U bent hier: HOME › Nieuws › Nieuws

Actueel nieuws

Algemeen clubnieuws: Onderhoud MTB Route Zeewolde
   (07-07-2017)

De WTC-jeugd is actief op de MTB route

-----------

Dat de MTB route van Zeewolde met name in de zomer periode onderhoud nodig heeft is bekend. Niet alleen heeft de route zelf regelmatig verbeteringen en aanpassingen nodig. Ook het regelmatig snoeien van de begroeiing langs de route is noodzakelijk. De afgelopen periode waren er regelmatig meldingen dat door brandnetels, takken en berenklauwen delen van de route niet meer gereden konden worden.

 

Afgelopen zaterdag zijn onder leiding van Arius Bom de WTC jeugd en diverse ouders aan de slag gegaan om belangrijke delen van de route weer berijdbaar te maken. Er werd gesnoeid, gehakt, verwijderd en opgeruimd. Een mooi initiatief wat zeer gewaardeerd werd. Ook de korte route bij het "Vennetje" is weer open gemaakt die door een omgewaaide boom geblokkeerd was. De KOM uitdaging is door Gudo Werkhoven geopend !

 

Noot redactie: Vanavond, dinsdag 22 augustus vanaf 18.30 uur worden vrijwilligers gezocht voor onderhoud aan de MTB route. Verzamelen bij de hoofdentree van het scoutingterrein. Neem tuingereedschap mee voor het snoeien!

 

 

 

 

(Terug naar boven)


Loopnieuws: Dogrun- een andere kijk op het sportersleven van een TVZ Triathleet
   (07-07-2017)

Strava is een uitstekend middel om de TVZ Triathleten te volgen. Verrassende activiteiten worden hierdoor ontdekt van TVZ leden. Zo ook van Ron Knaken waarvan wij een verslag ontvingen van de Dogrun Zeewolde.

-----------

beste google, 

- ik houd van hardlopen maar kan met m'n oorlogsknie alleen nog op onverharde grond rennen

- ik heb een hond met heul veul energie

- ik hou van competitie

...zoek! 

 

met deze drie zoektermen kwam ik begin dit jaar automatisch bij de dogsurvival in zeewolde en dus heb ik me daar ingeschreven...;) en, ik was niet de enige. bijna 400 baasjes met honden in alle soorten en maten deden afgelopen zaterdag (8 juli) mee en ze kwamen niet allemaal uit de buurt. ik zag o.a. ieren, belgen en duitsers. het parelterrein stond helemaal vol met tenten en telkens als je een rits hoorde kwam er eerst een viervoeter naar buiten. 

 

het parcours was uiteindelijk 4,5 km, iets ingekort ivm de essentakziekte, met totaal 15 hindernissen en 4 zwemstukken. omdat je vast zat aan je hond moest je alle hindernissen samen nemen: o.a. door een vrachtwagen heen rennen, over een schutting klimmen terwijl je je hond eerst op een plateau moest tillen, door tractorbanden kruipen, tijgerend onder landbouwzeil door, over een 'a' heen lopen (zie foto), van een glijbaan af en door een modderkuil (zie filmpje). ruim 50 mensen deden net als ik het parcours hardlopend, de rest wandelend, ook hardlopen of een combinatie daarvan. 

 

als voorbereiding heb ik het afgelopen jaar minimaal 1x in de week hardgelopen met meks; de strava-volgers zagen regelmatig m'n 'dogrun' voorbij komen. via karin heb ik trail-schoenen gekocht; echt super om - blessurevrij! - mee in het bos te rennen. 

 

hoewel de uitslag nog niet bekend is (later deze week) was het voor mij sowieso een geslaagde dag! prachtig weer, mooi uitdagend parcours en goeie begeleiding door alle vrijwilligers! oftewel...volgend jaar ben ik weer bij! 

 

tips voor de hond: alle honden kunnen volgens mij mee doen maar niet allemaal met een hardlopende baas. 

sommige honden zijn een beetje angstig voor de hindernissen en dan is het makkelijker als ze een behendigheidstraining hebben gehad. stoerdere honden volgen hun baasje blind. lijkt het je leuk? go for it! 

 

groet,  ron knaken

 

 

(Terug naar boven)


Fietsnieuws: Marmotten - la grande finale
   (07-07-2017)

 

Daar staan we dan, op de ‘Pas de la Confession’. De zon schijnt en werpt zijn gouden stralen op Le Bourg-d’Oisans beneden in de vallei. We genieten van het prachtige uitzicht na een mooie en soepele klim. Wat is het toch prachtig om hier te fietsen. Een paar vrolijke Denen leggen ons geluksgevoel vast op de gevoelige plaat. Dit was het laatste trainingsritje met Jaap en Hans. Overmorgen is het dan zover, dan wachten er vier Alpen op me en sta ik er ‘alleen' voor…. De gedachte eraan levert weer even een gezonde spanning op. Maar nu eerst… genieten van de afdaling.

-----------

Marmotten - la grande finale

Zaterdag: rustdag. Marco Rademaker en Anneke ontvluchten hun ‘DDR-appartement’ en gaan aan de wandel. Maar Marco bekijkt het van de positieve kant: De DDR bracht wel goede sporters voort.. dus misschien vindt hij ergens nog wat verboden middelen in het appartement.

Ik zit met mijn Marco en ons zoontje Mart in een appartement van dezelfde klasse en wij besluiten de Alpe d'Huez af te dalen en de zon en markt in Le Bourg- d’Oisans op te zoeken.

De vier heren tenslotte zitten als enigen in een appartement met vier sterren. Tenminste… als je gelooft in de sterrenstatus van Louis, Jaap, Jan en Hans. Zij gaan vandaag met de auto alvast de Galibier op. Van de foto’s die ze appen word ik niet echt enthousiast. Er hangt een dikke mist en er valt natte sneeuw. Een gure aanblik die me doet besluiten om vanavond ook maar mijn overschoenen en dikke handschoenen klaar te leggen voor morgen.

’s Avonds eet ik nog een flink bord pasta maar dit heeft helaas een heel verkeerde uitwerking want mijn buik is die avond en nacht compleet van slag.

