U bent hier: HOME › Nieuws › Nieuws

Actueel nieuws

Algemeen clubnieuws: Interview met.......
   (12-12-2018)

 

Het is slechts weinige van onze leden gegeven om met regelmaat op Trikipedia in een van de vele WTJ’s te worden genoemd. (Wim’s Triathlon Journaal: een van de landelijk bekende speakers Wim van de Broek.) Annemiek Veenkamp overkomt dat geregeld, omdat ze nog steeds veel podiumplekken scoort of zoals je hier kunt lezen ook nog steeds wedstrijden wint. Daarnaast is Annemiek (helaas) een van de weinige leden die met regelmaat op eigen initiatief wedstrijdverslagen blijft insturen, waardoor we weet hebben van haar deelname aan de landelijk zeer populaire divisiewedstrijden. Maar nog niet hoe dat afgelopen is, een interview over het afgelopen jaar is dan ook zeer op zijn plaats.

 


 

Het afgelopen jaar was een van je doelen de deelname aan de Teamcompetitie. Een aantal verslagen gelezen over de strijd tussen jouw team Aquapoldro (uit Apeldoorn) en het Amersfoortse AV Triathlon (waar Anne-Wil deel van uitmaakt) maar hoe zijn jouw persoonlijke doelstellingen gehaald?
Eerlijk gezegd was ik het afgelopen jaar gewoon niet zo fit. Eerst in oktober 2017 verhuisd, toen in december door een onwillige koe mijn pols gebroken, richting het voorjaar flink griep gehad, vanaf mei last gehad van een geïrriteerde achillespees en het grootste deel van het jaar veel last gehad van kies- en zenuwpijn. Met name dit laatste heeft me veel energie gekost. Sporten is voor mij echt ontspanning en even je kop leegmaken. Mijn basis is breed genoeg en ik kan met relatief weinig training op een goed niveau presteren. Ik was afgelopen jaar echt niet top (lees: snel) maar wel super steady en had er met name heel veel plezier in. Gezien mijn voorbereiding ben ik dan ook zeer tevreden over afgelopen seizoen. Veel 4e plaatsen maar zeker ook een paar mooie podium plekken. Kers op de taart was toch wel onze teamprestatie van Aquapoldro met promotie naar de Eredivisie. Zelf heb ik heel veel voldoening beleefd aan de Flits triathlon. Het weekend daarvoor had ik tijdens de OD stayer in Weert (1e Divisie) wat betreft sportieve prestatie even een dipje. Bijna als laatste uit het water, niets goed kunnen maken met fietsen omdat je met 1 of 2 dames niet tegen een groot peloton op kan en matig gelopen door de hitte en te weinig loop kilometers door die achillespees. Resultaat: 56e van de 84 dames, maar wel een knappe 5e plek met het team (mijn klassering telde niet mee). Voor mezelf had ik een paar dagen later dus wat goed te zetten. Niet te lang zwemmen, lekker met de tijdrijder en al helemaal niet stayeren. Het ging dan ook als een speer, werd dan wel 4e bij de dames maar de eerste vier zaten binnen 19 seconden. Zo, ik kon het dus toch nog wel.”

 

En in hoeverre zijn de teamdoelstellingen gehaald?
Ha, ha, we hadden strijd in de 1e Divisie. Ik wilde Amersfoort voorblijven waar Annewil bij meedeed. En stiekem wilde ik ook Almere voorblijven om toch nog op 1 manier Annemarie (onze stagiair) te kunnen verslaan. Natuurlijk draaide het met name om onze prestatie met Aquapoldro. We hebben een heel breed  en sterk team. Drie junioren, maar ook de Nederlands kampioen 50+. Die combi van jong en oud, ervaren en minder ervaren is heel inspirerend. Wij oudjes zijn niet meer zo snel, maar wel een rots in de branding voor de jonge meiden. Laat je niet gek maken, doe gewoon je ding, geniet er van en je kan gewoon niet meer doen dan je best. We hebben onze promotie echt te danken aan de samenwerking, we wilden met het team de beste prestatie leveren. We hebben onze promotie trouwens ook te danken aan het feit dat je niet 2 teams in 1 divisie mag hebben. Hierdoor konden de eerste 2 teams niet promoveren en ging de promotie naar plaats 3, 4 en 5. Onze doelstelling was overigens gewoon onze startplek in de 1e Divisie behouden en met elkaar veel plezier beleven aan de teamwedstrijden met verschillende formats. Die promotie is ons een beetje overkomen, we hebben erg weinig pech gehad en heel stabiel gepresteerd.

Super stoer natuurlijk, promoveren naar de Eredivisie, maar wij stonden echt niet allemaal te juichen om op het hoogste niveau uit te komen. Ik heb zelf mijn handen vol aan de 1e Divisie en met name het zwemmen is de grote bottleneck. Ik heb zeker mijn steentje kunnen bijdragen maar meestal was ik de 4e dame en telde mijn klassering niet. We hadden al een team in de 2e Divisie. We hebben nu ook een nieuw team in de 2e Divisie. Met 10 dames gaan we 2 teams vullen, 1 voor behoud in de Eredivisie en 1 voor promotie naar de 1e Divisie. We kijken per wedstrijd hoe we een goede indeling kunnen maken. Je mag nog 2e Divisie starten als je daarvoor maximaal 1 keer in de Eredivisie bent gestart. Naast de meiden van vorig jaar hebben we ook voor versterking gezorgd. Margot (de vriendin van Sander) komt terug van 2 zwangerschappen en staat te popelen om zich voor aan het front te melden. Annemarie heeft vorig jaar met Almere het onderspit moeten delven ten opzichte van Apeldoorn. Dat heeft ze handig opgelost door komend jaar gewoon met ons mee te doen. Gekheid natuurlijk. Ik heb het hele jaar al een beetje bij Annemarie lopen polsen en ze is overgekomen omdat ze de combi van Eredivisie/promotie in 2e Divisie een uitdaging vindt en de samenwerking binnen ons team haar erg aantrekt. Er is afgelopen jaar overigens niemand afgevallen, dat zegt wel iets over de sfeer in ons team.

Op dit moment ben ik weer fit en pijnvrij. Als ik de winter goed doorkom, heb ik er alle vertrouwen in dat ik mijn niveau van 2017 weer haal. Zoals het nu lijkt zal ik in Rotterdam in de Team Time Trial met individuele kwalificatie in de Eredivisie starten en verder in de 2e Divisie. Met onze doelstelling, promotie naar de 1e Divisie, is dat een mooie uitdaging. Als alles naar verwachting verloopt hebben we dan in 2020 in alle divisies een team (de dames kennen 3 divisies, de heren 5).”

 

Een van de wedstrijden waarin je een podiumplaats behaalde en die vanwege het totaalpakket nogal tot de verbeelding spreekt, was de Houffaraid. Kun je iets over deze wedstrijd vertellen?
Ik was op zoek naar iets van een halve triathlon in het najaar maar kreeg dat niet zo goed gevonden omdat ik nogal wat eisen had. Uiteindelijk is het de Houffaraid rondom Houffalize geworden, mede door ervaringen van Annemarie Rustenburg die zelf ook weer aan de start zou staan.

 Op de website staat het volgende: De opdracht bestaat uit een MTB tocht van 25km (950m+) met een 8-tal beklimmingen gevolgd door 2km stroomopwaarts kajakken. Vervolgens een trailrun van 13km 

 (590m+), de prachtige Tour du Barrage. Na het lopen springen jullie terug in de kajak om 2km stroomafwaarts te gaan. Nog een laatste MTB tochtje om af te sluiten: 14km (450m+) fietsen met halfweg een verfrissende rivieroversteek. Dit alles in het prachtige decors in en rondom “Parc Naturel des Deux Ourthes”. Neem deel als duo of ga voor een one (wo)man show!

Ik mag dan wel niet meer zo snel zijn, ik ben wel een dieseltje en in de vakantie gaat er geen fiets mee maar wel loopschoenen en een bergsportuitrusting. Hierdoor weet ik uit ervaring dat ik na de zomer conditioneel altijd vrij goed ben. Ik durfde het daarom wel aan, al leek met name dat mountainbiken me wel spannend. Van te voren nog een keer met Annemarie een atb tocht op de Veluwe gemaakt. Ok, dat waren niet heel veel hoogtemeters maar Sander had ons wel een mooi rondje voorgeschoteld (het betrof een gps route van Sander). Een week van tevoren brak ik op het heuveltje bij de begraafplaats nog mijn ketting en liep ik strompelend terug naar huis, maar een week later waren zowel mtb als triatleet er klaar voor.

Het was die dag super mooi sportweer, zonnetje en rond de 15 graden. De 1e mtb proef viel me alles mee, al heb ik hier en daar wel gelopen. De kano stuurde lastig maar met mijn bootervaring van het roeien gaf die 2 km kanoën redelijk veel herstel. De trailrun was echt prachtig. Tot halverwege ging het fluitend en was het puur genieten van de prachtige omgeving.

