U bent hier: HOME › Wedstrijdverslagen › Chinese Muur marathon - Wedstrijd

Chinese Muur marathon - Wedstrijd

Stoere Evenementen Deel 2
Deelname aan de Great Wall Marathon

Door Heidie Janssen

                                                                                                           Met dit keer in de hoofdrollen: Eyjafjallajokull, Harald en Heidie.
 
 
Dat een vulkaan nog bijna roet in het eten kan gooien, was nooit bij me opgekomen. Blessures en ziek zijn was meer waar ik bang voor was, maar nee, het was een aswolk!
Vlak voor mijn vertrek naar China, moest ik nog werken. De reis ging naar het altijd zonnige Bonaire, bepaald geen straf. Eenmaal aangekomen, hoorden we van de uitbarsting en van het gesloten luchtruim. Wij waren het laatste vliegtuig dat vertrokken was en nu vast stond op Bonaire. Drankje doen en slapen, moe als we waren, morgen weer een dag.
Volgende ochtend bij het ontbijt verzameld voor wat meer informatie, die er eigenlijk niet was. Er werd niet gevlogen, en voor hoelang wist niemand. De eerste dagen zag ik het probleem niet zo, op wat kleinigheden na:
- Het ijs in mijn Pina Colada smolt sneller dan de ijskap.
- Had ik genoeg jurkjes bij me om minimaal 1x per dag te kunnen omkleden?
- Was wakeboarden wel een verstandige keus met het oog op blessures.
- Is de tonijn die ik elke avond eet een verstandige keuze?
- Amstel Bright of Sol ( alleen in geval van dorst )
 
Maar na enkele dagen begon ik toch ook een serieus probleem te zien. Want de berichten werden wat alarmerender, het zou wel eens een maand kunnen duren. En dat zou betekenen dat ik niet zou kunnen lopen in China.
Ik begon me er druk over te maken, eigenlijk belachelijk, gezien de problemen die collega's hadden. Mensen met een gezin en geen oppas, ziekte thuis en zelfs een overlijden.
Elke ochtend hadden we een update bij het ontbijt. We zaten vast met 4 bemanningsleden en er stonden ook nog 300 passagiers in Quito en Quayaquil( Ecuador). Na 7 dagen kregen we te horen dat we die gestrande passagiers konden ophalen, een andere bemanning bracht ze door naar Amsterdam.
En na nog 2 dagen mochten wij ook terug.
 
Maar goed, ik dwaal af, het zou een verslag worden over de Muur, bij deze.
 
Woensdag 12 mei. Vlucht naar Beijing verloopt goed, ik heb een heerlijk plekje in de Busines Class en een goed boek. Volgende ochtend vroeg geland en gevraagd of ik met de crew mee kon rijden naar het hotel.
Dat kon, scheelde weer een taxirit in mijn eentje van een uur.
Eenmaal in het hotel gaat iedereen slapen, maar ik moet nog het startpakket ophalen, waaronder de Championchip. Besluit het ondanks mijn vermoeidheid maar gelijk te doen.
Het adres had ik vertaald in het Chinees op papier, dus het moest goedkomen. Toen wist ik nog niet dat alle Chinese taxichauffeurs ‘ja’ zeggen, ook als ze het niet weten.
Na 5 kwartier te hebben rondgereden en 5x de weg te hebben gevraagd, werd ik afgezet voor een groot blok met flatgebouwen. Niets wees er op waar ik moest zijn.
In mijn gedachten was de Great Wall Marathon Office een gebouw dat duidelijk aangegeven stond. Misschien zelfs wel met een hostess buiten met een bordje "welcome Heidie” ( of draaf ik nu door?) Niets van dat alles, grouwe gebouwen met geen enkele aanduiding. En ze spraken ook allemaal zo goed Engels............. Niet dus.
Na veel gebarentaal (Hints is universeel!!) kwam ik op de 12e verdieping terecht in een kantoor van 12 vierkante meter. Op vertoon van mijn en Harald's deelnameformulier kreeg ik 2 gifgroene " Goodie Bags" met inhoud, regelementen, plattegronden, route, chip en je T-shirt. Gelukkig had ik maat XL opgegeven zodat mijn zoon van 11 het aankan! Ik zat er als een worst in vast.
Terug naar het hotel, deze hobbel had ik overwonnen.