Helaas is het op ‘de grote dag’ nog niet over. Met buikkrampen en een enigszins ongerust gevoel hierover gaan we naar de start. Marco en Mart brengen me weg met de auto en deze trouwe supporters escorteren me tot in het startvak. Daar zwaaien we nog even naar Louis, Jan en Marco. Voor Hans en Jaap is het startschot 20 minuten eerder al gevallen.

 

Eenmaal gestart, laat ik me meezuigen in het tempo van de massa naar de voet van de Glandon. Op het eerste steile stuk is het dringen geblazen want de weg is smal en iedereen zit nog dicht op elkaar. De onregelmatige klim van 22 kilometer lang doet de massa echter al snel splijten. Ik word van links en rechts ingehaald (het laatste startvak is zeker geen ‘kneuzenvak’!) en doe wat ik meestal doe: Lekker mijn eigen tempo fietsen. Tijdens de laatste kilometers naar de top fietsen we in de wolken en een gure wind. Ondanks de inspanning van het klimmen, krijgt de kou vat op mijn lijf. Bovenop de Glandon stopt de tijdswaarneming. Gelukkig maar want de stop en de afdaling in de mist kosten veel tijd.

Eenmaal beneden probeer ik de tip op te volgen die eerdere Marmotte deelnemers mij gaven: Probeer mee te zitten in een groep op het lange stuk vals plat naar de voet van de Télégraphe toe. Na een paar kilometer kan ik aanhaken bij een groepje Spanjaarden. Als ‘windvangers' hadden ze ze van iets meer lengte mogen zijn, maar ze doen goed kopwerk. Ik duik nog wat dieper in de beugels en verschuil me lekker achter hun korte ruggetjes.

 

De Col du Télégraphe is, zoals ik ‘m mij ook van de wintersportvakantie kan herinneren, een mooie geleidelijke klim. Met nog wat tandjes over haal ik dit keer zelf de een na de ander in, dat geeft een goed gevoel. Na een korte afdeling naar Valloire doemt dan de berg op die ik vooraf het meest vreesde: De Galibier. Boven de boomgrens, waar ik inderdaad de marmotten hoor fluiten, slingert de weg zich omhoog door een kaal en ongenaakbaar landschap. Ik ben dankbaar voor de zon die het klimmen veraangenaamt. Tot zo’n vier kilometer onder de top trap ik redelijk soepel omhoog. De laatste kilometers zijn echter pittig omdat de top in zicht is maar niet dichterbij lijkt te komen… Ik spreek mijn kleinste verzet aan en met mijn verstand op nul bereik ik de top.

En dan volgt het, in mijn ogen, mooiste deel van de tocht: Een heerlijke lange afdaling van de Col du Galibier  en de Col du Lautaret. De weg is goed, de zon schijnt, het uitzicht op de omringende bergen van de Ecrins is adembenemend en mijn fietst rolt als vanzelf het dal in. Vanaf het stuwmeer is het dan nog 12 kilometer naar le Bourg-d’Oisans, waar ik gelukkig nog op tijd (voor de tijdslimiet) aankom aan de voet van de Alpe d’Huez. En dit is het moment dat de rit zijn tol begint te eisen. Mijn bidons zijn bijna leeg, mijn achterband is halfleeg (zag ik pas bij de finish…) , mijn buik is leeg (door de buikkrampen heb ik alleen gelletjes kunnen eten) en, met bijna 175 kilometer op de teller, is de pijp ook eerlijk gezegd bij mij gewoon leeg. Met 6-7 km/u trap ik omhoog en tel ik de 21 bochten af.

Bij binnenkomst in het dorp springen Marco en Mart op van het terras en moedigen ze me aan. Zij haasten zich via een binnen-door-weggetje naar de finish en ik weet ook nog ergens een versnelling vandaan te halen en schiet de finishboog onderdoor. Daar word ik in de armen gesloten door Jaap en Hans en door mijn trouwste supporters Marco en Mart. Wat mooi … zo’n warm onthaal na zo’n lange tijd op de fiets. Nog net op tijd om de zon achter de bergen weg te zien zakken…

Nawoord:

Ik ben blij dat ik La Marmotte in 10:32 uur heb kunnen uitfietsen (zilveren medaille) maar ik baal achteraf wel van alle extra tijd die ik kwijt was door de benodigde sanitaire stops. Het goud lonkte maar in deze omstandigheden was het simpelweg niet haalbaar. Dus wie weet… ga ik nog een keer voor een herkansing om mijn deelname te vergulden.

Trots ben ik ook op mijn mede-Marmotten: De ‘golden boys’ Louis Doorn en Hans den Hollander en met een zilveren plak op zak: Marco Rademaker en Jaap de Vries en tenslotte Jan Douma die op 65-jarige leeftijd, zoals hij het zelf zo mooi zei, die ‘gekke bergen’ heeft bedwongen.

Verder dank aan de andere TVZ-ers voor jullie tips, ervaringen, succeswensen en felicitaties.

Het was een mooie ervaring!

 

 

(Terug naar boven)


Fietsnieuws: 1e Divisie Dames - Stiens
   (04-07-2017)

 

Tussenstand is na twee wedstrijden dat Amersfoort op de 12de plek staat en Apeldoorn op de 14de. Het wordt dus nog spannend. Maar… Amersfoort gaat in Stiens haar joker inzetten. Jorieke is weer terug in Nederland en zal haar team weer komen versterken. Kortom het wordt nog een spannende strijd maar deze gekoesterde winst is in ieder geval binnen.

-----------

Apeldoorn versus Amersfoort: De valleritis bij de dames

Zo eindigde het verslag van Annewil na de Duin Triathlon. Tijd voor Apeldoorn om wat recht te zetten.

Dat Jorieke terug is en sterk ook hebben we gezien tijdens de Run-Bike-Run. Na het 1e looponderdeel, welke Annewil en Annemiek gezellig samen aflegden, lag Jorieke dik op kop. Aan het eind van het fietsonderdeel kon Annemiek haar nog net terugpakken waarna  Jorieke vervolgens tijdens het laatste looponderdeel ver weg liep. Gelukkig bestaat een team uit 4 dames en telt het gezamenlijke resultaat.

