U bent hier: HOME › Nieuws › Nieuwsflits › Helden › Bert Flier

Bert Flier

HELDEN:
BERT FLIER
Door Paul Lindeboom

Bert Flier is een van de weinig overgebleven, echte triathlonhelden op de Lange Afstand die nog steeds actief is en aansprekende resultaten boekt. Maar Bert Flier is bovenal een eigenzinnig sportman die uit principe niet sport op zondag en, ondanks het mislopen van ongetwijfeld financieel lucratieve evenementen, zichzelf tot op de dag van vandaag op dat punt niet verloochend heeft. (De Spakenburgse goalgetter Jaan de Graaf werd persona non grata in zijn vissersdorp door bij AZ wel door de knieën te gaan voor het geld en roem.) Een sportman die zijn geloof zo nu en dan uitdraagt, maar op een manier die interesse wekt i.p.v. afkeer.

Bert Flier wekt op meerdere vlakken interesse. Wellicht geen toeval dat hij als Christen een sportlichaam heeft dat geboetseerd is naar het evenbeeld van de vroegere Griekse halfgoden. Gespierde, brede schouders bovenop een gebronsd lichaam, maar als door God geschapen in plaats door solarium, fitnessruimte en anabole steroïden. Vergelijk hem met Carl Lewis tegenover Ben Johnsson. Is het toeval dat Carl en Bert allebei 4 letters bezitten, Lewis en Flier eveneens en dat Carl Lewis ook een gelovig topatleet was?
Daarnaast bezit Flier het ideale lichaam van een zwemmer, want naast breed in de schouders en een ontwikkeld torso is hij zeer slank in de heupen. Met zijn halflange haar en dito bakkebaarden kan het niet anders, of hij wordt op het strand tot vervelens toe nagekeken door zowel jonge, rijpe en oudere vrouwen. Jaloersmakend.

Van God een klein zijstapje naar de duivel, want die schijt altijd op dezelfde hoop. Flier is ook nog eens gezegend met hersens. Hij studeerde bedrijfskunde en Japankunde aan de Erasmusuniversiteit in Rotterdam en was zelfs enige tijd universitair docent aan de Rotterdam School of Management. Voor de kost is hij enige tijd geleden de sport ingestapt en het bedrijf “3 in 1 sports” opgericht en organiseert trainingskampen op Gran Canaria en in de Ardennen. Een paar credo’s van zijn website maken duidelijk dat er niet slechts een op geld beluste sportman achter een pak met stropdas schuil gaat: “3in1Sports is opgericht vanuit passie voor sport en voor mensen”, “Sport is de belangrijkste bijzaak van het leven” en “3in1Sports combineert wetenschap en feiten met gevoel en beleving”. Tot zover deze advertorial.

We hebben lichaam en geest gehad. Onze drieëenheid wordt vervolmaakt met de sportprestaties. En die liegen er niet om. In 2000 tikte Flier al tegen het triathlonvenster door in Almere als derde te finishen in de niet verkeerde tijd van 8u28. (Op dat moment was hij 27, maar op de relatief jonge leeftijd van 19 debuteerde hij al in Almere (klinkt bekend, hè Ferry). Dat hij zijn sport met zijn hersens bedrijft, toonde hij toen al door met zijn trainer af te spreken om na 10 km hardlopen te stoppen en daar hield hij zich keurig aan.) In 2001 en 2002 werd hij Nederlands kampioen in Almere.

Hierna werd het een tijdje stil rond zijn prestaties en zien we hem terug aan de nationale top op een geheel andere discipline: de crosstriathlon. Bert lijkt meer voorkeur te hebben gekregen voor de wat zwaardere omstandigheden, maar met iets kortere afstanden. Zwemmen in zee gekoppeld aan mountainbiken en lopen door natuurlijke hindernissen. Niet verwonderlijk dat fietsen in de duinen en lopen op het strand hem behoorlijk goed af gaan, hij wordt in Kijkduin op dit onderdeel dan ook tweemaal kampioen van Nederland, in 2007 en in 2010.