Lekker hapje eten (wat je eet, weet je maar nooit daar met een Chinese menukaart) en eindelijk naar bed. Volgende ochtend, ondanks 7 uur tijdverschil, toch vroeg wakker, beetje de stad verkennen en een heerlijke massage. Om 2 uur met Harald afgesproken in mijn hotel. Tot half 9 zitten kletsen en eten, en toen het bed in. We moesten immers om kwart over 2 op, om ons om half 4 te melden bij het vertrekpunt.
Ik heb ondanks de zenuwen(die ik toch had) heerlijk geslapen, van 9 tot 11!!
Daarna niets meer, wat ik ook deed.
Kwart voor 3 in de taxi (eerst de chauffeur wakker maken, ha ha) en om kwart over 3 bij het vertrekpunt, waar Harald niet veel later arriveerde. Her viel ons wel op dat alle mensen die gifgroene " Goodie Bag" bij zich hadden, en wij een grote rugzak. Maar we waren her er al snel over eens, in die tas paste niets.
Die mensen waren niet goed voorbereid, wij wel!
Brood, fruit, 10 flesjes water, fototoestel, droge kleren, handdoek (misschien kon je douchen) en voor mij ook nog het een en ander aan toiletspullen, shampoo, geurtje, etc. Goed voorbereid dus.
Je tas kon je daar vast in bewaring geven, dat is altijd zo met evenementen.
Dat klopte ook, mits je je spullen in dat gifgroene tasje had........toch nuttig om info te lezen.
Mmm, misschien was de rest wel voorbereid, hadden we nog meer gemist?

De busrit naar de Muur duurde 2,5 uur en het was een prachtige tocht over het Chinese platteland. Eenmaal aangekomen, je melden en klaar maken voor de start.
Start en finish waren op een plein iets groter dan het Kerkplein in Zeewolde met tribunes er om heen. Daar omheen alle kraampjes, heel erg overzichtelijk en klein. Het aantal deelnemers is max 1800 en de loop was vol. Uit 33 landen over de hele wereld, heel goed georganiseerd en erg gezellig.
De eerste start ( waar we ook voor ingeschreven stonden n.a.v. onze looptijden) hebben we gemist, vanwege gezellige gesprekken. Maar toen het 2e startschot klonk, gingen we dan toch echt.
Van te voren hadden we een routebeschrijving gekregen, die we geen van beiden hadden gelezen (te gedetailleerd). En ook het parcours verkennen 2 dagen eerder hadden we overgeslagen onder het motto: het wordt er niet korter op. Naar nu blijkt vormen we niet zo'n goed team......