                  

De voorbereiding van Jorieke zat dus wel goed, al heeft ze misschien de laatste week wel wat veel getraind omdat ze nog niet hoefde te werken en had ze dit jaar nog maar weinig gefietst. Annewil was met name druk geweest met de Endurance en heeft daardoor weinig kunnen trainen maar doet een triatlon ondertussen ook al vanaf haar harde schijf. Annemiek liet in Zeewolde zien misschien niet meer over maximale snelheid te beschikken maar wel een degelijke en steady OD af te leggen. Met name door de vraag van Sjaak besloot Annemiek donderdagavond gewoon lekker naar de TVZ training te gaan. Kees paste het trainingsschema er zelfs op aan, een lekker rustige duurtraining. Laat dat nu net het probleem zijn geweest….. Het was vast te rustig, de concentratie was niet optimaal en boem daar lag ze op het asfalt. Te ver de bocht uitgewaaierd en net met de wielen naast het verhoogde fietspad. Stom natuurlijk en volledig mijn eigen schuld. Gelukkig viel er niemand over mij heen (fijn hoor lekker achteraan fietsen), ontfermde Rémi zich over mijn fiets en bleek ik er zelf af te zijn gekomen met een geschaafde rechterkant. Het bleef bij pijnlijke schaafwonden maar verder gelukkig geen fysiek malheur of materiaalschade. Het overkomt de beste, kijk maar naar de Tour een paar dagen later.

Voor 1 juli stond er een OD in Stiens op het programma, een stayerwedstrijd. Helaas geen tijdritfiets, dichte wielen en opzetsturen. Gewoon een kale racefiets.

 Oef, en dat 40 km lang. De weersverwachting beloofde niet veel goeds, kou, wind en regen. De verwachting werd gelukkig steeds beter naarmate we dichter bij de zaterdagmiddag kwamen. In Stiens aangekomen scheen al bijna de zon, was de weg droog, was het een aangenaam temperatuurtje en waaide het gelukkig nog flink.

Apeldoorn zou deze wedstrijd een sterke opstelling hebben, we hadden na de DSQ van Elske in Almere immers wat goed te maken. De pech bleef ons echter achtervolgen, 1 dag voor de wedstrijd werd onze sterkste dame Elske ziek wakker. Gelukkig kon Patricia last minute invallen (heldin!) en stonden we toch met een volledig team aan de start. Ook Amersfoort had een invaller nodig. Zo zie je maar weer, voldoende dames in een team is van wezenlijk belang voor de bezetting.

Vervolgens de routine: teamtent en andere Teamies opzoeken, stikkers plakken op fiets, armen en benen en de installatie in het parc fermée. Het blijft fijn dat er geen startnummer aan een startband nodig is. Al snel is het tijd om naar de zwemstart te lopen en het wetsuit aan te trekken.

De instructie was duidelijk, de gele boeien waren enkel als markering en de oranje boei moest worden gerond. Prima zwemwater en genoeg ruimte maar ik weet niet hoe Friezen een afstand meten maar het was duidelijk dat dit niet hun sterkste punt was. Die oranje boei lag verdomd ver weg en we waren dan ook zeer verbaasd dat we eerst nog rechtsaf moesten voordat we bij de oranje boei kwamen. Al spoedig na de start vroeg ik me af wat ik hier ook alweer deed. Zag gelukkig badmuts nummer 40 nog ergens om mij heen (natuurlijk wist ik dat dit Annewil betrof) maar verder was het verdacht rustig en waren, na uiteindelijk toch bij die oranje boei te zijn aangekomen, het gros van de dames al ver uit zicht. Er zou weer goed gefietst moeten worden om weer lekker in het veld te liggen. 

 

Maar goed, Annewil en ik weten dat we achterin het veld zwemmen, we zwommen gewoon lekker en ook wij kwamen na maar liefst 1911 m bij de trap uit waar we richting de fiets mochten. 

Geen probleem hoor een ruim 400 m te lang zwemonderdeel maar wel verdomd jammer van die extra achterstand die we zo oplopen. Ik was nog niet uit het water of hoorde Annewil al vrolijk gedag zeggen. Nu was het zaak om als de wiedeweer op de fiets te zitten. Gezellig hoor als Annewil lekker in mijn wiel gaat zitten, dan natuurlijk ook haar deel van het kopwerk doet, maar minder leuk als ze me er dan vervolgens afloopt. Ik was op mijn hoede, weet hoe snel Annewil op dit moment loopt, kan heel goed tegen mijn verlies maar dit ging natuurlijk wel om het echt en de klassering in de competitie. Slim racen was de opdracht. Ondertussen bleek Jorieke al 7 min op de fiets te zitten.

Doordat ik 3 sec eerder uit het water kwam en 3 sec sneller had gewisseld (toch nog ergens snel op mijn `oude dag’) had ik genoeg voorsprong om Annewil van me af te houden (sorry Annewil, ik ga het binnenkort weer goedmaken). Nu had ik Annewil dan wel achter me gelaten het was wel zaak om een ander sterk fietsmaatje te vinden, helemaal alleen zou ik veel te weinig tijd goedmaken. Een stukje voor me reed een dame van Nijmegen, het gat werd niet snel kleiner. Dat zag er gunstig uit. Redelijk `in het rood’ ben ik naar haar toegereden. Ik bleek een perfect maatje aan haar te hebben. 

Samen hebben we vele dames ingehaald, werkten we perfect samen (ja echt Krijn!) en kregen we zowaar de laatste van de 6 rondes een grote groep dames in het vizier. Hierin bleek ook Jorieke te zitten en naar haar verluid werd hierin niet zo goed samengewerkt. De opmars was zeer geslaagd te noemen en gelukkig zijn er meerdere dames die mindere zwem- dan fietskwaliteiten hebben. Helaas heeft Annewil geen fijn fietsmaatje kunnen vinden en moest zij het werk alleen klaren. Het was een mooie landelijke fietsronde maar met een flinke bries wel erg zwaar in je eentje. 2 (Femke en Hilly) van mijn teamgenootjes kwamen nog voor Jorieke van de fiets, Patricia zat nog achter mij en had helaas ook de slag bij het zwemmen gemist.

 Floor, het teamgenootje van Jorieke en Annewil, was ik tijdens het fietsen voorbij gegaan. Mooi, want in Amersfoort lopen ze volgens mij allemaal erg hard.

