U bent hier: HOME › Wedstrijdverslagen › La Marmotte 2010

La Marmotte 2010

La Marmotte 2010 – op herhaling
Door Louis Doorn

La Marmotte is een 175 km lange cyclosportief fietsevenement in het zuidoosten van Frankrijk, die over een aantal bergen voert met een totaal van 5000 hoogtemeters. Voor een gewone (polder) sterveling is 175 km nog wel te doen en goed trainbaar in Nederland, maar het wordt al een stuk lastiger als er ook nog 5000 hoogtemeters overwonnen moeten worden. De heuveltjes in Limburg en de Ardennen zijn wel steil, maar de beklimmingen zijn tamelijk kort. De col du Glandon is 1924 meter hoog en vanaf het stuwmeer bij Allemond is het ongeveer 25 km klimmen met een stijgingspercentage die de 10% soms te boven gaat. Verderop in het parcours ligt de col du Télégraph, gevolgd door de Galibier die tot 2600 meter hoog gaat. Als toetje mag dan de Alpe d’Huez nog bedwongen worden. Al met al niet iets wat je zomaar even doet, maar toch wel wat voorbereiding vraagt. In mijn geval speelde er nog iets anders mee, nl. het niet finishen 3 jaar geleden. Ik ben toen tot bocht16 (5e haarspeldbocht) van de Alpe d’Huez gekomen en totaal kapot afgehaakt.

Ik weet eigenlijk nog steeds niet zo goed waarom het 3 jaar geleden niet gelukt is, omdat ik het normaal niet zo moet hebben van mijn sprintcapaciteiten maar meer van het duurvermogen.  Ik was uiteraard teleurgesteld, maar was nou ook weer niet direct van plan om het nog een keer te proberen. Echter, zo langzamerhand kwam dat idee toch steeds vaker opborrelen en vorig jaar heb ik besloten dat het er in 2010 maar van moest komen.

Al vrij snel bleek dat er meer liefhebbers waren om deze tocht ook te doen. Uiteindelijk zijn Hans van Sloten, Rien Fokkens en Bas Pieterse overgebleven, terwijl Paul Lindeboom ons heeft bijgestaan in de trainingen ter plekke.

In 2007 was het fietsdoel de “Waalse Pijl” en omdat dat een perfecte voorbereiding was op de Marmotte heb ik toen aan de zaterdagochtend trainingen meegedaan. Startend met 2 uur en langzaam uitbouwen naar ca. 5 uur. De Waalse Pijl ging erg goed, dus de moraal was ook goed. Tussen de Waalse Pijl en de Marmotte had ik niet zo fanatiek doorgefietst als eigenlijk zou moeten.
Om te voorkomen dat het opnieuw zou mislukken, heb ik het dit jaar anders aangepakt. Ik ben begonnen met het maken van een schema met daarin veel D1 trainingen (trainen met een lage hartslag op 60 tot 70% van je max. hartslag om het duurvermogen te verbeteren). Daarnaast nog een aantal D2 en D3 trainingen ingeroosterd (hogere hartslag maar ook korter van duur) en een  aantal krachttrainingen (bijv. op het grote blad de Stichtsebrug opfietsen). In dit schema heb ik ook de Amstel Gold Race opgenomen en het fietsdoel voor dit jaar: de Tecklenburg Rundfahrt in het Teutoburger wald.

Daarnaast kreeg ik Jeltje ook nog zo gek om halverwege juni vakantie te vieren in de Dolomieten, oftewel trainen in de bergen. Ik heb veel trainingen met een hartslagmeter uitgevoerd om te kunnen bepalen in welke trainingzone ik trainde, maar ook om uit te vogelen welke hartslag ik echt lang kan volhouden zonder te verzuren. Ik vind het erg moeilijk om de hartslag met fietsen op hetzelfde hoge niveau te krijgen als met hardlopen. Mijn maximale hartslag ligt rond 172 slagen per minuut en tijdens een hardloopwedstrijd zit ik op ca. 160-165. Met fietsen lukt mij dat niet en is de hartslag altijd een stuk lager. Dus door regelmatig te trainen met de hartslagmeter (vooral tijdens mijn vakantie in de Dolomieten) kom je vanzelf wel achter de steady state hartslag. Daarnaast had ik mij voorgenomen om veel meer te drinken onderweg dan ik normaal doe.

