U bent hier: HOME › Nieuws › Nieuwsflits › Helden › Wilco van den Akker

Wilco van den Akker

Helden : Wilco van den Akker

Door Paul Lindeboom

 

Beroepsavonturier. Klinkt als de ultieme jongensdroom. Niet slechts stoere activiteiten bedenken maar nog tot uitvoer brengen ook. Nog ultiemer: van je jongensdroom je beroep maken.
Ik ontmoette Wilco van den Akker vlak voor mijn interview met Erica Terpstra in Scheveningen en we raakten makkelijk in gesprek want Gerard Smit was in de jaren ‘90 zijn zwemtrainer. Eind maart hadden we een tweede, uitvoeriger gesprek met onderstaande tot gevolg.

Topsporter

Voordat hij bij het Korps Commando Troepen (KCT) werkzaam was, werd hij zowel mentaal als fysiek geprikkeld om alles uit zichzelf te halen als topsporter. Is dat gelukt? Op papier lijkt dat in ieder geval wel, want op de rugslag was hij Nederlands kampioen in alle leeftijdscategorieën en in zijn seniorentijd miste hij in 1996 op een haar na de Olympische Spelen. In 1993 zat hij blijkbaar aan zijn top, want verbeterde toen voor de vierde maal op rij zijn eigen Nederlandse record op de 50m rugslag tot 25,75sec en in 1992 op de 100m tot 55,16sec. Opvallend is dat dit altijd op de korte baan was, een 25m zwembad, maar hij in een 50m zwembad nooit een record op zijn naam wist te zetten.

Zelf vind Wilco niet dat hij er alles uit gehaald heeft. Tijdens trainingskampen blijkt het reizen het hoogtepunt te zijn en trainen een bijnummer. Hij glipt er dan ook wel eens uit om de omgeving te verkennen in plaats van rust te nemen.
Buiten de trainingskampen blijkt hij krachttraining erg leuk te vinden, maar groeit door aanleg te hard wat niet gunstig is voor zijn zwemprestaties. Na zijn CIOS wordt fitness wel zijn specialisatie en gaat hij dan ook aan de slag in sportscholen als fitnesstrainer.

Vol met energie

Na zijn actieve zwemcarrière belandde hij op 25-jarige leeftijd in de wereld van de commando’s en leerde in vier jaar tijd van alles op het gebied van overleven, en werkte zich in 2002 op tot instructeur en begeleidde daar voor het eerst anderen in hun zoektocht naar fysieke en mentale grenzen. In latere interviews kon je tussen de regels lezen dat hij in die jaren nog te vol met energie om als instructeur/coach gewoon langs de kant te staan en ontstond langzaamaan de drang om zelf zijn grenzen te verkennen. Het begon voorzichtig met trainen voor de marathon van New York, ondanks dat hij hardlopen “niet leuk” vond. Een passage uit een eerder interview met de Zeeuwsche Courant: ‘Ik had echt de schurft aan hardlopen, maar waarom zou je het juist dan niet doen? Een grotere uitdaging is er niet.’ Hij haalde er echter geen voldoening uit, want een strak georganiseerd evenement bleek niet te stroken met zijn karakter. Tijdens het trainen voor de marathon ging Van den Akker al regelmatig ruim over de 42km heen en zocht daarna iets wat meer bij hem paste. Iets met kaart en kompas én in de vrije natuur, wat van jongs af aan al aantrekkingkracht op hem uitoefende. Het werd in 2003 de marathon des Sables, een meerdaagse etapperace voor hardlopers die “iets meer uitdaging” zochten. Althans, dat mag je van in totaal 230km hardlopen in de hitte van de Sahara van Marokko wel verwachten. Maar Van den Akker viel het toch tegen, want strakke organisaties bleken echt niet bij hem te passen. ‘Als ik na een etappe een uurtje had gerust, wilde ik weer verder.’