Tijdens het lopen ging de inhaalslag verder. De Endurance had mij het vertrouwen in mijn lopen weer gegeven, Annewil stond te popelen om mij tijdens het laatste onderdeel weer in te halen en Jorieke ging voor de snelste looptijd en wilde misschien wel de top 10 halen. Het gevaar van vallen was geweken, zo dacht Annewil.

Al snel kwam ik in een lekker ritme, 1 voor 1 haalde ik de dames van die grote fietsgroep van Jorieke in. Dit gaf vertrouwen en ronde 1 van de 4 zat er al snel op. Geen fijn loopparcours trouwens, stoepje op en af, verkeersdrempels en veel gezoek naar de kortste en meest veilige route. Met mijn toch nog niet volledig genezen enkel goed opletten dus. Gelukkig had ik nu wel de juiste concentratie en heb ik geen misstap gemaakt. Halverwege de 2e ronde zag ik opeens een bekend pakje met opvallende kousen op de grond liggen. Nee hè, Annewil was gevallen over een los liggende stoeptegel en riep me toch nog redelijk opgewekt toe dat ze een diepe vleeswond had. De knie was al verbonden en ze zou naar start/finish worden gebracht. Wat balen zeg. Even verderop kwam ik onze trouwe supporter Krijn al een beetje verontrust tegen, gelukkig kon hij zich verder over haar ontfermen. Na toch wel enigszins een ronde te zijn afgeleid wist ik de goede focus weer te vinden en na flink wat extra aanmoedigingen van onze reeds gefinishte heren uit Apeldoorn kon ik nog flink wat dames inhalen en een mooie klassering neerzetten. Bij de finish wachtte Hilly en Femke mij al op, helemaal enthousiast dat we met het team zo goed hadden gepresteerd. En dan Jorieke, die is Hilly en Femke tijdens het lopen voorbij gesneld en wist inderdaad de snelste looptijd neer te zetten. Top! Met een 13e plek net geen top 10 klassering maar een super knappe prestatie in dit veld. Nu enkel nog wat extra fietskilometers maken na haar sabbatical en die top 10 klassering is binnen.

Annewil was ondertussen naar het ziekenhuis en moest nog lang wachten totdat de chirurg had vastgesteld dat het een zeer lelijke wond was midden op haar knieschijf maar dat de knieschijf zelf gelukkig niet was beschadigd. Gelukkig kon ik haar toch nog een beetje helpen, het gelletje die ik Krijn had toegeworpen omdat ik het zakje in ons nieuwe pakje niet kon vinden heeft Annewil behoed tegen flauwvallen. Tja, dan had ik toch nog liever gehad dat dat gelletje haar het laatste restje energie had gegeven om mij te verslaan.

Ondanks de zeer knappe prestatie van Jorieke wist Apeldoorn de voorsprong weer over te nemen. Maar we twijfelen er niet aan dat Jorieke en Annewil voor over 2 weken op Super Saterday in Rotterdam hun strijdplan al klaar hebben. Al zal Annewil daar helaas hooguit supporter zijn.

Apeldoorn werd knap 7e, zet de DSQ van Almere recht en staat nu 10e in het klassement. Amersfoort werd mede door het uitvallen van Annewil 15e en staat nu 13e in het klassement. Er is dus nog gewoon van alles mogelijk. Op naar de Rotterdam en een spoedig herstel van Annewil.

 

 

(Terug naar boven)


Fietsnieuws: Marmotten in Luxemburg
   (22-06-2017)

 

We hebben al eerder van Marije mogen vernemen hoe het gaat met de voorbereiding voor de Marmotte. Nu is het bijna zover en trekken een aantal "Marmotten" nog 1x de landsgrenzen over om zichzelf nog eens serieus te testen, een soort kleine generale repetitie. 

-----------

Marmotten in Luxemburg

‘Zeg nooit nooit….’

Na vorig jaar ‘Les Trois Ballons’ in de Franse Vogezen gefietst te hebben, zei Louis Doorn dat hij nóóit meer zo’n lange tocht zou gaan fietsen. Het moest maar eens klaar zijn met die gekkigheid.

Een jaar later is zijn inschrijving voor, nog een keer, een deelname aan La Marmotte echter een feit…

Als voorbereiding op La Marmotte wil Louis de Jean Nelissen Classic (JNC)  in Luxemburg gaan fietsen, een tocht die hij al eerder op het oog had. Hij boekt een stacaravan in Körperich (Dld), vlakbij de start die in Vianden zal plaats vinden. Maar ja.. wat moet een man alleen in zo’n caravan een heel weekend lang? Hij vraagt daarom of er nog meer ‘Marmotten' zijn die zin hebben in de JNC en een weekendje stacaravan. Zo komt het dat op vrijdag 16 juni Louis Doorn ( na afloop van dit weekend beter bekend als  'Louis 140'), Jaap de Vries, Hans den Hollander en Marije de Jong (alias de ‘prinses op de erwt’) afreizen naar Körperich.

Dit jaar is het de 15e editie van de Jean Nelissen Classic die verreden wordt. De JNC wordt georganiseerd door de Driebergse Tour Club en kent vijf afstanden, variërend van 85 km tot 220 km lang. Waarom de tocht de naam draagt van de, in 2010 overleden, bekende wielercommentator Jean Nelissen, dat vroegen wij ons af. Het antwoord hebben we (nog) niet gevonden echter. Vroeger heette het de Ronde van Luxemburg, de naam is omgedoopt naar JNC en naar het schijnt is de tocht eigenlijk vernoemd naar een plaatselijke hotellier, Jean Nelissen, en heeft het dus niks te maken met onze Nederlandse sportjournalist.Tot zover dit halve feitje…

Hoe dan ook…. op zaterdag zullen wij aan de start staan voor de 180 km. Dit betekent dat er de avond van tevoren goed gegeten moet worden. Dit is geen probleem met iemand als Jaap in het gezelschap. Deze vermaarde thuiskok toverde in een mum van tijd een heerlijke nasi maaltijd op tafel. Na nog even een korte avondwandeling en een afzakkertje togen we naar onze ‘riante' slaapvertrekken. De prinses op de erwt had van de galante heren de 2-persoonskamer toebedeeld gekregen, dus mij hoorde je niet klagen ;-) De anderen kwamen er bekaaider vanaf qua slaapplek maar hen heb ik ook niet horen klagen.