Dat het even stil was na 2002 klopte inderdaad. Bert Flier zelf: ‘Het klopt inderdaad dat ik na de Ironman Brazilie (2003) even geen hele triathlons heb gedaan. In 2006 en 2007 (3x) weer wel. Daarna heb ik het drukker gekregen en dus tot heden geen Ironmans gedaan, maar momenteel kriebelt het weer. Mijn belangrijkste Ironman-resultaten:
- Ironman Zuid-Afrika 2001: 10e
- Ironman Lanzarote 2007: 13e
- Ironman Hawaii 2007: gefinisht;)

Daarnaast heb ik vorig jaar het EK offroad gedaan (lekke band, maar wel gefinisht) en dit jaar dus het WK offroad (17e). ’

Dat hoogtepunten niet uit internationale successen hoeven te bestaan, maar ook gewoon afkomstig kunnen zijn uit het normale dagelijkse leven, bewijst de volgende anekdote. Bert: ‘één van m'n grootste prestaties vind ik nog steeds het shuttle-run record dat ik op 17-jarige leeftijd op mijn middelbare school neerzette. Zo hard en zo diep ben ik zelden meer gegaan. Een gymzaal vol publiek en blijven lopen tot ik niet meer kon. Dat record staat nog steeds. En gaat nooit meer verbeterd worden: het oude schoolgebouw met daarin de gymzaal is gesloopt, en vervangen door een nieuw gebouw met een spiksplinternieuwe gymzaal. Die is 20 meter lang; de oude was 18 meter.’

In de opsomming twee alinea’s eerder vermeldde Bert deelname aan een hele triathlon in 2006. Deze was zeer memorabel, want na zijn finish in Almere, waarin hij tweede werd, zakte hij door zijn benen en kwam in een veldhospitaal bij en bleek te liggen naast winnaar Max Longree (Dld), die direct op de finishlijn bewusteloos tegen het canvas sloeg. Topsport en dramatiek in zijn meest genadeloze combinatie.

In de inleiding merkte ik al op dat Bert Flier een bijzonder mens is. Ook wel zo netjes om daar ook mee af te sluiten. Ten eerste is Bert tot erelid uitgeroepen bij zijn atletiekvereniging Energie in Barendrecht vanwege zijn verdienste voor de jeugdleden. Niet slechts vanwege zijn prestaties maar ook vanwege zijn inzet om activiteiten voor de jeugd te ontplooien. Elders op internet had ik al gelezen over zijn participatie in jeugdkampen en zijn strijd tegen vetzucht onder jongeren.

Daarnaast is Bert Flier werkelijk een begenadigd schrijver. Zowel zijn wedstrijdverslagen op zijn website, zijn columns in het NTB bondsblad als zijn trainingsartikelen (allen verzameld op http://bertflier.blogspot.com) verraden zijn universitaire achtergrond. Zowel de opbouw van elk artikel, zijn woordgebruik, de keuze van zijn onderwerpen, een juiste verhouding tussen humor en serieus en de moraal van het verhaal zorgen ervoor dat elk artikel pakt, de aandacht houdt en je na afloop geregeld aan het nadenken zet. Geen dertien in een dozijn verhalen of voor de hand liggende en uitgekauwde onderwerpen a la de Bouguetreeks. Zijn column over de eerder beschreven ineenstorting na de finish in Almere 2006 haalde deze Nieuwsflits al eens, een ander pareltje staat hieronder te lezen, gepubliceerd met toestemming van de meester zelf.

 

                                                                                                                            Lopen in Ethiopië

                                                                                                                            Door Bert Flier               

Begin november was ik in Ethiopië. Niet voor een trainingsstage, maar om het land te leren kennen. Maar ja, als ik er dan toch zit, dan kan ik het niet laten om af en toe een uurtje te lopen. Ik zit ten slotte wel in het land van Haile Gebreselassie en Kenenisa Bekele.

Lopen blijkt in Ethiopië veel minder ingeburgerd dan in Nederland. De reden is simpel. In Nederland heeft iedereen wel een paar schoenen die geschikt zijn voor hardlopen, en als je ze niet hebt, dan koop je ze gewoon. Zo werkt dat dus niet in Ethiopië. Hardloopschoenen zijn zeldzaam en duur. Recreatieve lopers heb ik gedurende mijn verblijf niet gezien.