De 2e helft werd het zwaar en heb ik de steile klimmetjes wat meer moeten wandelen, desondanks werd ik eigenlijk niet ingehaald en hebben genoeg mannen het onderspit moeten delven. De 2e kano sessie zorgde weer voor het nodige herstel. De 2e mtb proef was gewoon afzien, het 1e stuk omhoog op de weg was geen enkel probleem maar toen het weer technisch werd merkte ik dat ik gewoon leeg was en de mtb ook niet meer goed onder controle had op lastige stukken. De rivieroversteek was stoer, maximaal erin rijden en maar kijken waar het stopt. Het was best diep met keien als ondergrond, al voor de helft werd het wandelen. Leeg, maar super voldaan finishte ik na krap 5 uur als 3e dame en 13e overall.

Gek genoeg had ik de grootste valpartij met lopen, vond het zelf nogal onnozel maar het bleek dat zelfs Annemarie tijdens het lopen was gevallen. Van tevoren was ze nog wat bang voor me geweest, uiteindelijk was ze met alle onderdelen net wat sneller en dan ook de verdiende winnares. Een super leuk, kleinschalig evenement die ik iedereen kan aanraden. Een goede conditie is wel een vereiste.

 

Recent ben je gesignaleerd als assistent-trainer. Hoe vond je het om dat te doen, hoe vond je zelf dat het ging, en smaakt dit naar meer? Zou jij jezelf in de toekomst kunnen zien als jeugdtrainer, nu jouw eigen kinderen groter aan het worden zijn?
Ik heb wel eens vaker training gegeven als invaller en vind het leuk om te doen. Op dit moment wil ik er gewoon geen verplichtingen bij. Ik heb mijn handen vol aan het gezin, de praktijk en het zelf sporten. Neemt niet weg dat ik het erg leuk vind om mensen enthousiast te maken voor welke sport dan ook en geef wel vaker gevraagde dan wel ongevraagde adviezen of help mensen even individueel op weg. Training moet bij mij leuk, gezellig en efficiënt zijn. Denk dat dat mij meestal wel lukt. Ik sluit zeker niet uit dat als ik meer tijd krijg wel meer training wil geven.”

 

Wat vond je het persoonlijke hoogtepunt van het afgelopen jaar? En wat moet dat in 2019 gaan worden?
Poeh, dat is een moeilijke vraag. Denk met name de manier waarop ik ondanks wat tegenslag toch vrij goed heb weten te presteren. In de maanden mei en juni heb ik enkel in wedstrijden gelopen en moest ik noodgedwongen tussen de wedstrijden door mijn achillespees rust geven. De teamprestatie met Aquapoldro is heel mooi. Ben met name blij dat ik na de zomer vrijuit kon lopen. Tweede D40 tijdens de OD in Veenendaal gaf vertrouwen. De Houffaraid was een super wedstrijd. Na een overwinning tijdens de cross duathlon van Harderwijk ga ik met een goed gevoel de winter in. Heb al weer zin in het voorjaar en ga de komende weken eens nadenken wat ik ga doen naast de team wedstrijden.”

   

(Terug naar boven)


Algemeen clubnieuws: Interview met.......
   (04-12-2018)

 

 

Hartger Vrijheid is alweer een tijdje terug aan het trainersbewind bij TVZ, deze keer slechts in het Baken. In vroeger jaren was hij onze eerste triathlontrainer en verzorgde op alle drie de onderdelen de trainingen en schema’s. Een hele enkele keer zagen we hem ook nog eens als deelnemer (aan een ATB-wedstrijd of tijdrit) en dat leverde steevast zeer hoge klasseringen op, ondanks zijn fors hogere leeftijd t.o.v. de overige podiumbezetting. Leuk om hem weer eens te mogen interviewen, deze keer op verzoek vanuit de leden.

 


 

Aangezien de oproep luidde “vraag zwemtrainer Wieger eens naar de vorderingen van de zwemmers” en daaruit bleek dat je nog niet volledig bekend bent, vertel dan maar eens in een notendop over je triatlon verleden.

 “Mijn naam is Hartger Vrijheid, inmiddels een ruime zestiger en al een flink aantal jaren getrouwd met Nelly. Woonachtig in Harderwijk en in mijn vrije tijd mede-eigenaar van

Bewegingscentrum Vrijheid in Harderwijk. Beroepshalve met mensen bezig waarbij beweging de rode draad vormt. Dat laatste gold ook in mijn actieve sportcarrière. Ooit als voetballer begonnen en gestopt als Nederlands Kampioen ½ triatlon in de categorie 50+ in 2005.

Zowel in het voetballen als in de triatlonsport hele mooie dingen gedaan. Als triatleet meegedaan aan verschillende Nederlandse-, Europese en Wereldkampioenschappen en daar goede resultaten behaald. Zowel de kortere als de lange afstanden gingen me eigenlijk wel goed af. Op de lange afstand is veruit de mooiste belevenis de deelname aan het WK op Hawaii in 1998 geweest. Om daar als deelnemer te zijn is een “once in a lifetime” beleving. De sfeer, entourage en het event op zich laten een blijvende indruk achter.

Tijdens en vooral na mijn actieve sportloopbaan heb ik me toegelegd op het begeleiden en coachen van atleten in verschillende sporten. Wielrennen, zwemmen en hardlopen hebben uiteraard mijn voorkeur.

Vanaf 2008 zijn Nelly en ik begonnen met het samenbrengen van deze activiteiten binnen het Bewegingscentrum Vrijheid. Inmiddels hebben we al een flinke schare sporters en mensen die op enige manier willen bewegen kunnen helpen. Daarnaast verzorg ik op verschillende plaatsen en verschillende momenten trainingen zoals de zwemtraining bij TVZ op de maandagavond. Een hele leuke en inspirerende groep zwemmers met verschillende belevingen. Sommigen om fit te blijven en anderen met het doel om beter te worden of in ieder geval makkelijker te zwemmen tijdens een wedstrijd.”

 

 

Het afgelopen triatlonseizoen hebben we voor het eerst een borstcrawlcursus gegeven. Hoe heb jij dit zelf ervaren? Wat vond je de sterke punten en wat kan er beter?

De cursus was een initiatief vanuit de vereniging en leverde een flink aantal deelnemers op. Mooi om te zien was de verschillende motivatie om deel te nemen. De één wilde zo goed mogelijk de wedstrijd kunnen doen terwijl een ander al blij was dat ze een kilometer zou kunnen zwemmen. Een bijkomend doel moest zijn om de deelnemers te behouden voor de TVZ .

Ik heb bij de wedstrijd in Zeewolde vooral het zwemmen gevolgd en zag tot mijn vreugde dat iedereen die aan de cursus meegedaan had ook het zwemmen heeft volbracht. Sommigen hadden zelfs nog de energie om tijdens het zwemmen enthousiast te zijn. Ik had ze meegegeven om de onderdelen ook in het hoofd stuk voor stuk af te werken. Dus niet bezig zijn met het fietsen tijdens het zwemmen, enz. Dat heeft voor de meesten goed gewerkt.

Verschillende cursus deelnemers hebben zich daarna als lid bij de TVZ gemeld en zijn nog steeds actief met het zwemmen. Op naar de volgende wedstrijd, ergens volgend jaar!

Sterke punten van de cursus: gezamenlijk oefenen op dezelfde tijd met een uitdaging (wedstrijd Zeewolde).

Verbeterpunt: ??”

 

De ingezonden vraag “hoe vind je de progressie van de zwemleden?”

Ten eerste was het een prettig gevoel om te zien dat het aantal zwemmers, sinds er weer een gerichte training is, flink is toegenomen. Dat geeft duidelijk aan dat er een behoefte was. Ik probeer dat zo goed mogelijk in te vullen met afwisselende en uitdagende oefenstof waardoor leden geprikkeld worden om blijvend mee te doen.

 

Vervolgens zie ik zeker bij de meeste deelnemers aan de trainingen progressie. Het meest opvallend uiteraard bij degene die pas begonnen zijn. Dat is niet zo vreemd maar wel bemoedigend, zowel voor de deelnemer alsook voor mij. De stof slaat kennelijk aan.

Ook mooi om te zien, is dat zelfs mensen die al jaren meezwemmen nog vooruit gaan. Dat hoeft niet direct te betekenen dat men harder gaat zwemmen. Makkelijker zwemmen met minder energie is ook een flinke vooruitgang. In de triathlon geldt nog steeds dat je een wedstrijd niet kunt winnen met alleen het zwemmen maar wel kunt verliezen. Hoe meer uitgerust je uit het water komt hoe meer energie je over hebt voor het fietsen en lopen.”

 

 

Ik neem aan dat je zelf nog best actief bent (vorig jaar in april ben ik er nog vanaf gereden op Mallorca door je), in ieder geval op de fiets. Wat was dit jaar je mooiste sportervaring?