Na een nacht met zeer weinig slaap (tja.. een stacaravan model jaren ’80 is nu eenmaal erg gehorig en de meesten van ons waren toch ook wel enigszins gespannen voor de tocht), vertrekken we naar Vianden voor de start. Louis heeft behoefte aan een warming up dus gaat op de fiets erheen (7 km inclusief bult). Jaap, Hans en ik pakken de auto.

Al binnen 5 km na de start krijgen we de Mont Saint Nicolas voor onze kiezen. Met een maximaal stijgingspercentage van 25% (!) had deze klim van ruim 4 km lang ons allen voorafgaand aan de tocht al enige angst ingeboezemd. En inderdaad.. op een gegeven moment draait de weg scherp links omhoog en wordt die smal en erg steil, maar …. 25%?… zo zwaar hebben we het niet ervaren. Of zijn wij nou zo goed getraind misschien? Eenmaal boven komen we even op adem en wachten we tot we weer compleet zijn. Louis had zich nog zo voorgenomen deze tocht met zijn hartslag onder de 140 te blijven, maar de Sinterklaasberg gooit gelijk roet in het eten.  Een voornemen dat hij trouwens ook beter niet had kunnen uitspreken, zo blijkt…, want dat heeft hij die dag nog vaak te horen gekregen. ‘Louis 140’ is sinds die zaterdag een feit.

We fietsen door voor de volgende 18 beklimmingen die ons nog te wachten staan. De route is perfect uitgepijld en gaat over goede en rustige wegen, wat maakt dat we ontspannen kunnen fietsen en ook van de mooie omgeving kunnen genieten. Het is nog even fris in de ochtend maar bij de tweede beklimming heeft iedereen zijn mouwstukken al naar beneden. Het zijn dan ook serieuze klimmetjes, variërend van 1500 tot 5000 meter lang en met gemiddelde stijgingspercentages tussen de 4 en 10%.

 

 

 

Met hoogtestages op Tenerife (Louis) en bij de Mont Ventoux (Marije) worden Louis en ik als favorieten genoemd voor de rol van klimgeit. Jaap en Hans hebben weliswaar minder hoogtemeters in de benen maar zijn daarentegen weer echte kilometervreters. Tijdens deze tocht ontpopt Hans, al befaamd om zijn kopwerkprestaties tegen de wind in, zich echter ook als klimgeit en voert hij ook bergop regelmatig de kop aan.  Jaap toont weer aan dat hij een echte diesel is, eenmaal op gang is hij ook niet meer te houden. Louis zijn hartslag daalt ondertussen naar normale waarden en mijn benen voelen erg goed vandaag, dus de Marmotten komen gedurende de tocht steeds meer op dreef.

Met z’n vieren kunnen we mooi dicht bij elkaar blijven, tot rond de 140 kilometer, dan scheiden helaas onze wegen wanneer Jaap zijn spaak knapt. Hiermee doorfietsen is niet mogelijk en vanaf deze de plek de auto ophalen is ook geen optie. Jaap baalt stevig want hij is natuurlijk niet naar Luxemburg gekomen om zich op te laten halen door het pechbusje. Blijkbaar doet zijn gemoedelijke Limburgse accent ook in Luxemburg wonderen want hij weet het te regelen dat een inwoner, van het dorpje waar we gestrand zijn, hem naar een fietsenmaker 8 kilometer verderop brengt. Na overleg met Jaap, fietsen Hans, Louis en ik met zijn drieën door en besluiten we per telefoon contact te houden. We hopen alle drie dat de fietsenmaker Jaap kan helpen en hij de tocht kan vervolgen. Dit hopen we niet alleen voor Jaap maar, eerlijk gezegd, ook voor onszelf want we vrezen een beetje voor Jaaps humeur anders….

Gelukkig kan Jaap zijn tocht vervolgen. Inmiddels strepen wij de laatste beklimmingen af richting de finish. Alhoewel we alle drie nog goede benen hebben, kijken we wel uit naar de finish. Eenmaal aangekomen bij de finish maken we nog even een kiekje. Helaas staat Jaap dus niet op de foto, maar een uur later kan ook hij zich installeren op het terras in de zon in Vianden.

’s Avonds bij de barbecue die op het park georganiseerd wordt, blikken we tevreden terug op een mooie trainingstocht. Een flinke afstand met serieuze beklimmingen door een prachtig landschap. Het feit dat we er allemaal nog fris erbij zitten aan tafel geeft ons veel vertrouwen voor de Marmotte die over 2 weken (2 juli) zal plaatsvinden. We proosten op de goede afloop en smeden alweer voorzichtig plannen voor volgend jaar. En al beweert hij zelf van niet, wij weten zeker dat Louis 140 dan ook weer van de partij zal zijn….  ;-)

-----

Naschrift: De redactie heeft ook getracht om te achterhalen waarom de Jean Nelissen classic de Jean Nelissen classic heet en heeft het vermoeden dat deze wel degelijk naar de bekende wielercommentator is vernoemd.

Hoewel de website van DTC (de organisator) dit niet expliciet vermeld, hebben ze wel een foto van Jean Nelissen staan op de webpagina van de toertocht.

 

(Terug naar boven)


Fietsnieuws: TVZ DAP Run Bike Run 2017
   (15-06-2017)

 

Afgelopen dinsdag 13 juni was de Run - Bike - Run. Met geweldige weersomstandigheden, een groepje vrijwilligers en een leuke groep deelnemers was het weer een geslaagd evenement.

Onder de bijna 30 deelnemers zaten veel triatleten die elkaar in wedstrijd verband vaker tegen komen, zowel individueel als in de divisiewedstrijden. Het was dus daardoor een gezellige boel, maar ook een serieuze strijd. Achteraf was meteen de evaluatie onder elkaar. 'Als ik met lopen niet te veel verlies kan ik het nog goedmaken met het fietsen'. 'Het fietsen ging wel erg goed, normaal wordt ik door die en die na 10 km al ingehaald'. Een mooie individuele strijd, mooi meetmoment en of clubstrijd onder elkaar (naast TVZ leden waren er ook leden van triathlon verenigingen Nijkerk, Amersfoort en indiviuele sporters).