We hadden gedacht na ongeveer 800 meter bij de Muur aan te komen, waar de klim zou beginnen. Maar na 500 meter gingen we bergopwaarts, en flink ook. Tijdelijk, dacht ik nog, maar in de voorbereiding hadden we meer gemist..... Na 2 km bergopwaarts en een hartslag van 180, vroeg ik eens voorzichtig aan een medeloper hoe lang dit ging duren.
Didn't you read the instructions’?
‘Euhhh, no.’
‘And what about the inspection day?’
Skipped it.’
“Amateur,” zag ik in een wolk boven haar hoofd. ‘’This will take 5km.’
Nee, ook maar beter dat ik dat niet had geweten, ik had er nog minder van geslapen. Bij de Muur aangekomen was ik al half op. Nou, dat beloofde veel goeds.
Eenmaal op de Muur was het uitzicht echt adembenemend, het was een heldere dag, geen wolkje aan de lucht en de zon scheen. Voor me kronkelde de Muur in al zijn schoonheid, prachtig. Even foto's nemen en weer doorgaan. Drie km lang trappen omhoog, ongeveer 2500 treden. Sommige zo steil dat je je handen moest gebruiken. Een hartslag die niet omlaag te krijgen was, mijn tactiek was dan ook om niet te stoppen, maar gestaag door te gaan.
Eindelijk het punt bereikt waar de Muur omlaag gaat, en mijn hartslag ook. Maar na 10 minuten merkte ik al dat dit erger was dan omhoog, dit deed pijn. Mijn benen waren al verzuurd en de treden waren heel hoog waardoor je constant druk op bovenbenen en knieën had. Maar genieten nog steeds, ik liep hier wel mooi!
Eenmaal beneden aangekomen, trilden mijn benen zo erg dat ok nauwelijks nog kon lopen, maar ik moest nog 13 km.
Eindelijk iets van vlak terrein, maar een echte troost was het niet. Het parcours ging vervolgens door kleine dorpjes met onverharde wegen die hier en daar ook omhoog gingen, aarrgghh.
Allemaal kleine kindjes zwaaiend langs de weg, en hier en daar een koe.
Verzorging op het parcours was perfect, op 21 km, 15 drinkpunten, allemaal met halve liters water of sportdrank i.p.v. een lullig bekertje. Was ook hard nodig, de zon scheen inmiddels volop, en het was 30 graden. Ik had het zo warm en alles deed zeer, en het werd ietsjes minder leuk.
Ik heb nog nooit in een wedstrijd een punt gehad dat ik serieus wilde opgeven, maar ik heb het daar vaak overwogen. Ik was toch weer te snel van start gegaan, en moest nu de prijs betalen. Zelfs wandelen bracht geen verlichting, elke stap deed pijn, dan maar weer hardlopen.
Drie km voor de finish, op weer een 'ik-kap-er-mee-punt' zag ik dat ik met een beetje doorlopen nog onder de 3 uur kon blijven. Ik had mezelf op een tijd gezet tussen de 3 en 3,5 uur, want onder de 3 uur lopen, hoorde ik, was een top-50 tijd. Nu schat ik mezelf altijd beter in dan ik ben, waardoor ik nooit loop wat ik denk te lopen. Altijd wel een beetje een teleurstelling, maar je moet omhoog kijken vind ik.
Maar nu was het omgekeerd, met volgelopen ogen van opluchting en pijn de finish over in 2 uur 56 minuten en een beetje,  goed voor een 31ste plaats in mijn leeftijdscategorie.
En daar was er niemand die me opving, ook een rare gewaarwording.

Wel een half uur nodig gehad om een beetje bij te komen, en toen realiseerde ik me: Harald moet die muur nog een keer op, hij doet de hele marathon!! Ik kon me er niets bij voorstellen.
Er was een heerlijke lunch, maar eten wilde niet lukken, ik kreeg het niet weg.
Dan maar douchen, na 2x de Muur had Harald recht op een heerlijk geurende omhelzing bij aankomst. Na 6 uur en 20 minuten kwam de held over de finish. Daarbij vergeleken was mijn tocht een wandeling.
Ook hij was stuk en had het heel zwaar gehad, hoewel hij gewend is om in de heuvels te lopen. Na te zijn bijgekomen hebben we onder het genot van een biertje de rest van de lopers zien binnen komen.
Weinig uitvallers, maar er staan dan ook alleen getrainde mensen aan de start, een loop aan de andere kant van de wereld doe je niet ongetraind.
Tijd om terug te gaan.

De bussen gingen terug als ze vol zaten, wij naar de bus en bezetten de laatste 2 plaatsen, triomfantelijk lachend naar elkaar, top, niet eens wachten tot je vertrekt, wat een timing, etc.
Na een uurtje rijden vroeg ik Harald of alle bussen weer naar Beijing gingen? Hij nam aan van wel. Mmmmm, we hadden al wel meer aangenomen. En ja hoor, deze bus ging naar het vliegveld.
Snel een taxi, want Harald had nog een presentatie van het werk... joepie!
Een hapje eten, en naar bed.