Hardlopende blanken, daar moeten de Ethiopiërs aan wennen. Tijdens mijn eerste loopje, 's ochtends vroeg op het tijdstip dat iedereen langs de kant van de weg staat om een busje te regelen om naar het werk te gaan, ben ik een ware bezienswaardigheid. Mensen lachen naar me, en ik word continu aangemoedigd: 'Haile, Haile', gevolgd door een Ethiopische van-oor-tot-oor-glimlach waar de humor van afdruipt. Er wordt een hoeveelheid positieve energie gegenereerd die onvoorstelbaar is. Af en toe lopen mensen even een stukje met je mee. Gewoon op hun blote voeten, of op losse slippers, jouw ritme aannemend en alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Een schitterende ervaring heb ik wanneer ik een groepje kinderen achterop loop. Ze hebben schooluniformpjes aan en dragen hun boeken onder de arm. Wanneer ik hen bijhaal, beginnen ze spontaan mee te lopen. Telkens als we een volgend stel kinderen bijhalen, sluiten ze aan. Kleine stofwolkjes dwarrelen op onder hun voetjes. Blij kijken ze in het rond. Wanneer we bij het schooltje aankomen is de groep gegroeid tot iets van twintig kinderen. Zwaaiend nemen ze afscheid.

Maar als je dan echte hardlopers tegenkomt, dan zijn het atleten van een absurd niveau. Op een zaterdagochtend start ik om half zeven voor een rondje Debre Zeit. Dat ligt op 50 kilometer van hoofdstad Addis Ababa, op ruim 1.800 meter hoogte. Dwars door Debre Zeit loopt de hoofdweg die van Addis naar Kenia leidt. Van zonsopgang tot zonsondergang stroomt het verkeer vier breed over de hoofdweg door het stadje - terwijl de weg maar twee rijbanen heeft. De gemiddelde leeftijd van de voertuigen ligt ruim boven de twintig jaar. De constante stroom vrachtwagens en personenauto's braakt zwarte wolken uit. Luchtvervuiling in combinatie met ijle lucht maakt dat het daar niet prettig lopen is. Daarbij wemelt het op die weg van de Toyota-busjes en gemotoriseerde, driewielige tuk-tuks die lukraak in- en uitvoegen om mensen op te pikken.

Deze weg besluit ik vanochtend maar te mijden. In plaats daarvan sla ik linksaf voor een rondje rondweg-Debre Zeit. Die rondweg wordt momenteel geasfalteerd, maar daar trekt de plaatselijke bevolking zich niets van aan. Die blijft, tussen de asfalteringswerkzaamheden door, gewoon gebruik maken van de weg, ook al ligt er elke twintig meter een rijtje stenen om het gebruik te ontmoedigen. Het is een chaos - en ik vind het prachtig.

Wanneer ik tien minuten onderweg ben zie ik in de verte een groep atleten. Dat is interessant. Ze hebben blijkbaar net de warming-up gedaan, want de trainingspakken worden uitgedaan. Het ziet er naar uit dat ze hier gaan trainen. Ik stop, groet, en zie een man in trainingspak met een stopwatch en een stuk papier. Dat lijkt me de trainer. Hij bevestigt mijn vermoeden dat de groep zich klaarmaakt voor een intervaltraining.

Ik mag meedoen. Een buitenkansje. Om me heen dribbelen pezige Ethiopiërs rond die van de trainer van instructies worden voorzien. Ik zeg de trainer wat mijn niveau is: 1.10 op de halve marathon. 'Then you may run with the second group', zegt hij. De eerste groep gaat namelijk iets te gaan doen waar ik met m'n verstand, laat staan fysiek, niet bij kan: 12x1000 in 2'45. Op een golvende asfaltweg, op 1.800 meter hoogte, om zeven uur 's ochtends.

De tweede groep doet 12x800, met tweehonderd dribbel rust. Dat moet kunnen. Denk ik. Totdat we starten. Forceren wil ik me niet, maar ik moet na tweehonderd constateren dat ook het tweede echelon van deze trainingsgroep snoeihard loopt. 'Don't compete!' roept de trainer me toe wanneer ik hem halverwege passeer. De tweede herhaling start ik toch maar wat rustiger, om vervolgens op bijna 100 meter gelopen te worden. Achter me hoor ik het voetenritme van een volgend groepje. Dat blijkt de damesafdeling te zijn. Wijselijk besluit ik me bij hen aan te sluiten.

Inmiddels ontdaan van enige illusie om mee te kunnen op dit niveau, haak ik mijn wagentje als laatste aan. Elk groepje loopt twee aan twee - alsof het een line-up van kinderen op het schoolplein is, maar dan wel in twintig per uur - en men handhaaft de volgorde zowel tijdens de dribbelpauze als tijdens het tempo. Binnen ons groepje loopt iedereen loopt met dezelfde pasfrequentie, in een heerlijk ritme. De sterkeren maken het tempo, de minderen volgen zo lang mogelijk - om vervolgens in de laatste meters volledig verzuurd in te storten. Ik handhaaf een tempo dat ik net aankan, en waarmee ik de snelste dames moet laten lopen. Degenen die het niet kunnen bijbenen, raap ik elke herhaling in de slotmeters op.