“Oei, dit is een lastige. Ik ben zeker nog actief en zal dat ook wel blijven zolang het fysiek allemaal wil. Tot nu toe gaat dat allemaal voorspoedig. Ik kan van elk sportmoment genieten. De beschikbare tijd proberen we, mijn vrouw en ik, te gebruiken om nieuwe plekken te ontdekken op de fiets. Dat kan overal zijn, binnen of buiten Nederland. We maken er onder andere een gewoonte van om elk jaar in elke provincie in Nederland een toertocht te fietsen. Voor mij is dat meestal de racefiets of de MTB en voor Nelly de gravelbike.

Eén van de leukste activiteiten zijn jaarlijks een aantal strandraces langs de Noordzeekust, waaronder Egmond. Prachtig event en eigenlijk wel een uitdaging om bij die “snelle” mannen in de buurt te blijven. Lukt nog steeds aardig.”

 

 

Wanneer zien we je weer actief in een triatlonwedstrijd?

“Mijn actief-zijn in een wedstrijd beperkt zich hoofdzakelijk tot coachen van deelnemers. Dat is ook mijn werk en geeft erg veel voldoening. Mijn wedstrijdcarriere heb ik afgesloten en ik denk niet dat het er nog inzit om die weer op te pakken. Al moet ik zeggen dat, als ik bij wedstrijden aanwezig ben, het wel kan gaan jeuken. De triathlon blijft gewoon een prachtig evenement om te doen.

Bijkomend probleem voor mij is dat, als ik ergens voor inschrijf en aan de start sta, ik ook nog altijd wil winnen. En dat zit er, behalve misschien in mijn leeftijdscategorie, niet meer in. Is helemaal niet erg maar dan moet je het ook niet opzoeken.”

 

(Terug naar boven)


Algemeen clubnieuws: Ed "Mallorca" Beekman
   (28-11-2018)

 

 

Ed Beekman is na zijn vertrek uit Zeewolde aan vele omzwervingen begonnen, met als doel uit te vinden wat de toekomst voor hem in petto heeft. Eerder konden we al in een nieuwsbericht lezen dat hij op Mallorca mogelijk een triathlontrainingskamp voor blonde Zweedse triatletes zou gaan organiseren. Het zwerfjaar is bijna ten einde en onderstaande artikel over verleden, heden en toekomst geeft uitsluitsel over de zoektocht.

 


 3 maanden in de roze trui, de uitdaging van 2019  

Vanaf de ankerboei midden in de baai bij Portocolom heb ik uitzicht op de Dame. Bij zonsondergang tekenen haar contouren scherp af tegen de diep rode lucht. Met een biertje in de hand bekijk ik mijn vriendin. Verleidelijk en nog nagloeiend. Morgen zal ik weer naar boven trappen over haar gladde en soepele curves om uiteindelijk haar op de top te kussen.

Het gaat over de Sant Salvador. De berg naar het klooster Santuari de Sant Salvador op het Spaanse eiland Mallorca bij het plaatsje Felanitx met een hoogte van 509 meter. De weg kent 11 haarspeldbochten en steeds heb je fraai uitzicht over het eiland.

Ben er wel misschien iets te lyrisch over, maar fietsen op Mallorca is een feest. Perfect asfalt (vaak), lekker klimaat, mooie klimmetjes, rustige weggetjes door fraai landschap/ uitzichten en genoeg gezellige terrasjes om ff bij te tanken.

Het is 5 juli 2018 en ik ben er al 5 maanden. In het voorjaar ben ik non-stop vanuit Gibraltar samen met de Spaanse profzeiler Fernando naar Palma, de hoofdstad van Mallorca, gevaren en arriveer om exact 00.00 in de nacht. Het is 10 maart 2018, zijn verjaardag. Het is ook de dag dat Esther een jaar geleden in mijn armen overleed. We proosten op het leven en zakken stevig door. Het begin van een bijzondere tijd, een leven vol ontmoetingen en bezoekjes van lieve vrienden uit NL. En ook vele fietskilometers op mijn 2 maten te kleine “Spaanse” Stevens Aspin.

De eerste 2 weken waren pittig… tijdje niet gefietst. De zuid-west hoek was ook nog onbekend terrein. Bergachtig vooral en geen stukje plat. Vanuit de haven 500 meter infietsen over de boulevard en dan hop, naar boven door de stad met stoplichten. Alles went. Maar al gauw begint het feest. Het lijkt of de wegen alleen nog aan de fietsers behoren. Nauwelijks verkeer. En in het verkeer lijk je een beschermde status als sportfietser te hebben. Veel locals zijn ook gek op een stukje fietsen. Van die kleine sprinkhanen die bergopfietsen zoals Kenianen hardlopen. Net als je denkt: “goede beentjes, vandaag nog niet ingehaald”. Laat maar… boven een terrasje.

Zeven maanden Mallorca zijn het uiteindelijk geworden, waarvan 1,5 maand Palma, 3 weken Cala d’Or, 3 maanden Portocolom en vele anker baaien. Mallorca tot in alle hoeken befietst en twee maal omzeild. Op 20 september samen met mijn broer en schoonzus de zeilen gehesen en de oversteek naar Sardinië gemaakt.

Twee dagen erna verlaat ik hun ‘Fiji Me’ en vlieg naar Amsterdam, waar ik nu tijdelijk in het centrum woon en geniet van het stadse leven. Vanaf de Oudezijds vaar ik als skipper/ guide voor Rederij Friendship through the canals of Amsterdam. Tot 15 februari want vanaf dan begint de grote sportieve uitdaging 2019!

Groepsleider bij Fred (268) Rompelberg Fietsvakanties op de nieuwe locatie in het noorden van Mallorca: Alcudia. De groepsleiders zijn herkenbaar aan het roze wielershirt. Tot ziens op Mallorca ;-) Fredrompelberg.com

 

 

 

 

(Terug naar boven)


Algemeen clubnieuws: In the USA
   (23-11-2018)

 
 

Zoals sommige misschien nog wel weten, vertrokken fietslid Michiel Room (jarenlang een vast waarde in de fietscommissie) en Marion van Schaijk (voormalig bestuurslid fietsen) een paar jaar geleden voor het werk naar Amerika. Dat was vanuit het oogpunt van mooie verhalen op de website een aderlating want in de pre-kinderfase fietsten zij samen de Transalp en in Au, was Marion jarenlang de uitdaagster van Annemiek Veenkamp en zegevierde Michiel in de Marmotte. Het wordt daarom hoog tijd eens navraag te doen hoe het hen overzee vergaat.


 

Vraag 1: Hoe is de beginperiode verlopen v.w.b. de aanpassing aan klimaat, werk, wonen en de Americana’s? Je bent tenslotte toch een allochtoon.

“Tja, onze verhuizing naar Amerika is natuurlijk al weer bijna 2 jaar geleden. We kwamen aan vlak na kerst en hebben eerst 2 weken in een huis van het bedrijf gewoond omdat onze spullen nog onderweg waren. Daarna in het huis waar we nog steeds wonen in Oneonta, NY. Op zo’n 3 uur rijden van NY city.

Het weer is niet heel erg anders dan in Nederland. Al zijn de winters wel veel strenger en ligt er veel vaker en veel meer sneeuw. Een halve meter sneeuw is hier geen uitzondering. Het is ook weer niet zo dat het 4 maanden lang onder nul is (of onder 32 Fahrenheit, zoals ze hier de temperatuur meten). Het wordt per maand ongeveer 4 keer wit en dan weer groen. De zomers zijn wel wisselvallig, na een paar mooie dagen volgt er vaak onweer en dan weer een paar mindere dagen.

Er kwam veel op ons af, er moest veel geregeld worden. Marion ging naar haar werk, de kinderen naar school en ik heb thuis de boel zo goed mogelijk draaiend gehouden. Er moeten natuurlijk allerlei administratieve regel dingen gedaan worden (belasting, rijbewijs, telefoon, internet, etc). Je vraagt je dan ook wel eens af waar je in vredesnaam aan begonnen bent. Maar als je alles van te voren weet begin je nooit aan zo’n avontuur, terwijl het ook wel heel veel positiefs oplevert.

Ik had de eerste 3 maanden geen werkvergunning en daarna werd het al snel zomervakantie, die hier voor de schoolkinderen maar liefst 10 weken duurt. Tot na de zomervakantie heb ik dus ook niet echt gezocht naar een baan, maar daarna begon het wel te knagen. Gelukkig kon ik in oktober 2017 aan de slag met een tijdelijke klus bij FrieslandCampina, bij de fabriek waar Marion ook werkt. En daar werk ik nu, november 2018, nog steeds.

Voor de kinderen was het ook wel heel erg wennen. Annyck had al wel wat Engelse lessen gehad in Nederland, maar de kinderen beheersten de taal nog zeker niet. We hebben later wel eens gedacht dat ze de eerste 4 weken wel bijzonder op de proef gesteld zijn, de hele dag in een klas zitten met allemaal mensen die een taal spreken die je totaal niet begrijpt. Maar ze hebben het erg goed gedaan en spreken inmiddels perfect Engels met een heerlijk Amerikaans accent.