Iedereen heeft zijn eigen doel hopelijk behaald, maar de snelsten van vandaag waren Jorieke Casteleijn (lang er tussen uit doet een sporter kennelijk goed) en Lex Bruggink.

Alle vrijwilligers en deelnemers bedankt en hopelijk tot bij het volgende evenement.

Met vriendelijke groet, Laurens Seinhorst

-----------

Een foto-impressie van de Run-Bike-Run is hier te vinden

 

 

 

 

 

 

 

(Terug naar boven)


Fietsnieuws: Dames Duin 1e Div. triathlon
   (03-06-2017)

 

Afgelopen weekend vond in Almere de Duin Triathlon plaats, hier stonden de 1e en 2e divisie teams aan de start. Annewil en Annemiek waren ook weer van de partij om een vervolg te geven aan hun onderlinge "strijd'. Hierbij hun verslag.

-----------

Apeldoorn versus Amersfoort: een thuiswedstrijd in Almere Duin

Nu is het dan mijn beurt om verslag uit te brengen van de volgende mooie trialhton. Een thuis wedstrijd voor Annemiek en mij, de wind en de golven moeten ons toch wel bekend zijn. Onze geplande “parcours” verkenning viel in het water, Annemiek en ik werden 14 mei voor gek verklaard dat we buiten wilde gaan zwemmen. Dus het werd enkel een rondje op de fiets. Gewoon een beetje intervallen zoals Annemiek dat goed kan, met de juiste motivatie (“ik dacht even dat ik de zweep moest pakken”) wist Annemiek me tot het gaatje te laten gaan. Het is natuurlijk een utopie om de denken dat ik van Annemiek van winnen. Maar het is een team competitie en ik ben niet alleen. Samen met mijn ‘teamies’ uit Amersfoort gaan we ook deze keer weer de strijd aan. Wie weet: soms heeft de een pech en de ander een beetje mazzel.

Eindelijk werd het dan 28 mei, de frisse lente had ondertussen plaats gemaakt voor een mooie zomer. De wind was opgestoken het waren de perfecte condities voor een mooie sprint wedstrijd, 750m zwemmen, 20km fietsen en 5km lopen. Iets wat gespannen haalde Annemiek mij op, niet vanwege onze wedstrijd… nee joh Tom in de Giro bezorgde haar zenuwen. Ik daar in tegen had wel gezonde wedstrijdspanning, dat zwemmen is niet mijn favoriete onderdeel en dat fietsen scheen in een stayerwedstrijd meer te lijken op een tactisch spel dan een strijd tegen de elementen.  Maar ik wist ook dat als ik eenmaal aan het lopen kon beginnen, zonder helemaal opgeblazen te zijn, ik al winst geboekt had.

Na de start kon ik me aan Annemiek optrekken. Of wat het nou andersom? We lagen ruim 400m naast elkaar in het water, maar ik had niks door! Ik probeerde mijn ritme te vinden in de golven. Langzaam trok het wedstrijd veld uiteen en ik besloot rustig te blijven en mijn slagen te maken. Toen ik uit het water kwam zag ik als eerste mijn team maatje uit Amersfoort, “dat is mooi” dacht ik nog dan kunnen we samen fietsen. In het wisselvak kon ik nog net Annemiek uitzwaaien die mij net iets voor was. Ik schreeuwde nog dat ik haar ging proberen in te halen. Maar iedereen weet dat dit helaas echt grootspraak is want dat gaat natuurlijk nooit gebeuren. Toen dat tactische spel, door een slechte wissel miste ik net mijn maatje en moest ik me laten afzakken naar een achteropkomend groepje (tip van Annemiek, beter je af laten zaken dan helemaal stuk fietsen in je eentje). Eind conclusie over het fietsen, ik heb gereserveerd en afwachtend gefietst, niet wetende wat er zou gebeuren als ik volle bak zou gaan. Ik heb mezelf uiteindelijk niet opgeblazen en maar wel gemerkt dat ik dit nog lastiger vind dan het zwemmen. Ik rijd liever gewoon volle bak. Wat me mee viel is dat de dames onderling redelijk doordraaien. Een meevaller want dan kan je ook even drinken, niet onbelangrijk met die warmte van zondag.

 

 

Toen mocht ik eindelijk gaan lopen, Annemiek was in geen velden of wegen meer te bekennen. Het zou een zware strijd worden om haar überhaupt in het vizier te lopen. Ik had wel een meevaller, Annemiek was namelijk geblesseerd aan haar enkel. Tegen alle dokters adviezen in is ze toch gaan trainen maar ze was nog niet op haar oude loopniveau. Het was mezelf snel duidelijk hoe ik in de wedstrijd lag, lekker achteraan, maar ik had nog energie om tempo te maken en vast te houden. Bij het keerpunt zag ik Annemiek weer gaan, niks van die blessure te merken! 

Tijdens het lopen kon ik nog net Margot passeren, welke een bijzonder sterke prestatie heeft neergezet na haar zwangerschaps-sabbatical. Mijn eigen ‘teamies’ uit Amersfoort kreeg ik in het vizier, het parcours was te kort om er naar toe te lopen maar het was een mooi jaagdoel. Mijn conclusie over het lopen is dat ik zeer content ben over het tempo dat ik daar nog heb kunnen halen. Of het de baantrainingen zijn van Ton Duits of dat ik me toch een beetje heb ingehouden bij het fietsen? Wie zal het zeggen, het resultaat mag er zijn en het geeft wel vertrouwen om de volgende keer dieper te kunnen gaan op de fiets.