Het voorjaar begon niet zo gelukkig met een valpartij tijdens het schaatsen op het Veluwemeer. Daarna ben ik aangereden door een automobilist die de Gooimeerdijk bij Almere af reed met zijn auto terwijl ik daar net stond te wachten om over te steken. Fiets kapot en zelf een beetje gebutst. Vervolgens nog een voorhoofdholte ontsteking, maar toen was de ellende voorbij. Ik had al een nieuwe fiets in bestelling, maar die werd pas in week 13 afgeleverd i.p.v. week 3. Een beetje te laat naar mijn zin, maar het was niet anders. Het 1e deel van mijn zelfgemaakte schema had ik al niet uitgevoerd door lichamelijk ongemak en omdat er natuurijs lag (nou ja, ijs). Er gaat natuurlijk niets boven schaatsen op natuurijs. Maar toen het eindelijk begon te dooien ben ik, weken later dan gepland, maar eens begonnen met het schema. Het vroor dan niet meer maar het duurde lang voordat de temperatuur eens een beetje omhoog ging; dus veel met koude voeten gefietst. Het volgen van het schema en de in duur toenemende zaterdagochtend trainingen resulteerden er al snel in dat het steeds beter ging. Dit samen met mijn nieuwe fiets gaf mij af en toe het gevoel dat het een beetje op  wielrennen ging lijken. Voor de liefhebber: mijn nieuwe fiets is een Cube Agree GTC Pro, die overigens heerlijk fietst. De Amstel Gold Race heb ik goed verteerd en tijdens de Tecklenburg Rundfahrt ging ook alles lekker, behalve de regen dan. Begin juni zijn Jeltje en ik vertrokken naar Lana, een klein dorpje in de Dolomieten, tussen Bolzano en Merano. Daar heb ik 5 langere tochten gedaan met in totaal 10.000 hoogtemeters. Ik wilde eigenlijk ook nog de Stelvio beklimmen, maar daar was het voortdurend slecht weer en rond, of onder, het vriespunt op de top, dus bewaard voor later. Er bleef gelukkig ook wel tijd over om de dingen te doen die een normaal mens doet op vakantie.

Na 2 weken weer terug naar Nederland, nog een paar tochtjes in de polder gedaan en vervolgens na een week weer een reis van ruim 1000 km richting  Le-Bourg-d’Oisans dat aan de voet van de Alpe d’Huez ligt. Wij waren rijkelijk van proviand voorzien door onze vrouwen onder het motto: 4 kerels in een stacaravan, dat komt nooit goed. We hadden een stacaravan gehuurd op camping le Chateau in Rochetaillée, dat op ca. 7 km van Le-Bourg-d’Oisans ligt. Deze camping, een aanrader, is gesitueerd  bij de aanvang van de beklimming van de col du Glandon. De volgende dag hebben we direct de beklimming naar de col du Glandon en de Croix de Fer gedaan. Dit bleek met name voor Rien en Hans een openbaring, want meer dan 20 km klimmen met stijgingspercentages van 7 – 8 % met uitschieters boven de 10% is wat anders dan de Keutenberg. De volgende dag hebben we een mooie rit gemaakt naar la Garde (bocht 16 op de Alpe d’Huez), richting  le Freney d’Oisans. Vandaar via Le-Bourg-d’Oisans de  col d’Ornon beklommen en weer terug naar de camping. Voor woensdag stond er voor mij de beklimming van de Alpe d’Huez op het programma om mezelf te testen hoe ik ervoor stond. Ik ben 4 jaar geleden met zoon Stefan ook in deze omgeving geweest en heb de Alpe d’Huez toen in 1:13 uur beklommen (vanaf de rotonde tot de finishlijn van de Tour de France). Een jaar later (voor mijn 1e poging om de Marmotte te rijden) deed  ik er 1:21 uur over terwijl ik dacht beter in conditie te zijn. Paul maakte er gelijk een tijdrit van en heeft nog wat andere mensen uitgenodigd, waaronder een paar collega’s van hem en Alexander Veerman en Frank Scheffer van de WTC die op een camping in Venosc bivakkeerden. Dit keer ging het erg goed en ik kon mijn tijd van destijds ruim verbeteren zonder dat ik diep in het rood moest. Ik kwam na 1:08 uur over de finish en gerekend vanaf de brug over de rivier, aan de voet van de Alpe d’Huez, naar de tunnel in Alpe d’Huez, deed ik er 1:02:30 over. Al met al erg tevreden dus. Voor de leek: iedere alpe d’Huez beklimmer heeft zijn eigen start- en eindpunt, dus tijden zijn moeilijk met elkaar te vergelijken. Op de website van de WTC staan verslagen, geschreven door Alexander Veerman, over deze  tijdrit en over de Marmotte.