Verder hebben we ons best gedaan om sociale contacten op te bouwen. Marion haar principe was dat we overal aan meedoen en elke uitnodiging aannemen. De kinderen hebben dus meegedaan aan sportmiddagen, zaalvoetbal, voetbal, zwemmen, worstelen, basketbal, enzovoort (meestal bij de YMCA!) en we zijn naar allerlei balletvoorstellingen, fundraisers en toneelvoorstellingen geweest. Ook in de straat kregen we, mede ook via de kinderen, een aantal leuke contacten, waar we met verjaardagen, feestdagen enzo over de vloer komen.

Ik denk dus dat we behoorlijk goed ingeburgerd zijn, al blijven er altijd specifieke Amerikaanse zaken die we niet helemaal begrijpen. Ik heb zo geen precies voorbeeld, het is meer een gevoel.”

 

Vraag 2: Je bevindt je in het land waar de mountainbike zijn herkomst heeft – een beetje volger van de World Cups toentertijd op Eurosport herinnert zich waarschijnlijk Tom Ritchey en Ned Overend - en illustere merken als Gary Fisher en Specialized waren de eerste ATB-merken. Is dat anno 2018 nog steeds herkenbaar in sportbladen en verkeer?

Eigenlijk lees ik nauwelijks sportbladen en ook sport op tv volg ik nauwelijks. We hebben de Tour de France gevolgd via de NPO-start app. We keken het Tourjournaal of de Avondetappe. We hebben eerst wel een tijdje aansluiting gehad op de kabel-tv, maar daar keken we nauwelijks naar. De sporten die hier veel uitgezonden worden, American football, baseball en basketball, spreken niet echt tot mijn verbeelding en je weet ook niet voor welk team je moet zijn. Wel was het leuk om naar de superbowl, de finale van het American football seizoen te kijken, dat is echt een event hier. Alle collega’s hebben het er over de volgende dag.

Verder is er een fietsenzaak(je) in Oneonta en die verkoopt uitsluitend Specialized, dus dat is nog steeds een groot merk. Je ziet nauwelijks fietsen in het straatbeeld, het is echt een sport attribuut hier. Als mensen zich op de fiets naar de winkel of school verplaatsen zijn ze echt arm en hebben ze een Schwinn van de Walmart. Dat ze hier niet fietsen heeft te maken dat heel Amerika is ingericht op auto’s. Daarnaast is het best heuvelachtig hier en dorpen zijn ook echt uitgestrekt, dus wordt het ook wel weer gelijk vrij pittig om te fietsen. Tot slot zit je ook nog met een winter waarin er een maand of 5 af en aan veel sneeuw ligt. Ik denk dat om deze redenen fietsen een stuk minder populair is als vervoermiddel dan in Nederland.”

 

Vraag 3: Ik neem aan dat je zelf al eens een mooie trail gereden hebt of misschien zelfs wel eens aan een wedstrijd of toertocht hebt deelgenomen? Wil je jouw nabije omgeving eens beschrijven qua mountainbike-omstandigheden/terreinen? Heb je de eigen bike trouwens meegenomen?

Mountainbiken is echt uitdagend hier! Rond ons dorp zijn 4 gebieden waar trails zijn en 3 daarvan zijn echt behoorlijk pittig qua heuvels en dus klim- en afdaalwerk. Eén gebied ligt langs de rivier en de snelweg en dat is mooi vlak. Onze achtertuin grenst aan een park (Wilber park) en daar zijn een aantal leuke en uitdagende trails te rijden, die ik regelmatig doe. Er is op zondagochtend een clubje, waar ik wel mee fiets en die rijden afwisselend in 1 van de 4 gebiedjes. De trails hebben hier trouwens leuke namen als: Blood, Sweat and Tears, Widow Maker, R.i.P., Worm Burner en Black Coffee. Ik denk dat de trails vergelijkbaar zijn met de Belgische Ardennen.

Ik had mijn eigen Canyon bike meegenomen. Een van de eerste aanpassingen, die ik daaraan gedaan heb is 2,4 inch brede banden en een cassette met maximaal 42 tanden monteren. Dat had ik echt nodig om de heuvels op te komen. De banden had ik echt nodig om grip te hebben op het vaak rotsachtige en wortelachtige terrein. Zoals je leest is het mountainbiken hier echt gaaf. Dat ga ik missen terug in Nederland.

Wel heeft het frame van mijn Canyon het op een gegeven moment begeven door een scheur in het frame. De bike kreeg het hier behoorlijk voor z’n kiezen (ik ben nog niet veel lichter geworden). Overigens heb ik via garantie een nieuw frame gekregen. Maar dat duurde allemaal wat lang en het was midden in het seizoen dus toen heb ik een Specialized Fuze gekocht. Een echte trail bike met 3 inch brede banden. Dat geeft extra tractie bij het klimmen en controle in de afdaling en bovendien hebben de banden een erg goede dempende werking. Ik weet niet of ik deze bike in Nederland veel kan gebruiken, maar voor hier is hij ideaal.”


Vraag 4: Als vraag 3 negatief beantwoord is, hoe ziet jullie sportleven er inmiddels dan wel uit? Marion deed op het laatst in Zeewolde nog aan karate of tae-kwon-do, nu nog? (Is toch het land van Bruce Lee en Jackie Chan!)

Marion doet hier ook aan Tae-kwon-do en ze gaat meestal 2 keer per week naar een soort bootcamp groep. Ik ben ook een tijdje naar die bootcamp groep gegaan, maar dat is er het laatste jaar, sinds ik aan het werk ben, niet meer van gekomen. Eigenlijk doe ik hier dus ook te weinig aan sport, zonder geldig excuus. Grappig is dat heel veel mensen

 hier voor het werk sporten. Lessen zijn om 5 of 6 uur ’s ochtends! Ook op zaterdagochtend is er een om 7 uur ’s ochtends, waar dan ook allerlei jongeren op af komen. ’s Avonds is er misschien nog een training om 18 uur (6 pm), maar later wordt het niet. Het lijkt wel alsof alle Amerikanen ochtend mensen zijn.

Verder zijn we veel met de kinderen onderweg van en naar trainingen en wedstrijden van sporten als: voetbal, basketbal en zwemmen. Een verschil met Nederland is wel dat je ze hier steeds moet opgeven voor een programma van ongeveer zes weken. Je wordt hier niet zoals in Nederland lid van een club en blijft dat tot je het zat bent. Je hebt steeds een programma van 6 weken en dan moet je je weer voor iets nieuws opgeven. Lid worden van een team gebeurt hier op high school, onze kids zitten nog op Elementary school.

In de winter gaan we skiën. Er is een skigebiedje op ongeveer vijf kwartier rijden. Daarvoor hebben we een seizoenspas en we gaan veel weekenden skiën. Het gebied is lang niet zo groot als de bekende gebieden in Oostenrijk. Het heeft twee liften, en bovenaan elke lift kun je links of rechts op een paar manieren naar beneden. We hebben er veel plezier met de kinderen en het is erg luxe dat je er voor een dagje heen kunt rijden en ’s avonds weer in je eigen bed slapen.”


 

Vraag 5: Hoe ziet de nabije toekomst er voor jullie uit? Plannen om langer te blijven of terug te keren? Worden Zeewolde en TVZ nog gemist?

Het plan is nog steeds ongewijzigd, dus we zijn nog steeds van plan om komende zomer (2019) terug te gaan naar Nederland. We weten nog niet precies waar we gaan wonen, want ons huis aan de Hazeleger hebben we verkocht. Op dit moment bekijken we opties in Almere aan de kant van Zeewolde, Oosterwold, of een mooi huis in Zeewolde zou ook leuk zijn. Natuurlijk missen we ondanks alle avonturen die we hier beleven Nederland en met name de mensen die we daar kennen. Dus ondanks dat de verhuizing weer een hele heisa wordt, kijken we er ook wel naar uit om weer gewoon vertrouwd in Nederland te leven en wonen. We vinden Amerika een heel mooi land met vriendelijke mensen, maar wij zijn en blijven Nederlanders.”

(Terug naar boven)


Algemeen clubnieuws: Toen triatlon nog triathlon was.
   (19-11-2018)

 

 

De meeste triatleten kijken voor uitslagen meestal op gewaardeerde websites als Trikipedia.nl, 3athlon.nl, transition.nl of uitslagen.nl (daar staan niet slechts hardloopuitslagen op maar ook de meeste duathlonuitslagen). Bij toeval ontdekte de redactie kort geleden de website www.triathlon-uitslagen.nl, die gesorteerd is op plaatsnamen. Uiteraard Zeewolde gecheckt, en daar zagen we zomaar de bovenstaande foto van de uitslag van één van de eerste door Marco & Anneke Rademaker georganiseerde wedstrijden, in de tijd dat ons dorp net was opgericht en nog niemand van Zeewolde Endurance gehoord had. 
Helaas waren de uitslagen van de eerste twee, met 600 deelnemers bezette, wedstrijden niet voorradig maar zien we wel de naam van Reinald Voorn, toen nog woonachtig in Amersfoort, hoog in de uitslag van de 1990-editie staan. Je weet wel, die extreem hete editie. “Hé Reinald, wat kun jij je nog van die wedstrijd herinneren??”