Volgende dag op om 7 uur, schuifelen naar de wc, mijn kuitspieren waren 3 cm korter geworden. Ik ging mee met Harald's bedrijf voor een sight seeing tour met lunch.
Erg leuk, behalve het lopen, dat bleef moeizaam.
Eenmaal terug nog een dutje, want 's avonds was er een gala-diner en een afterparty. Het was een internationaal gezelschap aan tafel, 2 Mexicanen, 2 Amerikanen, een Australische, een Hong Kong Chinees en een Duitser, en wij natuurlijk, erg gezellig allemaal.
Toen in de bus naar de afterparty, in de taxi naar de after after party, en de volgende dag ziek naar huis........
Te veel alcohol en maar 3 uur slaap hadden zijn tol geëist. Toen ik aan boord kwam, vroeg ik mijn collega mij te negeren omdat ik me niet lekker voelde, ik wilde niets te eten of te drinken. Ze voelde met me mee, ondanks dat het mijn eigen schuld was.
Met een extra deken over mijn hoofd ben ik na de start gaan liggen om vlak voor de landing wakker te worden. Mijn collega stond aan mijn stoel en zei: ‘fijn hè, in Amsterdam landen?
‘Fijn?? Amsterdam, ?? Natuurlijk, waar moeten we anders landen met een ticket Beijing-Amsterdam’, zei ik nog. ‘’Nou’, antwoordde ze, ‘we zouden naar Brussel gaan, Amsterdam is de hele dag dicht geweest vanwege de vulkaan. Het is pas 5 minuten open en wij zijn de eerste die weer landen, maar jij hebt van dit hele gebeuren natuurlijk niets mee gekregen!’
En zo had Eyjafjallajokull toch nog bijna het laatste woord......
 

 

Algemene informatie »
Verzekeringen »
Contributie
Bestuur / Commissies
Verkeersregelaars
Vacatures
Clubkleding
Aanmeldingsformulier
Algemene informatie
Ledenvergaderingen
Nieuws
Nieuwsflits »
Nieuwsarchief
Algemeen »
Techniek »
Interviews »
Medisch »
Helden »
Menu vd maand »
Wedstrijdverslagen »
Bike-vakantie in het Zwarte Woud
Boekbespreking: Ard Schenk (Biografie)
Boekbespreking: Jacco Verhaeren (TOP-Coaches)
Boekbespreking: Joop Zoetemelk
Boekbespreking: Marc Herremans 1
Boekbespreking: Zwemmen (Nicola Keegan)
De Keiler in Nunspeet
Fietsexpeditie Siberië
Fietsvakantie Frankrijk - Marjolein Bos
Fietsvakantie Santiago - Anita Schouwaert
Giromania !!
Hardlopen samen met een blinde loper
Mount Ventoux beklimming Louis & Stefan Doorn
Ode aan Marco Pantani
Rien en de Fietsgoden
Skiken met Ingrid Munneke
The Desert Run
Trainingskamp XXL
Trans Alp ATB - Michiel & Marion
Vancouver - trainingskamp
Weissensee - Tonny van Vliet
Zwemanalyse in de Tongelreep
Trainen met de hartslagmeter
Bram Som
Edith van Dijk
Erica Terpstra
Gregor Stam
Kees Vaneman
Leen Pfrommer
Lidia van Bon - WK Masters zwemmen
Mieke Smit
Rob Barel
Afvallen - Mascha Spoor
Overgang en trainen - Mascha Spoor
Piriformis syndroom- Mascha Spoor
Bert Flier
Bruce Lee
Eric van der Linden
Jean Nelissen
Johan Neeskens
Wilco van den Akker
Wilfried de Jong
Gehakttaart met nasikruiden - Joke Lof
Spinaziepannenkoek - Paul Lindeboom
Fietsen
Lopen
Triathlon
zwemmen
Algemene informatie zwemmen
Zwemtrainingen »
Zwemtrainer
Algemeen informatie fietsen
Racefiets trainingen »
ATB trainingen »
Fietsnieuws
Fietstrainers
Veiligheid bij fietstrainingen
Fietstrainingen
Algemene informatie lopen
LOKO Loopcompetitie
Loopnieuws
Looptrainers
Algemene informatie triathlon
Divisie team
Reglementen »
Wedstrijdreglement ITU
Reglement Organisatie Wedstrijden
Wedstrijdkalender TVZ
Route startlocatie Kaap Flevo
Route startlocatie de Parel
Clubrecords
Uitslagen »
Zwemmen
Fietsen
Lopen
Duathlon / Triathlon
Fotoalbums
You tube filmpjes
Contact
N.A.W.-gegevens van TVZ
Wachtwoord wijzigen
Wachtwoord vergeten?

Ogenblik a.u.b. ...