De volgende dagen stonden in het teken van herstel, dus een beetje bij het zwembad rond hangen, af en toe voetbal kijken en een beetje discussiëren met die 3 andere eigenwijze kerels, maar vooral rustig aan doen. Nadat Bas donderdagmiddag aan kwam (hij kon niet eerder vanwege de diploma-uitreiking van Iris) zijn we gelijk de alpe d’Huez opgereden (met de auto) om onze startbescheiden op te halen. Op vrijdag de fietsen in orde maken, bij het zwembad rondhangen, Nederland – Brazilië kijken en ’s avonds op tijd naar bed. Dit keer het gebruikelijke klaverjassen maar overgeslagen. Ik geloof dat Hans en ik toch al niet meer in te halen waren J. De spanning nam zo langzamerhand ook wel een beetje toe: gaat het ditmaal wel lukken en wordt het niet te warm morgen, want daar kan ik niet zo goed tegen.

Bas en ik hadden een laag startnummer en mochten om 7 uur vertrekken, dus om 5:30 uur opstaan. Hans en Rien starten in de groep van 7:30 uur, maar zijn ook al vroeg wakker. Als Bas en ik richting de start fietsen, wordt het duidelijk dat wij niet de enigen zijn en vlakbij  Le-Bourg-d’Oisans  wordt het echt druk met fietsers. Als we in het juiste startvak staan, zien wij dat de startvakken van 7:30 uur en later ook al aardig gevuld zijn. Alexander Veerman moet ook ergens in ons vak staan, maar die heb ik ’s ochtend niet gezien. Frank Scheffer is ingedeeld bij de snelle jongens, die nog voor ons mogen starten. Uiteindelijk wordt om 7:15 uur het startschot gegeven en komt de hele meute langzaam in beweging. Ik heb mij voorgenomen om niet te snel te starten. Ik kan mij van de vorige keer herinneren dat bijna iedereen als een gek van Le-Bourg-d’Oisans naar Rochetaillée reed. Het loopt langzaam iets af, maar waarom zou je nu al zo hard gaan. Na een kilometer of 4 sloeg het noodlot al toe; Bas had een lekke band. We hebben de binnenband snel vervangen en weer verder. Iedereen in onze startgroep was natuurlijk al uit het zicht verdwenen en we kwamen dan ook met ons tweeën bij Rochetaillée de bocht om richting de Col du Glandon. Hier stonden Tineke, Iris en Nina om ons aan te moedigen. Het voordeel van een verlate start is dat je goed op de foto komt. Paul stond iets verderop richting Allemond. Ik had de indruk dat Bas iets tijd goed probeerde te maken vanwege zijn lekke band want hij ging mij eigenlijk te snel.