 

 Verslag Reinald Voorn Zeewolde Triathlon 1990

 

Kwart Triathlon Zeewolde (1,5-39-3) 04-08-1990

Op zaterdag 04-08-1990 gingen we met een hele groep Amersfoortse sporters van AV Triathlon naar de kwart triathlon (toen nog met een H ertussen) van Zeewolde. Ik zou eigenlijk niet meedoen omdat ik tijdens de Nederlandse Kampioenschappen eerder dat jaar een blessure had opgelopen, waardoor ik de hardlooptrainingen niet kon doen, maar enthousiast gemaakt door Eric Roorda uit Zeewolde (die het zwemmen in Amersfoort trainde) toch maar ingeschreven voor de recreantenwedstrijd. Ik zou alleen gaan zwemmen en fietsen.

 

In Zeewolde aangekomen begon het steeds warmer te worden en bij de inschrijving/startnummer halen werd er verteld dat door de voorspelde hitte het looponderdeel werd ingekort naar 3 km, dus ik zei tegen mijn toenmalige vriendin (Marianne Muis): "ik denk dat ik voor de zekerheid toch mijn loopschoenen maar in het parc fermée zet en als het goed gaat in de wedstrijd toch probeer te lopen".

 

 

 De start was bij het gemeentehuis in de Aanloophaven, we moesten de haven uitzwemmen en in een grote bocht naar rechts om een bootje heen zwemmen. Het zwemmen (zonder wetsuit vanwege de warmte) ging prima, ik weet nog dat Edwin van Norden uit Amersfoort 1e lag en een groep van zo'n 15 man (waaronder ik) er achter, ik kwam uiteindelijk als 8e uit het water. Omdat ik geen wetsuit aanhad kon ik hard naar het parc fermée rennen, daarna snel omkleden (toen  mijn specialiteit) en als 4e weg fietsen.

 

Ik weet niet meer hoe het fietsparcours liep, maar het ging in ieder geval door het buitengebied want ik heb heel wat boerderijen gezien. Ik kwam al gauw  op kop te fietsen, maar heb ondanks dat het hard ging niet echt lekker gefietst en veel achterom gekeken, want tijdens het fietsen heb ik vaak gedacht dat ik verkeerd fietste, maar als ik achterom keek zag ik dat er een heel lint triatleten achter me aan zat en ik toch goed zat.

 



 

Ik kwam met een ruime voorsprong op Dicky Dix van de fiets en had tijdens het fietsen al besloten om toch te gaan lopen, maar daar had ik na 400 meter al spijt van. Het ging voor geen meter (ik moest zelfs 2x wandelen op dat korte stukje van 3 km) en zag Dicky heel snel dichterbij komen, en net voorbij de potloodjes op de Gelderseweg haalde hij mij in. Ik kon hem helaas ook niet volgen en finishte in een tijd van 1.32.06u.

Het duurde lang voordat de prijsuitreiking begon, maar met dat mooie weer maakt dat niets uit en was het lang gezellig, de eerste 10 finishers kregen een bekertje.

 

 

Na de wedstrijd zijn mijn toenmalige vriendin en ik naar Eric Roorda's huis gegaan (op het Samoen, dacht ik) en hebben daar lekker gebarbecued.

 

 Het loopparcours was ongeveer zo: Tussen het Gemeentehuis en de Mitra door, linksaf de Gelderseweg op, dan rechtsaf richting de Horsterweg, rechtsaf de Zuiderzeeweg op, rechtdoor de Westergo op en doorlopen tot je weer op de Gelderseweg kwam en die over het fietspad volgen tot je weer voor het Gemeentehuis uitkwam waar de finish was.

 
   

(Terug naar boven)


Algemeen clubnieuws: Interview met.......
   (17-11-2018)


 

 Sander Jansen is in de laatste 10-15 jaar van onschatbare waarde geweest binnen TVZ, die mede door zijn vrijwilligersactiviteiten de vereniging zag groeien naar het historische aantal van 165 leden. Van gewoon fietslid promoveerde Sander tot lid van de fietscommissie, en doorgeschoten naar bestuurslid fietsen. En in de tijd daartussen was hij al mede-organisator van de zaterdagse ATB-trainingen in de donkere maanden, fietstrainer van de racefietsers op donderdagavond en organisator van fietswedstrijden, die hij professioneel microfonisch inleidde en afsloot met een steevast foutloze prijsuitreiking. En hij kon ook een behoorlijk stukje hardfietsen en menig dikke-banden-wedstrijd winnend voltooid. Daarnaast was hij een zeer prettig persoon in de omgang. Om het gemis van zijn aanwezigheid te verzachten een interview.

 


 

Sander, in 2003 vond er een interview met je plaats voor de Nieuwsflits. Dat was aan de vooravond van je hoofdtrainerschap als fietstrainer. Dat heb je dus een jaartje of twaalf, dertien gedaan. Hoe kijk je terug op die jarenlange carrière? 
Het is een periode geweest waar ik met veel plezier op terugkijk ook al was het af en toe moeilijk te combineren met mijn eigen fietsambities.
Voor het ATB’en is er in het begin erg veel energie in gestoken om het een beetje op de rit te krijgen. Dit is uiteindelijk gelukt, met als hoogtepunt dat we op een gegeven moment met meer dan 30 deelnemers op zaterdagochtend bij Het Baken stonden en we ons als trainers achter de oren krabden hoe we dit in goede banen konden leiden.
De trainingen op de racefiets hebben ook een enorme groei doorgemaakt; toen ik zelf begon was er nog één keer in de twee weken op donderdagavond training en toen ik stopte hadden we steevast 3 groepen en vroegen we ons op een gegeven moment ook af of het allemaal niet te groot en onoverzichtelijk werd.
Het heeft een hoop voldoening gegeven om de fietsafdeling (incl. wedstrijdcommissie) binnen TVZ zo te zien groeien, mede dankzij de inzet van alle (hulp)trainers en vrijwilligers!
 
Het is wel altijd een dingetje geweest om de trainingen zo vorm te geven om het iedereen naar de zin te maken, maar ik denk dat we daar wel een goede balans in hebben gevonden door een variatie aan te bieden van duurtrainingen, korte en lange intervaltrainingen en techniektrainingen. Vooral de spelvorm waarin het vaak gebeurde werd, gezien de positieve feedback, wel gewaardeerd.

Even een zijsprong, maar wat ik me nu pas realiseer, is dat er eigenlijk geen betere omgeving is voor fietstrainingen dan de polder. Hier in Apeldoorn is het allemaal veel drukker op de wegen en kun je niet zomaar even met je kop in de wind een kwartier rechtdoor fietsen zonder een tegenligger, kruising of ander obstakel tegen te komen. Geniet er dus maar van en neem die wind voor lief!

Het is ook mooi om te zien dat de zaterdagtrainingen op de racefiets nu een vast gegeven zijn; Ik zie op Strava dat er altijd een grote groep enthousiastelingen op pad gaat en dat er ook nog steeds min- of meer een jaarlijks fietsdoel is waarvoor getraind wordt.”   

 

Relatief kort nadat je fietstrainer werd, begon je schoorvoetend aan een triathloncarriere waarschijnlijk door motivatie van Annemiek Veenkamp. Wat zie jij als je allermooiste triathlonwedstrijd en -prestatie?
Hier moet ik je even corrigeren, hoor. Het heeft best lang geduurd voordat ik mijn 1e triathlon deed.  Ik ben op een gegeven moment wel run-bike-run wedstrijden gaan doen, maar dat lopen ging mij nooit zo goed af. Ik wilde altijd te snel te veel en dat werkt blijkbaar niet met lopen. Mijn 1e triathlon was de Tri-Ambla op Ameland, in 2011 denk ik, maar inderdaad wel mede onder druk van Annemiek…
Ik had 2 weken daarvoor pas voor het eerst gezwommen en kon gelukkig een wetsuit van Reinald lenen. Ik kreeg in de gaten dat als je stopt met zwemmen, je met een pak aan gewoon blijft drijven, dus toen durfde ik het wel aan.
De Tri-Ambla blijft ook gelijk één van de mooiste triathlons die ik gedaan heb. De allermooiste was toch wel de Nisraman in de Ardennen; zwemmen, racefietsen, atb’en, en afsluitend een zware trailrun! Deze heb ik gedaan kort nadat ik Margo heb leren kennen. Ze zei; ik heb me ingeschreven voor een wedstrijd in de Ardennen, vind je het leuk om mee te gaan? Misschien kun je zelfs nog wel meedoen… en zo stond ik dus aan de start.
Prestaties en tijden moet je me niet naar vragen; ik kijk wel altijd naar uitslagen en vergelijk eindtijden met de rest van het deelnemersveld, maar ben dat vervolgens ook weer vrij snel vergeten.”      