Ultraloper

Dus weer verder en weer anders. In 2004 neemt hij voor het eerst deel aan een non-stop evenement: een 300 mijls race door Canada, de Yukon Ultra. Een evenement waar hij zelfvertrouwen opdoet en zijn materiaal goed kan uittesten onder extreme omstandigheden. Slechts kaart en kompas en aangewezen op zichzelf. Stilte, eenzaamheid en ongerepte natuur blijken het helemaal te zijn voor hem. En de zoektocht naar zijn eigen fysieke grenzen brengt hem steeds verder. In deze Yukon Ultra liep hij reeds lichamelijke schade op waar anderen zouden stoppen, een bevroren luchtpijp en een infectie schrokken hem echter niet af. Met een liesbreuk liep hij in datzelfde jaar de Trans 555 in Niger. Hitte en ontberingen waren onderweg zijn onafscheidelijke partners. ‘Door een band om mijn lies had ik nog maar weinig vel om mijn been, het schuurde nogal. Mijn voeten waren er echter erger aan toe, die verkeerden bijna in staat van ontbinding, want door het vocht en het zand kreeg ik ontstekingen. Met een zakmes en antibiotica heb ik mijn voeten geprobeerd te verzorgen, maar dat had bij 58 graden Celsius niet zoveel nut. Ja, dat was wel afzien.’

Ontspanning door inspanning
Van den Akker realiseert zich dat het voor sommigen bizar zal overkomen, maar het was voor hem toch ontspanning. ‘Ik weet dat het gek klinkt, maar ik meen het. Weg van de drukte en dagelijkse beslommeringen. In Nederland moet je van alles, tijdens de expedities hoef je maar een ding: je ene voet voor de andere.’

Het smaakte dus naar nog meer en in 2006 liep hij dan ook het hoogtepunt in zijn sportieve leven, waarmee hij nationale bekendheid vergaarde o.a. via verslagen in het blad Runnersworld en aanschuiven bij Pauw en Witteman. Nadat hij eerder al wist te finishen in de Yukon Quest, een sledehondenrace over 500km in Canada, zou hij als tweede snelste man ooit de Iditarod Trail, van Oost- naar West-Alaska, over 1150 mijl weten te winnen. En de slede met 50kg bagage trok hij zelfstandig vooruit, waarbij sneeuwstormen de windchill factor opjoegen tot -75˚.

Een kort verslag van de Iditarod Trail

Sinds 1986 waren de omstandigheden niet meer zo slecht geweest. Vooral de eerste twee weken waren heel zwaar door de verse sneeuw. ‘Ik liep constant wijdbeens op mijn sneeuwschoenen omdat ik anders op mijn eigen voeten zou trappen en ik moest mijn benen hoog optrekken, wat veel zwaarder lopen is. Normaal moet ik hard aan de slede trekken als ik hellingen opga maar heb ik wat rust als ik naar beneden ga. Door die verse sneeuw liep ik zelfs naar beneden aan de slede te rukken.’
De windsnelheden op de rivieren en vlakten liepen op tot 100 km per uur. ‘Hoewel ik zelf 100 kg weeg werd ik soms toch tegen de vlakte gesmeten. Maar het was niet continue, ik zag de stuifwolken aankomen en ging dan liggen om te voorkomen dat ik met mijn rug op het ijs gegooid werd.’ Van den Akker liep 26 dagen alleen in de sneeuw. Hij hoorde geen auto en zag geen enkel huis. ‘Het is megastil, eenzaam, saai en heel mooi tegelijk. Als ik in een dip zat of juist heel vrolijk was, niks kan je delen. Het is anders dan thuis in Nederland. Als je daar een dag alleen in de natuur loopt weet je dat hulp vlakbij is. Hier is alleen echt alléén.’
Maar hij haalde het, op 28 maart 2006 kwam hij als eerste binnen. Van den Akker legde de 1800 km af in 26 dagen en 10 uur. Nummer twee kwam vier dagen later over de finish. Alle andere 40 deelnemers dat jaar gooiden onderweg het bijltje erbij neer.
Ondanks de zware omstandigheden werd Van den Akker qua tijd nummer twee op de wereldranglijst. ‘Natuurlijk voelt het goed om de eerste Nederlander te zijn en zelfs tweede ooit, maar tegelijk zegt de tijd me niet zoveel want de omstandigheden verschillen elk jaar, zodat vergelijken geen zin heeft. Mijn ervaringen onderweg en de tocht zelf zijn voor mij veel indrukwekkender.’