Na een paar tamelijk vlakke kilometers, kom je bij een stuwdam bij het Lac du Verney (net voorbij Allemond). Dit is het 1e serieuze klimwerk, direct weer gevolgd door een paar vlakke kilometers. De col du Glandon is 1924 meter hoog; de beklimming is, gerekend vanaf Rochetaillée, ongeveer 30 kilometer lang en heeft een te overbruggen hoogteverschil van 1350 meter met een gemiddeld stijgingspercentage van ca. 4.8%. Dit percentage lijkt niet zo dramatisch, maar dat komt omdat er tussendoor 2 afdalingen in zitten en dat moet je vervolgens ook weer goed maken.  Na het stuwmeer begint het echte klimwerk. Ik heb daar gelijk mijn eigen tempo gepakt en dat lag iets hoger dan Bas zijn tempo. Omdat ik iets voor hem fietste, heb ik niet in de gaten gehad dat hij voorbij Le Rivier d’Allemond wederom een lekke band heeft gehad. Net als de 1e keer was de buitenband eraf gelopen, met als gevolg dat de binnenband naar buiten komt en lek wordt gestoten door de remblokjes. Hij heeft Tineke kunnen bereiken en die heeft de fiets van Iris naar hem toegebracht. Het bleek dat het achterwiel van Iris niet in zijn fiets paste, dus heeft hij de tocht vervolgd op de fiets van Iris. Zij heeft een framemaat van 56 cm en Bas van 60, dus het zadel op de maximale stand, maar dat kan niet zo eenvoudig met het stuur. Op een onbekende, te kleine, fiets en daardoor de nodige rugpijn heeft hij de tocht toch volbracht. Als die iets in zijn kop heeft, zit het niet in zijn kont.

Ik was intussen al een heel stuk verder en het ging allemaal goed. De temperatuur was op dat moment rond de 16 graden en mijn hartslag steeds tussen de 140 en 145. De beklimming van de col du Glandon is de moeite waard, veel natuurschoon en mooie vergezichten. In de buurt van het stuwmeer Lac de grand Maison is de boomgrens bereikt en kun je de top zien liggen. Na nog een stukje afdalen en weer klimmen was ik na dik 2 uur boven op de col du Glandon, waar de 1e verversingspost is. Ik heb eigenlijk overal alleen water genomen en daar Isostar pillen ingedaan (mijn doping).  Dit had ik ook tijdens de training geoefend, samen met Isostar repen en dat beviel prima. Omdat er hoge temperaturen waren voorspeld, was het noodzaak om veel te drinken (en eten) dus daar heb ik voortdurend op gelet. Ik heb nog wel eens de neiging om (veel) te weinig te drinken en dat gaat je opbreken in zo’n lange tocht. Ik voelde mij hier nog prima, dus maar snel aan de afdaling begonnen. De organisatie had besloten om geen tijdregistratie te doen op deze afdaling omdat er in het verleden diverse serieuze ongelukken zijn gebeurd. In het begin van de afdaling zijn er diverse haarspeldbochten waar vrijwilligers met vlaggen stonden te zwaaien. Blijkbaar is dit nodig, maar ik kreeg ook de indruk dat dit voor sommigen juist als een rode lap op een stier werkt. Halverwege de afdaling werd er iemand de ambulance in gedragen, maar zijn val kan natuurlijk ook door materiaalpech veroorzaakt zijn. Ik vond dat er tamelijk veel fietsers  aan de kant stonden met een lekke band en als dat in de afdaling gebeurt, lijkt mij dat geen pretje. Een groot deel van de afdaling zat ik achter of voor een ambulance, dus mocht er wat gebeuren: hulp is in de buurt. Op een gegeven moment viel ik bijna van mijn fiets want ik haalde iemand in waarvan zijn linkerbeen tot bijna op het heupgewricht was geamputeerd. Hoe is het mogelijk dat je deze tocht met 1 been kunt volbrengen?