Omdat je in de ogen van de meeste TVZ-ers toch nog wel steeds een fietser bent, wil ik ook wel weten wat je je allermooiste fietsevenement ooit vond?
Ik heb veel mooie cyclo’s gereden en fietsvakanties gedaan waar ik met veel plezier op terugkijk. Heerlijk om met een groep vrienden een week op fietsvakantie te gaan en te genieten van het fietsen, de omgeving en het eten.  
De hoogtepunten hierin zijn mijn deelnames aan de ‘Tour Transalp’, een zevendaagse etappekoers voor amateurs dwars door de Alpen en Dolomieten. Iedere dag volop erin vliegen totdat je sterretjes ziet en de kramp tot achter je oren zit. Helemaal kapot over de finish komen en, wonder boven wonder, de dag erop gewoon weer hetzelfde doen. Ik heb daar wel geleerd wat je lichaam allemaal wel niet aan kan als je goed in vorm bent.”

Tja, en toen ging het op een gegeven moment helemaal mis toen je Margo Maasman ontmoette. Nu ben je vader en woonachtig in Apeldoorn. Je doet nu zeker helemaal niets meer en bent alleen nog maar druk met luiers verschonen? Of sport je stiekem toch nog wel af en toe? Hoe gaat de sportverdeling tussen jou en Margo, die waarschijnlijk ook nog best actief is.
Haha, nou inderdaad! Als je naar mijn trainingsstatistieken kijkt, zie je dat ik tot juni 2014 (toen ik Margo leerde kennen) behoorlijk wat trainingsuren maak, maar vanaf dat moment zie je de grafiek een duikvlucht maken… Maar nog géén moment spijt van hoor! 
Mijn leven is sindsdien in een stroomversnelling geraakt; samenwonen, verhuisd naar Apeldoorn, ander huis gekocht en inmiddels vader van 2 kinderen; Isabel en Thijmen.

Ik zie het leven zoals het nu is als een enorme verrijking en de ‘drang’ om nog iets te moeten presteren met sporten is er (op dit moment) niet. 

Margo is nog een stuk jonger en ambitieuzer, dus ik merk dat het bij haar nog wel eens ‘knaagt’ dat er minder tijd is om te trainen. Helemaal nu haar triathlonteam (waar Annemiek ook in zit) dit jaar ook nog eens is gepromoveerd naar de eredivisie begint het bij haar ook weer te kriebelen.
We moeten onze trainingsmomenten nu wel zorgvuldig inplannen, en de kids proberen door ongelijke slaap- en eetmomenten aardig ‘roet in het eten te gooien’.
Helemaal niet meer sporten is in ieder geval geen optie hebben we gemerkt; dan zitten we allebei stront chagrijnig op de bank. We proberen beide nog 3 keer in de week te trainen.”


Hoe moeilijk was je besluit om naar Apeldoorn te verhuizen en je hele sportleven hier achter je te laten? Ben je inmiddels redelijk ingeburgerd bij Aquapoldro? Wat zijn de grootste verschillen tussen de 2 verenigingen van je leven?
Apeldoorn is een supermooie plek om te wonen! Alles is hier in de buurt aanwezig en om te sporten (vooral hardlopen en fietsen) is het een walhalla! Ik mis hier alleen een gracht waar ik vanuit huis in kan springen als ik wil zwemmen ;-) Dus in dat opzicht heb ik er geen spijt van dat ik ben verhuisd.
Het is inderdaad wel zo dat ik mijn ‘hele sportleven’ in Zeewolde heb achtergelaten en daar denk ik nog wel eens met weemoed aan terug.
Ik ben wel snel ingeburgerd bij Aquapoldro. Ik kon gelijk meedraaien in het 2e divisieteam van de teamcompetitie, maar daar ben ik inmiddels ook al weer mee gestopt doordat de prio’s zijn verschoven. Aquapoldro is een hele gezellige vereniging waar iedereen elkaar waardeert en respecteert voor het niveau waarop hij/zij presteert. Het grote verschil met TVZ is wel dat iedereen ook echt wil presteren en er helemaal voor gaat, ongeacht leeftijd of niveau. Iedereen loopt met de nieuwste hartslagmeters en apparatuur in de rondte en als je géén op maat gemaakte persoonlijk trainingsschema’s hebt wordt verondersteld dat je niet kunt presteren. Ergens wel jammer, want als je hier samen wilt trainen gaat het al snel over: ‘ik moet 1,5 uur in D3’, ‘ ja maar ik moet vandaag 4 uur D1…’
Het lijkt wel of het plezier in de sport hier pas op de 2e plaats komt. Dat gaat/ging er in Zeewolde wel wat relaxter aan toe, zonder dat de prestaties uit bleven!”    

Wat zijn je sportplannen voor 2019? En je plannen voor trainerschap in Apeldoorn?
Sport is nog steeds de beste uitlaatklep voor mij om even helemaal tot rust te komen en gezond en fit te blijven. Ik zal in 2019 zeker weer een aantal Run-Bike-Runs gaan doen en waarschijnlijk ook wel weer bij een aantal TVZ evenementen aan de start verschijnen. Grote sportdoelen heb ik de komende jaren echter niet.
Plannen voor trainerschap in Apeldoorn zijn er ook niet. Iedereen is hier al druk genoeg met zijn eigen schema’s, dat haalt de motivatie om training te geven bij mij wel weg.”

 

 

 

 

 

   

(Terug naar boven)


Algemeen clubnieuws: Het jaar 2018 van Eibert Leusink
   (09-11-2018)

 
 

Als iemand van TVZ Eibert Leusink naar de kroon wil steken, heeft hij/zij nog een fikse uitdaging voor de boeg, want dit jaar scoorde Eibert zijn 20e hele triathlon. Bij gebrek aan een TVZ Hall of Fame een terugblik op een memorabel jaar.


 

Pechvol voorseizoen
“Nee, ik ben dit seizoen zeker niet zonder kleerscheuren door gekomen, in januari behoorlijk geveld door de griep en in maart tijdens een training door mijn enkel gegaan. Kostte mij dik 2 maanden dat ik niet kon lopen. Hierdoor kon ik aan een aantal wedstrijden niet deelnemen. (De halve marathon van Harderwijk en de zwem-run van TVZ.)
Daarna tijdens een fietstraining nog op een vluchtheuvel tegen een paal geknald, gelukkig hier van geen ernstige gevolgen aan overgehouden. En gelukkig had ik nog voldoende tijd voor herstel en voorbereiding op mijn eerste wedstrijd, de Zeewolde Endurance, en kwam de Ironman Maastricht niet in gevaar.

Dit jaar had ik ervoor gekozen niet aan veel wedstrijden deel te nemen, dit is mij overigens goed bevallen. Gewoon lekker trainen met zwemmen, fietsen en lopen, beviel mij best wel goed dit jaar. Op het moment dat we naar buiten kunnen, gaan we lekker met een groepje zwemmen, open water is toch iets bijzonder en met het weer wat we afgelopen zomer hadden was het heerlijk buiten te zwemmen, echt van genoten. (Wel de bootjes in de gaten houden, trouwens.)
Op de woensdagen de lange duurritten gepland in voorbereiding op Maastricht, daarnaast op de donderavond met de club de fietstrainingen gedaan. Met op zaterdag de combinatie fietsen/lopen, eerst met de club fietsen en aansluitend zelf gaan lopen. Zo trainde ik op de zaterdag, los van het zwemmen, de afstanden fietsen 100/120 km en lopen van 15/20 km. En dan op de zondagochtend nog de lange duurloopjes.

Ironman Maastricht
Maastricht was geweldig, zo jammer dat ze deze mooie wedstrijd van de kalender hebben gehaald. Samen met Paul Hundscheidt en Bas Pieterse deelgenomen aan de Ironman Maastricht wedstrijd. Mijn derde keer dat ik in Maastricht mee heb gedaan. In voorbereiding op Maastricht, als we buiten gingen zwemmen, al bewust zonder wetsuit gezwommen, hier heb ik veel profijt van gehad in Maastricht. Het zwemmen in de warme Maas (zonder wetsuit 26 graden) was heel relaxed, in 1.15 uur kwam ik uit het water, het fietsen ging ook echt goed. Het parcours is wisselend met alles er in, klimmen en dalen. Met in de tweede ronde nog een lekke band in België, een vriendelijke bewoner hield mijn fiets vast op zijn oprit. En keek vol bewondering hoe ik deze lekke band in rap tempo verving. Wel vroeg hij toen ik mijn band vervangen had of ik hierna klaar was in deze warme temperaturen, lachend vertelde ik hem nog dat ik hierna nog een marathon ging doen. Hoofdschuddend draaide hij zich om en mompelde nog wat en schudde zijn hoofd :) De marathon liep zoals ik had verwacht, was zwaar met deze temperaturen. Maar wat een gezellige boel, 4 rondjes die bijna helemaal vol staan met mensen langs de kant die je naam roepen, water geven en wat maar dan ook. De verzorging posten waren top, mensen trokken hun tuinslang naar buiten om voor verkoeling te zorgen. De ijsblokjes waren niet aan te slepen!
Met de aanmoedigen van mijn kinderen, Paul en Carin, Nicole, Jan-Willem en Hilda was het één groot feest.