Maar nu die onderlinge competitie nog, ik was natuurlijk niet voor Annemiek binnen (scheelde 1:30 min) maar het is een teamwedstrijd. Mijn team uit Amersfoort bestaat uit stuk voor stuk toppers. Met als verrassing Wesselien die haar tweede triatlon van haar leven doet. Team Apeldoorn had een beetje pech, een rode kaart omdat er over de verkeerde weghelft was gereden (veel voor gewaarschuwd maar toch nog veel rode kaarten gegeven) en dat zijn dure punten. Dus al met al mag ik bij deze bevestigen dat team Amersfoort op de 11de plek is geëindigd en Apeldoorn op een 16 de plek. Het is nu dus 1-1! (met een beetje pech en mazzel)

Tussenstand is na twee wedstrijden dat Amersfoort op de 12de plek staat en Apeldoorn op de 14de. Het wordt dus nog spannend. Maar… Amersfoort gaat in Stiens haar joker inzetten. Jorieke is weer terug in Nederland en zal haar team weer komen versterken. Kortom het wordt nog een spannende strijd maar deze gekoesterde winst is in ieder geval binnen.


 

(Terug naar boven)


Fietsnieuws: Duin Duathlon
   (02-06-2017)

 

Afgelopen weekend vond in Almere de Duin NK duathlon en Duin Triathlon, voor oa 1e en 2e divisie teams, plaats. Aan de duathlon heeft Laurens Seinhorst meegedaan en hij heeft ons zijn verslag van dit evenement toegestuurd. 

We hebben ook weer een verslag van Annewil en Annemiek ontvangen over de 2e divisie triathlon wedstrijd, dit verslag zal later dit weekend te lezen zijn.

-----------

Run – Bike – Run Almere Duin, 27-5-2017

Het is ruim 30 graden Celsius, windkracht 4 en er is geen wolkje aan de lucht. Echt mooie omstandigheden om helemaal niks te doen anders dan de koelte op te zoeken. Zeker voor iemand als ik, die niet goed tegen warmte kan. Maar vandaag is dat er even niet bij, vandaag was het de vuurdoop voor deelname aan een duathlon. Om precies te zijn de sprintafstand van de Run – Bike – Run te Almere Duin.

Een paar jaar geleden serieus begonnen met fietsen en na een jaar er ook bij geprobeerd te leren lopen. Echter door blessureleed werd het lopen niks. Afgelopen najaar ben ik dan eindelijk begonnen aan de uitdaging om meer richting de triathlonsport te gaan. En gezien het zwemmen nou echt iets is wat ik liever niet doe maar begonnen om het lopen weer op te pakken.

Met de opstartcursus van de AVZ in het najaar van 2016 weer leren hardlopen. Dat ging al gepaard met vallen en opstaan, want helaas is dat niet geheel blessurevrij verlopen. Maar de doorzetter wint en met een kleine vertraging de eerste 5 km in ‘the pokket’ was het zaak om daarna leren te versnellen. Met als doel voor 2017 om duathlon’s (sprintafstanden) te gaan doen moest naast het leren hardlopen uiteraard ook het fietsen wel onderhouden blijven. Daarom even tussendoor ook diverse fietstochten gedaan zoals met team Nu-Swift Parijs – Roubaix (op de mountainbike, een echte aanrader voor de fervente fietsers!). Al met al een winter / voorjaar om 2017 goed te starten.

Zo goed als het jaar van start ging bleef het helaas niet gaan. Eind van de winter kon ik helaas door blessureleed niet finishen bij een cross Run – Bike – Run (ja, ik weet het, stiekem was dat dus eigenlijk de vuurdoop) en daarna ging het qua fitheid gewoon niet lekker. Veel oorontstekingen, telkens niet helemaal fit, vermoeid en telkens slechtere uitslagen bij trainingen en tijdritjes. Niet de ideale voorbereiding voor de duathlon. En als klapper op de vuurpijl bedacht het voorjaar ook nog eens om vast een voorproefje te geven op de zomer. Warmte en Laurens, een hele slechte combinatie. Ik raak namelijk moeilijk mijn warmte kwijt en voel me al snel beroerd bij iets hogere temperaturen.

Met een matige (zeg maar gerust slechte) voorbereiding en de huidige weersomstandigheden was het wel even twijfelen of ik wel van start zou gaan. Ik stond al ingeschreven, en met de gedachte dat ik altijd uit kon stappen mocht het niet gaan, ben ik de warmte ingestapt en deel gaan nemen aan de duathlon sprintafstand. 5 km lopen, 20 km fietsen en nog eens 2,5 km lopen (ps, waarom noemt men dit een sprint afstand, want sprinten heb ik nog niemand zo lang zien doen ;) ).

Eenmaal in de race heb ik me niet gek laten maken en heb als enige doel gehouden finishen )of afhaken mocht het echt niet gaan). Na het startschot was ik dan ook al snel één van de laatsten. Niet te gek met lopen en elke waterpost flink wat water over me heen om koel te blijven. En dat is aardig gelukt. Geen kramp en met een lichte teruggang in snelheid nog best wel stabiel gelopen.
Dan de wissel. Ook hier niet gek laten maken en rustig wisselen. Voor mijn gevoel wel een paar minuten laten liggen, maar dat leer ik 8 juni wel bij de TVZ met de wisselclinic.

 

 

Op de fiets dan maar. Hier op automatisme rondjes draaien met de benen. Dit ging best lekker eigenlijk. Na even voorzichtig te zijn heb ik de smaak te pakken en kan nog best wel een lekker tempo hanteren en passer regelmatig de tegenstanders (en de profs op de lange afstand halen mij ook met regelmaat in). Ik wist een goede cadans te hanteren waarbij ik regelmatig een slokje sportdrank kon nemen en zo de nodige energie en vocht binnen kon krijgen. Laatste stukje fietsen viel de snelheid wel opeens erg terug, maar dat was puur door de wind tegen op de dijk.


Weer wisselen en starten aan de laatste 2,5 km lopen. De finish was in zicht en dit kon niet meer mis gaan. Al bleek dat toch wel iets te gemakkelijk gedacht. In de eerste kilometer wist bijna iedereen die ik op de fiets had ingehaald mij weer in te halen. Mijn looptempo was dramatisch slecht en ik moest af en toe echt even bijkomen. Blubber benen, stijve rug, lucht tekort en gewoon oververhit. Dat was nog even een hel om wel te finishen.