Na de afdaling gaat het verder door een dal richting Saint-Michel-de-Maurienne en daar is het zaak om in een groepje te fietsen en natuurlijk niet te veel kopwerk te doen. Bij Saint-Michel-de-Maurienne rechtsaf en daar begint de beklimming van de col du Télégraphe (hoogte 1566 meter, hoogteverschil 852 meter, afstand  11,8 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 7.2%). Intussen was de temperatuur al opgelopen tot rond de 30 °C, maar ik meende mij te herinneren van de vorige keer dat er door de begroeiing veel schaduw was. De wens was de vader van de gedachte in dit geval, want ik heb weinig van schaduw gemerkt. Ook hier heb ik gelijk het steady state tempo opgepakt en dat ging best nog wel lekker. Het is een mooie beklimming, maar jammer van al dat verkeer; brommers, motoren, campers, bussen en vrachtauto’s in grote aantallen. Later op de Alpe d’Huez zag ik dat het nog veel erger kan, maar dat wist ik toen nog niet. Na een afdaling van ca. 5 kilometer kom je in Valloire, waar de 2e verversingspost is en waar de beklimming van de col du Galibier zo’n beetje begint. De beklimming van de col du Galibier is 18.1 km lang, 1245 hoogtemeters, de hoogte gaat naar 2646 meter en het gemiddelde stijgingspercentage is 6.9%. Het 1e stuk van de beklimming is geen probleem, maar zo langzamerhand gaat het stijgingspercentage richting 7 – 9%. Het landschap is ruig en desolaat met  snelstromende riviertjes en weinig begroeiing. In de buurt van de top ligt nog tamelijk veel sneeuw en af en toe loopt er veel smeltwater over de weg. Het klimmen wordt al moeilijker, maar ik hou de hartslag in de gaten en blijf drinken. Je wordt er af en toe moedeloos van als je naar boven kijkt. De weg slingert maar omhoog en er lijkt geen eind aan te komen. Maar als je dan een kwartiertje later naar beneden kijkt, dan zie je diezelfde slingerende weg onder je liggen met daarop een lang lint van ploeteraars. Bovenop de Galibier is het 19 °C, maar ik besluit toch om mijn windjack aan te doen en begin aan de afdaling nadat ik mijn bidons gevuld heb.

In het begin is de afdaling tamelijk steil met een aantal haarspeldbochten en gaat via de col du Lautaret richting La Grave. Na verloop van tijd vlakt de weg een beetje af, maar je blijft in feite dalen tot aan de voet van de Alpe d’Huez. Ondanks het feit dat ik al knap moe ben, is dit natuurlijk makkelijk fietsen vooral als je in een groepje mee kunt. In deze afdaling zitten ook nog een paar tunnels die niet al te goed verlicht zijn en daar heb ik de schurft aan, maar ik zal er wel doorheen moeten. Bij de 1e rotonde van Le-Bourg-d’Oisans rechtsaf en dan de laatste klim. Hier is wederom verzorging en ik neem even de tijd om wat te eten en drinken. Hier ontmoet ik Tineke, Iris en Nina en hoor het verhaal van Bas. Ik had intussen in de gaten gekregen dat het nog mogelijk was om in mijn leeftijdscategorie voor goud te gaan. Dan moet ik binnen 9:36 uur finishen en als ik de Alpe d’Huez binnen 1:45 uur fiets dan zit het er in. Dus maar weer gauw op de fiets en kijken of het lukt. Het is echt ontzettend warm (38 °C) en bijna niet te harden. Het 1e stuk van de alpe d’Huez is het moeilijkst tot aan La Garde (bocht 16). De alpe d’Huez heeft 21 haarspeldbochten en is 14.5 kilometer lang, gaat naar 1850 meter met een hoogteverschil van 1150 meter met een gemiddeld stijgingspercentage van ca. 8%.

Bij La Garde staat Paul en ik stop even om mijn voeten te ontlasten. De temperatuur is opgelopen naar 40 °C en de onderkant van mijn voeten staan in brand, althans zo voelt het. Ik hoor van Paul dat Alexander vlak voor mij zit, terwijl ik die op de Galibier heb ingehaald. Waarschijnlijk heeft hij minder tijd genomen bij een verversingspost. Ik ga weer vlug verder en haal Alexander opnieuw in. De temperatuur loopt naar de top langzaam terug naar ca. 30 °C. Overal zie ik fietsers aan de kant van de weg liggen om even bij te komen of verkoeling te zoeken in de schaduw, voor zover mogelijk. Ik stop nog een paar keer vanwege de pijn in mijn voeten en iedere keer gaat Alexander mij weer voorbij. Hij klimt misschien iets langzamer dan ik, maar hij blijft wel doorgaan: wat een klasbak. Uiteindelijk komt de top in zicht en dan zit de klus er bijna op. Na 9:28 uur fietsen (werkelijke fietstijd ongeveer 9 uur) kom ik doodmoe maar gelukkig en opgelucht over de finish. Opgelucht omdat ik zoiets, van 3 jaar geleden, niet nog een keer wilde meemaken.