 

 

De periode na Maastricht en de Challenge Almere
Na Maastricht heb ik weinig tijd voor herstel, ben dan eigenlijk wel gelijk door gegaan met de trainingen voor Almere. De eerste twee weken rustig aan, daarna de focus weer helemaal op Almere. Deze tussenperiode ben ik best wel goed doorgekomen, rustig blijven trainen maar ik voelde me echt fit.
Ben tevreden hoe Almere is gegaan dit jaar, belangrijkste was voor mij de finish en mijn 14 hele van Almere te doen. Met in mijn achterhoofd volgend jaar 15 keer Almere, dat is mijn doel. Zwemmen ging vrij relaxed, in het begin is het echt even vechten om je plekkie. (De Ironman was een ‘rolling start’, red.) Maar daarna lekker kunnen doorzwemmen. Met fietsen begon al snel de ellende, lekke banden op de Dijk van Almere naar Lelystad (binnen 30 km) zorgde voor paniek en stress bij mij. Op de Oostvaardersdijk, waar we dit keer de wind mee hadden, wil je niet moeten stoppen voor pech, was snel door mijn CO2 patronen heen en moest het verder met de hand pompen, echter kreeg ik daar niet voldoende lucht in mijn banden en had ik echt een probleem want mijn banden waren veel te zacht. Hier en daar probeerden toeschouwers je te helpen, zelfs Reinald heeft mij nog geholpen ( wat eigenlijk niet toegestaan is ) met bandjes oppompen. Toen ik de eerste keer van de Dijk afreed, was daar opeens Marjolein op de fiets, even kort gesprekje gehad dat ik pech had gehad en ik of patroontjes nodig had of haar fietspomp! Gelukkig kreeg ik de fietspomp van Marjolein en kon ik zo door fietsen en was ik weer wat gerustgesteld. Wel moest ik regelmatig van de fiets om de banden op te pompen, anders ging het niet goed, zeker niet over de roosters bij ons in Zeewolde. Uiteindelijk kwam ik toch terug in het parc fermée, en dacht alleen “dit is goed gegaan en nou moet er héél wat gebeuren maar die finish ga ik halen”.
De marathon ging voor mij redelijk, afwachten is altijd hoe je na Maastricht in deze korte periode hersteld bent voor nog zo'n inspanning. Tot aan 32 km ging het voor mijn gevoel goed, kon doorlopen en met de aanmoedigingen van iedereen komt het dan ook wel goed. De laatste km’s waren best wel weer zwaar, maar dan begint het aftellen en weet je dat je het gaat halen.
De finish was mooi, met dank aan Coach Inge die deze dag er was voor mij. (Al weer gevraagd voor volgend jaar.) Mijn 14e hele van Almere was binnen, op naar volgend jaar. Sta al ingeschreven en het mooie is dat Almere gelijk een Europese kampioenschap is, en voor mij in een nieuwe leeftijd klasse ; )

Volgend jaar
Verder wil ik de komende jaren lekker blijven sporten, en zie ik wel wat er op het pad komt voor mij. (Het buitenland trekt.) Heb het erg leuk ervaren in het afgelopen voorjaar met de start van het borstcrawl groepje, hier ga ik waarschijnlijk volgend jaar weer mee aan de slag. Graag wil ik mijn ervaring in de triatlon sport delen met mensen, en enthousiast maken voor deze mooie sport.

Wel heb ik gekozen om door te gaan met de trainingen voor mezelf, dit om lekker fit te blijven. Meestal neem ik een pauze, maar kies daar nu niet voor. Ga helemaal voor het nieuwe seizoen, om mijn doel te halen. Voelde mij het afgelopen seizoen echt fit, en dat wil ik graag onderhouden deze winter. Verder wil ik graag het hardlopen proberen weer sterker te maken deze winter, en train dan nu vaker met Marjolein en Jan-Willem voor het hardlopen. En straks hopelijk op de atletiek baan, de snelheid en techniek verbeteren voor zover dat nog kan ; ) En merk ik dat ik door hun tempo en enthousiasme beter ga lopen, als ik alleen loop dan gaat het al snel naar senioren tempo volgens Marjolein ; )

Oh ja, op 05 december om 20:00 uur zit ik achter mijn computer klaar om te proberen mij aan te melden voor de Frysman op 06 juli 2019. Er zijn maar 200 startplekken en afgelopen jaar was het snel uitverkocht.”

 
   

(Terug naar boven)


Algemeen clubnieuws: Verslag Run-ATB-Run
   (04-11-2018)

 

De opkomst van de door de TVZ-wedstrijdcommissie georganiseerde en DAP Flevoland gesponsorde crossduathlon was niet al te druk bezet, en dat is vreselijk jammer want prachtig weer en een op het oog erg goed georganiseerd evenement rondom het Recreatiecentrum van RCN. Verdient meer deelnemers i.p.v. afvragen of deze nog wel op de wedstrijdkalender moet blijven. De redactie vroeg winnaars Annemarie Rustenburg, vorig seizoen stagiair van Hartger op de maandag zwemavond, binnenkort misschien wel onze looptrainster op de dinsdagavond (op de atletiekbaan) en redelijk recent nog winnares van de Houffaraid in de Ardennen, en Corné Lof, onze onverslaanbare ATB-jeugdheld, naar een reactie op de wedstrijd.


 Annemarie: “Vorig jaar deed ik voor het eerst mee met de Run - ATB - Run, een ander parcours en toen ook heftige weersomstandigheden. Dit jaar een nieuw parcours en prachtig weer, dat biedt perspectief natuurlijk! Mooi loopparcours, afwisselend qua bochten en ondergrond en dat maakte dat ik moeilijk op gang kwam terwijl dat me normaal juist wel goed ligt. Na het 3e rondje wist ik toch wat voorsprong te pakken op de nummer 2 (Annemiek). Na 5 rondes begon ik het mountainbiken met een kleine voorsprong en met Annemiek op je hielen weet je dat je door moet trappen, dus redelijk hard, maar iets behoudend, van start! Na de 3e fietsronde merkte ik dat ik de voorsprong met fietsen iets uitbouwde, dat stelde me gerust want echt hard lopen zag ik niet meer zitten na nog 2 rondes fietsen! Overigens echt een leuk fietsparcours en duidelijk aangegeven! Lopen lekker af kunnen maken, niet meer al te veel kunnen versnellen, maar een prima wedstrijd na een tijd van wat minder wedstrijden! Altijd leuk en gezellig in Zeewolde! “


 

Corné: “Zondag morgen om 8:00 krab ik nog het ijs van de voorruit, het ligt er niet dik op maar toch… Met een tas vol spullen vertrek ik naar Zeewolde om rond 10:00 met Stefan en Tom samen te gaan warm fietsen/lopen. Het zonnetje breekt al lekker door en de beenstukken gaan uit. 

Om 10:55 is keurig de briefing van de organisatie zodat er snel daarna gestart kan worden. Het start ’schot’ valt en er vertrekken ongeveer 20 deelnemers. Zo’n toffe wedstrijd en helaas weinig animo, kom op TVZ! Hier wil je bij zijn! Leon op kop en ik wil per sé in zijn kielzog blijven, we lopen los van de rest van het veld en zometeen komt ook nog mijn favoriete onderdeel: de mountainbike! Hier moet ik het verschil echt maken op Leon, want hij loopt veel sterker dan ik. 

Ik spring vanuit de wisselzone op de fiets en voel bijna direct dat er iets geks met de fiets is, halverwege de eerste ronde besef ik mij dat mijn zadel een goede vijf cm gezakt is. Pas bij het in gaan van de tweede ronde zie ik kans om het zadel weer op hoogte te stellen. Ik blijf flink gas geven en mijn voorsprong is nu ruim anderhalve minuut op de volgende sporter.

Ik geniet van het goede parcours, geen blubber en het tempo kan flink omhoog. Ik stel in de vierde ronde nog eens het zadel naar de juiste hoogte. 

Dan begint het laatste onderdeel met 2,9km hardlopen, het eerste looponderdeel ging over vijf ronden, dit keer drie. Ik loop steady met hartslag.. 71?? De meter was helemaal gezakt en was nu mijn buikritme aan het meten… ach ja… ik ga nu niet zitten prutsen. Ik blijf omkijken om niet verrast te worden door Leon en loop naar de finish!

Met dit fantastische weer wordt elke wedstrijd beter en al helemaal deze! Ook volgend jaar kom ik weer vanuit Arnhem. Bedankt organisatie en doel voor volgend jaar is dubbel zo veel deelnemers!”

 

 

 

Redactie: Hieronder vindt je nog linkjes naar foto's welke tijdens de wedstrijd zijn gemaakt door Michiel van Reen en de uitslag.


 

(Terug naar boven)


Algemeen clubnieuws: Een ALV mét !
   (03-11-2018)

 

 

De laatste lantaarnpalen laat ik achter me en ik rijd verder de duisternis in. De weg wordt smaller en wordt nu slechts nog verlicht door het schijnsel van de koplampen. Een haasje schiet vlak voor de auto de weg over. Hij heeft geluk vanavond, zijn leven blijft gespaard. Plotseling zie ik voor me de contouren van mijn eindbestemming opdoemen. Waar ik ben? Op deze doordeweekse avond? In het buitengebied van Zeewolde, op weg naar de Algemene Leden Vergadering van de TVZ. Waarom daar....? Omdat wij zo’n mooie vereniging zijn...!