Eenmaal bij de finish aangekomen wist de omroeper me nog even te motiveren door aan te geven dat ik de brui er aan gaf (terwijl ik toch echt alles had volbracht L), maar dat gaf niet. Eenmaal over de streep en in de schaduw was het even goed bijkomen van dit avontuur. Het herstel ging goed en de ervaring was zeer positief. We gaan het maar niet hebben over wat voor tijd en welke plek, het belangrijkste is dat ik ben gefinisht. Met de vuurdoop er weer op nu maar eens even kijken wat ik aan mijn slechte conditie kan doen en hoe toch beter te trainen, want als het aan mij ligt volgen er meer duathlons (met wel streeftijden) en mogelijk op den duur zelfs triathlons!  

 

(Terug naar boven)


Fietsnieuws: TVZ - Tijdrit 2017
   (31-05-2017)

 

Op dinsdag 30 Mei was het weer zover, de TVZ - tijdrit stond op het programma. Ditmaal waren er helaas weinig inschrijvingen vanuit onze eigen vereniging maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door de aanwezigheid van een groot aantal top rijders. Zo was de Baby Dump Cyclingteam (een UCI Continental Team) aanwezig met 8 rijders. Zij zagen in de TVZ wedstrijd een mooi meet moment voor het NK tijdrijden wat op 31-6 in Montferland wordt gehouden. verder waren er ook nog verschillende tijdrit specialisten als Remco Grasman en Johan Tijssen van de partij.

Het parcours was dit jaar iets aangepast ten opzichte van de voorgaande jaren en ook iets korter, nu  32km ipv 34km. Er stond een stevige wind welke op de heen weg op de Flediteweg van voren kwam en eenmaal bij het viaduct aangekomen niet meer gebroken werd door de bomen. Hier moest je "het snot voor de ogen fietsen" (zover je dat al niet doet tijdens een tijdrit) om de vaart er nog een beetje in te houden.

Het was weer een geslaagde avond mede dankzij de sponsoren Diesel Büchli en Paramedische centrum Luxor en niet te vergeten alle vrijwilligers en verkeersregelaars. Rien Delhez werd nog even apart in het zonnetje gezet voor zijn jarenlange inzet als tijdwaarnemer.

Hieronder de volledige uitslag van de tijdrit.

-----------

Klik op een kleine foto in het kader voor een grotere versie
of start de automatische diashow

Scroll Left
 width=
Drag to Scroll Left/Right
Scroll Right
 
 

 

 

(Terug naar boven)


Fietsnieuws: TVZ - Diesel Büchli Proloog 2017
   (24-05-2017)

 

Op dinsdag 23 Mei is weer de TVZ - Diesel Büchli proloog verreden. Onder ideale omstandigheden zijn uiteindelijk 24 man en vrouw van start gegaan. De korte tijdrit over 7 kilometer is weer probleemloos verlopen mede dankzij alle vrijwilligers van de organisatie en verkeersregelaars.

Bij de heren werd Lammert Haverkamp met grote overmacht 1e in een zeer snelle tijd van 09:04. Nummer 2 tot en met 8 finishte allemaal binnen de 30 seconden, waarbij Colin Haak knap 2e werd en de 3e plaats werd opgeëist door Gilbert van Campen. Bij de dames was het iets minder spannend daar werd Annemiek Veenkamp 1e en Jutine van der Kuijl 2e, al hebben we begrepen dat tot en met het keerpunt het tijdsverschil miniem was. Hieronder de volledige uitslag van de proloog.

-----------


 

 

 

 

(Terug naar boven)

Algemene informatie »
Verzekeringen »
Contributie
Bestuur / Commissies
Verkeersregelaars
Maatschappelijke stage
Vacatures
Clubkleding
Aanmeldingsformulier
Algemene informatie
Ledenvergaderingen
Nieuws
Nieuwsflits »
Nieuwsarchief
Algemeen »
Techniek »
Interviews »
Medisch »
Helden »
Menu vd maand »
Wedstrijdverslagen »
Bike-vakantie in het Zwarte Woud
Boekbespreking: Ard Schenk (Biografie)
Boekbespreking: Jacco Verhaeren (TOP-Coaches)
Boekbespreking: Joop Zoetemelk
Boekbespreking: Marc Herremans 1
Boekbespreking: Zwemmen (Nicola Keegan)
De Keiler in Nunspeet
Fietsexpeditie Siberië
Fietsvakantie Frankrijk - Marjolein Bos
Fietsvakantie Santiago - Anita Schouwaert
Giromania !!
Hardlopen samen met een blinde loper
Mount Ventoux beklimming Louis & Stefan Doorn
Ode aan Marco Pantani
Rien en de Fietsgoden
Skiken met Ingrid Munneke
The Desert Run
Trainingskamp XXL
Trans Alp ATB - Michiel & Marion
Vancouver - trainingskamp
Weissensee - Tonny van Vliet
Zwemanalyse in de Tongelreep
Trainen met de hartslagmeter
Bram Som
Edith van Dijk
Erica Terpstra
Gregor Stam
Kees Vaneman
Leen Pfrommer
Lidia van Bon - WK Masters zwemmen
Mieke Smit
Rob Barel
Afvallen - Mascha Spoor
Overgang en trainen - Mascha Spoor
Piriformis syndroom- Mascha Spoor
Bert Flier
Bruce Lee
Eric van der Linden
Jean Nelissen
Johan Neeskens
Wilco van den Akker
Wilfried de Jong
Gehakttaart met nasikruiden - Joke Lof
Spinaziepannenkoek - Paul Lindeboom
Fietsen
Lopen
Triathlon
zwemmen
Algemene informatie zwemmen
Zwemtrainingen »
Zwemtrainer
Algemeen informatie fietsen
Racefiets trainingen »
ATB trainingen »
Fietsnieuws
Fietstrainers
Veiligheid bij fietstrainingen
Fietstrainingen
Algemene informatie lopen
LOKO Loopcompetitie
Loopnieuws
Looptrainers
Algemene informatie triathlon
Divisie team
Reglementen »
Wedstrijdreglement ITU
Reglement Organisatie Wedstrijden
Wedstrijdkalender
Route startlocatie Kaap Flevo
Route startlocatie de Parel
Clubrecords
Uitslagen »
Zwemmen
Fietsen
Lopen
Duathlon / Triathlon
Fotoalbums
You tube filmpjes
Contact
N.A.W.-gegevens van TVZ
Wachtwoord wijzigen
Wachtwoord vergeten?

Ogenblik a.u.b. ...