Ondanks dat het 30 °C was had ik het in 1e instantie koud, maar dat trok vrij snel weer bij. De organisatie had voor eten en drinken gezocht, maar in eten had ik helemaal geen zin, dus na een uurtje bijkomen maar weer op de fiets geklommen om aan de afdaling te beginnen richting de camping. In de afdaling heb ik Bas en Hans gezien, maar Rien heb ik gemist. Waarschijnlijk was hij op dat moment nog bezig met klimmen, maar hij heeft op een gegeven moment besloten om er mee te stoppen. Van te voren vond hij 3 bergen ook al een hele prestatie en had er in 1e instantie niet zo’n moeite mee. Een paar weken na de Marmotte kreeg ik de indruk dat hij het misschien nog wel een keer gaat proberen. Hij heeft in ieder geval erg genoten van het fietsen, zeker ook omdat dit zijn 1e keer was in de bergen. Bas en Hans zijn allebei boven gekomen. Het verhaal van Bas is bekend en het verhaal van Hans is dat hij het gehaald heeft met minimaal trainen. Ik geloof dat hij van te voren nog geen 1000 km gefietst had, laat staan enige ervaring in de bergen. Klasse mannen!

Al met al een fantastische ervaring en ik kan het iedereen aanraden. Of ik het ooit nog een keer ga proberen: ik denk het niet, maar de tijd zal het leren.

Algemene informatie »
Verzekeringen »
Contributie
Bestuur / Commissies
Verkeersregelaars
Maatschappelijke stage
Vacatures
Clubkleding
Aanmeldingsformulier
Algemene informatie
Ledenvergaderingen
Nieuws
Nieuwsflits »
Nieuwsarchief
Algemeen »
Techniek »
Interviews »
Medisch »
Helden »
Menu vd maand »
Wedstrijdverslagen »
Bike-vakantie in het Zwarte Woud
Boekbespreking: Ard Schenk (Biografie)
Boekbespreking: Jacco Verhaeren (TOP-Coaches)
Boekbespreking: Joop Zoetemelk
Boekbespreking: Marc Herremans 1
Boekbespreking: Zwemmen (Nicola Keegan)
De Keiler in Nunspeet
Fietsexpeditie Siberië
Fietsvakantie Frankrijk - Marjolein Bos
Fietsvakantie Santiago - Anita Schouwaert
Giromania !!
Hardlopen samen met een blinde loper
Mount Ventoux beklimming Louis & Stefan Doorn
Ode aan Marco Pantani
Rien en de Fietsgoden
Skiken met Ingrid Munneke
The Desert Run
Trainingskamp XXL
Trans Alp ATB - Michiel & Marion
Vancouver - trainingskamp
Weissensee - Tonny van Vliet
Zwemanalyse in de Tongelreep
Trainen met de hartslagmeter
Bram Som
Edith van Dijk
Erica Terpstra
Gregor Stam
Kees Vaneman
Leen Pfrommer
Lidia van Bon - WK Masters zwemmen
Mieke Smit
Rob Barel
Afvallen - Mascha Spoor
Overgang en trainen - Mascha Spoor
Piriformis syndroom- Mascha Spoor
Bert Flier
Bruce Lee
Eric van der Linden
Jean Nelissen
Johan Neeskens
Wilco van den Akker
Wilfried de Jong
Gehakttaart met nasikruiden - Joke Lof
Spinaziepannenkoek - Paul Lindeboom
Fietsen
Lopen
Triathlon
zwemmen
Algemene informatie zwemmen
Zwemtrainingen »
Zwemtrainer
Algemeen informatie fietsen
Racefiets trainingen »
ATB trainingen »
Fietsnieuws
Fietstrainers
Veiligheid bij fietstrainingen
Fietstrainingen
Algemene informatie lopen
LOKO Loopcompetitie
Loopnieuws
Looptrainers
Algemene informatie triathlon
Divisie team
Reglementen »
Wedstrijdreglement ITU
Reglement Organisatie Wedstrijden
Wedstrijdkalender
Route startlocatie Kaap Flevo
Route startlocatie de Parel
Clubrecords
Uitslagen »
Zwemmen
Fietsen
Lopen
Duathlon / Triathlon
Fotoalbums
You tube filmpjes
Contact
N.A.W.-gegevens van TVZ
Wachtwoord wijzigen
Wachtwoord vergeten?

Ogenblik a.u.b. ...