 


 

We zijn vanavond te gast bij TVZ-lid van Jolanda van Beusichem. Toen het bestuur vroeg aan de leden om mee te denken over een gratis vergaderlocatie, stelde zij de garage van haar boerderij beschikbaar. Een mooi gebaar waardoor de club weer wat kosten kan besparen.

Binnen branden de kachels en staan thee, koffie en heerlijke cake al klaar. Ondertussen is Remi al druk in de weer met het aansluiten van de twee TV-schermen die hij geregeld heeft voor deze avond. Wat geweldig dat de TVZ zulke leden in haar midden heeft!

Ik ben benieuwd hoe de opkomst vanavond zal zijn. Het blijft eerst nog angstvallig rustig maar iets na achten druppelen de eerste leden binnen. Ik zie veel trouwe bezoekers van de ALV’s en uiteindelijk vult de garage zich met zo’n twintig leden.

We hebben aardig wat punten op de agenda staan (een inhoudelijk verslag van de ALV volgt!) en het is mooi om te zien hoe betrokken iedereen is. Vragen worden gesteld, ideeën worden geopperd, zorgen worden gedeeld, hulp wordt aangeboden en er wordt regelmatig gelachen tussendoor. Als aan het eind het plan 2020 er nog eens bij wordt gehaald, is te zien hoe goed de TVZ op weg is met het bereiken van de lange termijndoelstellingen die een paar jaar terug gesteld zijn. En.. benadrukt Thomas nog even, dat kan niet zonder de inzet van alle vrijwilligers van de TVZ. We kunnen trots zijn dat wij als club zoveel vrijwilligers hebben, waar andere verenigingen soms moeten grijpen naar noodmaatregelen vanwege een gebrek aan vrijwilligers.

Na afloop van de vergadering ‘gaat de bar open’ en wordt er nog volop nagepraat. Plots zwaait de garagedeur open en wordt er heerlijk geurende verse friet naar binnen gebracht. ‘Friet van Beus’ van eigen grond (https://www.frietvanbeus.nl). Wat een verrassing is dat! Iedereen laat zich deze ‘ALV mét’ smaken.

Iets voor elven stap ik de auto weer in. Dit keer volg ik de rode achterlichten van andere TVZ-ers die voor mij rijden. Terug naar Harderwijk, maar inmiddels aardig verknocht aan de polder en deze mooie club!

Marije de Jong

 

(Terug naar boven)


Algemeen clubnieuws: Halloween Ride Eerbeek
   (29-10-2018)

 

 

Oktober 2018, Ghost Town Eerbeek is al de hele maand in de ban van Halloween. Verschillende evenementen laten het hele dorp en ver daarbuiten genieten van alle engs wat Halloween te bieden heeft….

 

 

 

 

 

 

Nadat vorige week de Halloween Parade werd bezocht, samen met opa, oma en de kids, besloten José en ik dat het wat spannender mocht. Deze week werd daarom voor de 3e keer deelgenomen aan de Halloween Ride Eerbeek. Dit keer geen sportief evenement maar een fietstocht vol angst, spanning en beleving. Ruim 3000 deelnemers van Texel tot Vaals en Groningen tot Brabant waren naar Eerbeek gekomen om mee te griezelen.

Na de kids bij opa en oma gedropt te hebben en bij het vallen van de duisternis, vertrokken wij op de fiets richting “De Bhoele”. Na het ophalen van onze startbewijzen was er geen weg meer terug. Gewapend met slechts een warme jas en onze fiets gingen wij op pad. Al snel kwamen wij terecht in een wereld vol spoken, griezels en zombies. Verdwalen was niet mogelijk, alleen of je het einde zou halen was maar de vraag. Maar goed, deelname was op eigen risico zoals vermeld bij de inschrijving. Na een gezamenlijke route van ongeveer 3 kilometer kon een keuze gemaakt worden uit 4 uitgepijlde routes: 2 dorpsroutes en 2 ATB-routes. Wij besloten als eerste voor dorpsroute ‘Ghost Town’ te kiezen. Nadat wij langs de fysiotherapeut fietsten, waar enkel bloedige behandelingen werden gegeven, vervolgden wij onze route. Diverse bedrijven hadden de deuren geopend. Fietsend door donkere loodsen, een tunnel des doods tot gewogen worden op de heksenwaag bij papierfabriek DS Smith begaven wij ons in een wereld waar alle ingrediënten voor een spannende rit aanwezig waren.

Op de Boerhaavelaan stond een ware file van fietsers. De enige optie was afstappen en met de fiets aan de hand door de poort waar “From Heaven to Hell” boven stond. Waar wij in het wit werden ontvangen en welkom werden geheten in de hemel werd het alsmaar donkerder om uiteindelijk in de hel te eindigen.

Nadat wij dorpsroute ‘Ghost Town’ hadden overleefd, werd gestart aan dorpsroute ‘Scary Movie’. Ook op deze route reden wij door een wereld vol angst en spanning. Van de ene nachtmerrie fietsten wij door naar de volgende. Van de Griezeldoorn (Gaspeldoorn), door de brandweerkazerne via de waterzuivering waar iedere keer weer kosten nog moeite werden gespaard om de deelnemers de stuipen op het lijf te jagen. Na gelukkig ook ‘Scary Movie’ te hebben overleefd, keerden wij huiswaarts. Een beetje fris was het wel maar het weer was perfect voor een griezelige avond.

Vele buurten en bedrijven hadden alles uit kast getrokken om deelnemers een Halloween Ride te geven die niet snel vergeten zal worden. Al met al een geslaagd evenement en in 2020 zijn wij zeker weer van de partij! Ga jij de volgende keer ook? Als je durft tenminste….

                                                www.halloweeneerbeek.nl

 

   
     

(Terug naar boven)

Toon Pagina: 1 - 2 - 3 - [Volgende >>]

Algemene informatie »
Privacy verklaring /AVG
Verzekeringen »
Contributie
Bestuur / Commissies
Vacatures
Clubkleding
Aanmeldingsformulier
Algemene informatie
Ledenvergaderingen
Nieuws
Nieuwsflits »
Nieuwsarchief
Algemeen »
Techniek »
Interviews »
Medisch »
Helden »
Menu vd maand »
Wedstrijdverslagen »
Bike-vakantie in het Zwarte Woud
Boekbespreking: Ard Schenk (Biografie)
Boekbespreking: Jacco Verhaeren (TOP-Coaches)
Boekbespreking: Joop Zoetemelk
Boekbespreking: Marc Herremans 1
Boekbespreking: Zwemmen (Nicola Keegan)
De Keiler in Nunspeet
Fietsexpeditie Siberië
Fietsvakantie Frankrijk - Marjolein Bos
Fietsvakantie Santiago - Anita Schouwaert
Giromania !!
Hardlopen samen met een blinde loper
Mount Ventoux beklimming Louis & Stefan Doorn
Ode aan Marco Pantani
Rien en de Fietsgoden
Skiken met Ingrid Munneke
The Desert Run
Trainingskamp XXL
Trans Alp ATB - Michiel & Marion
Vancouver - trainingskamp
Weissensee - Tonny van Vliet
Zwemanalyse in de Tongelreep
Trainen met de hartslagmeter
Bram Som
Edith van Dijk
Erica Terpstra
Gregor Stam
Kees Vaneman
Leen Pfrommer
Lidia van Bon - WK Masters zwemmen
Mieke Smit
Rob Barel
Afvallen - Mascha Spoor
Overgang en trainen - Mascha Spoor
Piriformis syndroom- Mascha Spoor
Bert Flier
Bruce Lee
Eric van der Linden
Jean Nelissen
Johan Neeskens
Wilco van den Akker
Wilfried de Jong
Gehakttaart met nasikruiden - Joke Lof
Spinaziepannenkoek - Paul Lindeboom
Fietsen
Lopen
Triathlon
zwemmen
Algemene informatie zwemmen
Zwemtrainingen »
Zwemtrainer
Algemeen informatie fietsen
Racefiets trainingen »
ATB trainingen »
Fietsnieuws
Fietstrainers
Veiligheid bij fietstrainingen
Fietstrainingen
Algemene informatie lopen
Loopnieuws
Looptrainers
Algemene informatie triathlon
Divisie team
Reglementen »
Wedstrijdreglement ITU
Reglement Organisatie Wedstrijden
Wedstrijdkalender TVZ
Route startlocatie Kaap Flevo
Route startlocatie de Parel
Uitslagen »
Zwemmen
Fietsen
Lopen
Duathlon / Triathlon
2018 / 2019
Fotoalbums
You tube filmpjes
Contact
N.A.W.-gegevens van TVZ
Webredactie
Wachtwoord wijzigen
Wachtwoord vergeten?

Ogenblik a.u.b. ...