliep tot de top. Het uitzicht tijdens de klim was prachtig, ondanks het afzien. Vervolgens volgde een technische single track naar beneden, waarbij sommige stukken te gevaarlijk waren om te fietsen en we moesten lopen. Als een fanatieke Spanjaard afstapt, weet je 100% zeker dat het verstandig is om ook af te stappen.

Het laatste deel van de route ging hoofdzakelijk over de beruchte Rambla, met zo nu en dan een gravelpad. Gelukkig waren deze stukken beter begaanbaar dan de vorige dag. Soms moest je goed opletten omdat het pad niet altijd zichtbaar was en de route niet aangegeven stond. Hierdoor was ik volledig afhankelijk van mijn fietscomputer. De race eindigde op het circuit van El Toyo, waarna we met een bus terug naar het hotel werden gebracht.

Dag 3:
De volgende dag werden we met een bus van het hotel naar het circuit gebracht, en we hadden een behoorlijk fanatieke buschauffeur. Normaal heb ik geen last van wagenziekte, maar aan het einde van de rit voelde ik me toch niet helemaal lekker. Eenmaal op het circuit aangekomen, ging het weer beter. Ook vandaag was er weer een rollende start, en na een kilometer kwamen we met z’n allen in een soort trechter terecht. Wonder boven wonder ging dat goed, ondanks de stoffigheid waardoor je af en toe geen hand voor ogen zag.

Na ongeveer vijf kilometer begon een beklimming en het tempo zat er meteen goed in. Ik fietste met een groepje dat een vergelijkbaar tempo had, maar langzamerhand viel ook dat groepje uit elkaar en was ik weer op mezelf aangewezen. Het was een pittige beklimming die eindeloos leek. Telkens als je dacht dat je er was, moest je nog een stuk verder, en vaak zag je op een berg verderop nog steeds mensen fietsen. Tijdens de beklimming was er een segment waarbij de snelste een prijs kon winnen. Die heb ik niet gewonnen, kan ik je vertellen.

Na de beklimming volgde een redelijk lange, maar technische afdaling. Het was prachtig om van de omgeving te genieten, maar je moest goed opletten, want een foutje was zo gemaakt. Na deze mooie afdaling ging het laatste stuk weer bergop, maar dit waren redelijk goede gravelpaden met af en toe het welbekende rambla. Zo nu en dan was er geen pad zichtbaar, dus moest je goed op je Garmin kijken waar je heen moest, want soms had je oprecht geen idee. De finish was weer bij het circuit van El Toyo en vervolgens ging je weer met de bus terug.

Dag 4:
De laatste dag stond in het teken van de etappe van het circuit van El Toyo terug naar Almería. De route zou grotendeels bergaf gaan, met een paar kleine beklimmingen. Na de inspanning van de dag ervoor had ik last van mijn rechterknie en besloot ik het vandaag rustiger aan te doen, waar mogelijk samen met anderen fietsen.

Na de start ging het eigenlijk verrassend goed en had ik weinig last van mijn knie. Het eerste deel van de route bestond uit brede gravelpaden door een glooiend landschap. Vervolgens kwamen we weer in de Rambla terecht, wat een flinke belasting voor mijn knie was, dus ik besloot bij een groep te blijven om te herstellen. De dag ervoor was ons verteld dat we een stukje over het legerterrein van La Legion zouden fietsen. Ik had verwacht hier niet veel van te merken, maar niets was minder waar. We draaiden de militaire basis op en werden langs de zijlijn verwelkomd door soldaten. In het midden van de basis stond een prachtig gebouw, waar we langs fietsten richting de appelplaats, met diverse militaire voertuigen geparkeerd. Uiteindelijk fietsten we onder twee kanonnen door, begeleid door een militaire band die de hele dag voor iedereen speelde.

Nadat we de basis verlieten, kwamen we op het oefenterrein terecht, bestaande uit brede gravelpaden door een glooiend landschap, met enkele kleine maar pittige beklimmingen. Toen we het militaire terrein eenmaal hadden verlaten, was het nog maar een klein stukje naar de finish. Gelukkig was dat laatste stukje weer Rambla. Op dat moment vervloekte ik het, maar met het verstand op nul en doorzetten was het redelijk te doen. Vervolgens gingen we langs het strand richting de finish, waar de organisatie ons verwelkomde.

Het was een geweldige en unieke ervaring die ik niet snel zal vergeten. Dit smaakt naar meer en zal zeker een vervolg krijgen...

Twan van Breukelen

Zie hier de tussentijden en uitslagen.