Opleidingskunde

Tot zover de bloemlezing van Wilco’s fysieke prestaties. In de tussentijd had hij ook in intellectueel opzicht zijn grenzen verkend. Hij studeerde Training en Human development aan de Hoge School van Nijmegen en binnen Defensie was hij van het KCT al overgestapt naar een Banenwinkel waarin hij de functie had om personeel aan te nemen voor speciale eenheden. Nam ontslag bij Defensie en richtte Innerstep HR Solutions op, een bedrijf dat zich specialiseert in mindset ontwikkeling. Wilco ontwikkelde EMPD (Effective Mission Development Programme), een opleidingskundige vertaling van een besluitvormingsmodel die hij zelf in de voorbereiding van zijn expedities toepaste. Trefwoorden: mentale weerbaarheid en vergroten van persoonlijk leiderschap. Geeft vooral lezingen en organiseert expedities waarin hij personen uit het bedrijfsleven in situaties brengt waarin hun karaktereigenschappen nadrukkelijk aan de oppervlakte komen.

Tot zover klinkt het allemaal wel als een grote succes-story. Het lopen van expedities was echter niet altijd succesvol. Onderstaand een passage uit een verslag van een latere tocht in Alaska die Wilco voortijdig moest eindigen en waarin hij bijna het leven liet.

Na 800 kilometer kwam Van den Akker aan bij de Yukon-rivier. „Het plan was om over de bevroren

rivier te lopen, want dan kan je vaart maken. Inmiddels was het min 45 graden. Gedeeltes van de rivier waren bevroren. Die stukken waren door de stroom weer losgegaan en tegen de buitenbochten

opgestapeld tot twee meter hoge obstakels van kruiend ijs. Ik ben een stuk over en langs de rivier gelopen, maar ik liep vast in een buitenbocht. IJsschotsen van vijftig meter breed en twee meter hoog,

net enorme glasscherven, blokkeerden de route. De rivier loopt tussen de bergen, dus links van mij

was een wand van steen die tien meter loodrecht omhoog ging. Rechts was open water. De enige

manier om verder te komen was teruggaan en een andere route zoeken.

Vanuit een blokhut heb ik verkenningstochten ondernomen. Elke keer kwam ik na een dag of

twee terug, want alles liep uit op een dood spoor.”

Van den Akker zat twee weken lang vast in die hut. „Na een week had ik geen eten meer. Dan gaat je

energie omlaag. Je krijgt het sneller koud en je kunt niet meer helder denken.” De bewoonde wereld

was 250 kilometer terug. „Circle City, een dorpje waar maar veertig mensen wonen.”

Zwaar vermoeid en ondervoed moest Van den Akker terug. De expeditie werd een overlevingstocht.

„Het was slopend. Zwalkend kwam ik na vier dagen lopen in Circle City aan. Onderweg had ik

sneeuw gegeten, wat niet slim is, want als je het niet zuivert kan je infecties oplopen. In een hutje

kwam ik per toeval voedsel tegen. Een blikje ananasschijven en een blik bruine bonen. Over datum, maar ik heb het direct opgegeten.”