Ik blijk dus een snelle leerling die snel zijn plaats binnen de groep leert kennen. Dat doet de trainer deugd. De anderen zien ook dat ik het maximale uit de training haal zonder er een wedstrijd van te maken. Bij het passeren van de twee mannengroep - die inmiddels twee herhalingen voorligt - gaat een paar duimen omhoog in mijn richting. In de laatste paar herhalingen kan ik zelfs een keertje mee met de snelste dames. Omdat ze het tempo rustig opbouwen, maar ik ben er niet minder blij mee.

Na afloop bedank ik de trainer, en vraag hem wat voor materiaal hier nu eigenlijk rondloopt. Hij noemt wat namen die ik niet kan thuisbrengen, en eindigt met de zin: 'These guys are aiming for Gold in de London Olympics on the 10k and the marathon'.

Dat is dus ook lopen in Ethiopië. Zonder atletiekbaan, een clubhuis, hartslagmeters of speciale faciliteiten, maar doen wat je moet doen om de grote wedstrijden te winnen. Zo simpel kan het zijn.

Algemene informatie »
Verzekeringen »
Contributie
Bestuur / Commissies
Verkeersregelaars
Vacatures
Clubkleding
Aanmeldingsformulier
Algemene informatie
Ledenvergaderingen
Nieuws
Nieuwsflits »
Nieuwsarchief
Algemeen »
Techniek »
Interviews »
Medisch »
Helden »
Menu vd maand »
Wedstrijdverslagen »
Bike-vakantie in het Zwarte Woud
Boekbespreking: Ard Schenk (Biografie)
Boekbespreking: Jacco Verhaeren (TOP-Coaches)
Boekbespreking: Joop Zoetemelk
Boekbespreking: Marc Herremans 1
Boekbespreking: Zwemmen (Nicola Keegan)
De Keiler in Nunspeet
Fietsexpeditie Siberië
Fietsvakantie Frankrijk - Marjolein Bos
Fietsvakantie Santiago - Anita Schouwaert
Giromania !!
Hardlopen samen met een blinde loper
Mount Ventoux beklimming Louis & Stefan Doorn
Ode aan Marco Pantani
Rien en de Fietsgoden
Skiken met Ingrid Munneke
The Desert Run
Trainingskamp XXL
Trans Alp ATB - Michiel & Marion
Vancouver - trainingskamp
Weissensee - Tonny van Vliet
Zwemanalyse in de Tongelreep
Trainen met de hartslagmeter
Bram Som
Edith van Dijk
Erica Terpstra
Gregor Stam
Kees Vaneman
Leen Pfrommer
Lidia van Bon - WK Masters zwemmen
Mieke Smit
Rob Barel
Afvallen - Mascha Spoor
Overgang en trainen - Mascha Spoor
Piriformis syndroom- Mascha Spoor
Bert Flier
Bruce Lee
Eric van der Linden
Jean Nelissen
Johan Neeskens
Wilco van den Akker
Wilfried de Jong
Gehakttaart met nasikruiden - Joke Lof
Spinaziepannenkoek - Paul Lindeboom
Fietsen
Lopen
Triathlon
zwemmen
Algemene informatie zwemmen
Zwemtrainingen »
Zwemtrainer
Algemeen informatie fietsen
Racefiets trainingen »
ATB trainingen »
Fietsnieuws
Fietstrainers
Veiligheid bij fietstrainingen
Fietstrainingen
Algemene informatie lopen
LOKO Loopcompetitie
Loopnieuws
Looptrainers
Algemene informatie triathlon
Divisie team
Reglementen »
Wedstrijdreglement ITU
Reglement Organisatie Wedstrijden
Wedstrijdkalender TVZ
Route startlocatie Kaap Flevo
Route startlocatie de Parel
Clubrecords
Uitslagen »
Zwemmen
Fietsen
Lopen
Duathlon / Triathlon
Fotoalbums
You tube filmpjes
Contact
N.A.W.-gegevens van TVZ
Wachtwoord wijzigen
Wachtwoord vergeten?

Ogenblik a.u.b. ...