Toch ervoer Wilco de bovenstaande tocht als geslaagd. Hij had geleerd dat “nee” zeggen en “tot hier en niet verder” de belangrijkste les was. Mentaal sterk zijn tijdens tegenslag en niet doorgaan ten koste van alles. Verstand je gevoel laten beheersen. Door de bijna-dood-ervaring werd Van den Akker een ander mens en stelde al zijn latere tochten in het teken van leermomenten en door dit te vertalen naar de praktijk. Macho-gedrag was hem al vreemd. Interviewers gaven vaak blijken van bewondering, waarop Wilco altijd antwoordde: ‘het is niets bijzonders, gewoon het ene been voor het andere blijven zetten. Iedereen kan het, als je maar in jezelf gelooft.’ En waar sommigen de term extreemsporter vol bewondering uitspreken, had Wilco er een hekel aan. ‘Als je je sport als extreem beschouwt ben je niet goed bezig. Ik ervaar mijn activiteiten helemaal niet als extreem, het is gewoon iedere keer een pokkenstuk lopen maar ik pak het verantwoord aan en doe geen rare dingen…..’

 

Algemene informatie »
Verzekeringen »
Contributie
Bestuur / Commissies
Verkeersregelaars
Vacatures
Clubkleding
Aanmeldingsformulier
Algemene informatie
Ledenvergaderingen
Nieuws
Nieuwsflits »
Nieuwsarchief
Algemeen »
Techniek »
Interviews »
Medisch »
Helden »
Menu vd maand »
Wedstrijdverslagen »
Bike-vakantie in het Zwarte Woud
Boekbespreking: Ard Schenk (Biografie)
Boekbespreking: Jacco Verhaeren (TOP-Coaches)
Boekbespreking: Joop Zoetemelk
Boekbespreking: Marc Herremans 1
Boekbespreking: Zwemmen (Nicola Keegan)
De Keiler in Nunspeet
Fietsexpeditie Siberië
Fietsvakantie Frankrijk - Marjolein Bos
Fietsvakantie Santiago - Anita Schouwaert
Giromania !!
Hardlopen samen met een blinde loper
Mount Ventoux beklimming Louis & Stefan Doorn
Ode aan Marco Pantani
Rien en de Fietsgoden
Skiken met Ingrid Munneke
The Desert Run
Trainingskamp XXL
Trans Alp ATB - Michiel & Marion
Vancouver - trainingskamp
Weissensee - Tonny van Vliet
Zwemanalyse in de Tongelreep
Trainen met de hartslagmeter
Bram Som
Edith van Dijk
Erica Terpstra
Gregor Stam
Kees Vaneman
Leen Pfrommer
Lidia van Bon - WK Masters zwemmen
Mieke Smit
Rob Barel
Afvallen - Mascha Spoor
Overgang en trainen - Mascha Spoor
Piriformis syndroom- Mascha Spoor
Bert Flier
Bruce Lee
Eric van der Linden
Jean Nelissen
Johan Neeskens
Wilco van den Akker
Wilfried de Jong
Gehakttaart met nasikruiden - Joke Lof
Spinaziepannenkoek - Paul Lindeboom
Fietsen
Lopen
Triathlon
zwemmen
Algemene informatie zwemmen
Zwemtrainingen »
Zwemtrainer
Algemeen informatie fietsen
Racefiets trainingen »
ATB trainingen »
Fietsnieuws
Fietstrainers
Veiligheid bij fietstrainingen
Fietstrainingen
Algemene informatie lopen
LOKO Loopcompetitie
Loopnieuws
Looptrainers
Algemene informatie triathlon
Divisie team
Reglementen »
Wedstrijdreglement ITU
Reglement Organisatie Wedstrijden
Wedstrijdkalender TVZ
Route startlocatie Kaap Flevo
Route startlocatie de Parel
Clubrecords
Uitslagen »
Zwemmen
Fietsen
Lopen
Duathlon / Triathlon
Fotoalbums
You tube filmpjes
Contact
N.A.W.-gegevens van TVZ
Wachtwoord wijzigen
Wachtwoord vergeten?

Ogenblik a.u.b. ...