U bent hier: HOME › Nieuws › Nieuws

Actueel nieuws

Algemeen clubnieuws: In the USA
   (23-11-2018)

 
 

Zoals sommige misschien nog wel weten, vertrokken fietslid Michiel Room (jarenlang een vast waarde in de fietscommissie) en Marion van Schaijk (voormalig bestuurslid fietsen) een paar jaar geleden voor het werk naar Amerika. Dat was vanuit het oogpunt van mooie verhalen op de website een aderlating want in de pre-kinderfase fietsten zij samen de Transalp en in Au, was Marion jarenlang de uitdaagster van Annemiek Veenkamp en zegevierde Michiel in de Marmotte. Het wordt daarom hoog tijd eens navraag te doen hoe het hen overzee vergaat.


 

Vraag 1: Hoe is de beginperiode verlopen v.w.b. de aanpassing aan klimaat, werk, wonen en de Americana’s? Je bent tenslotte toch een allochtoon.

“Tja, onze verhuizing naar Amerika is natuurlijk al weer bijna 2 jaar geleden. We kwamen aan vlak na kerst en hebben eerst 2 weken in een huis van het bedrijf gewoond omdat onze spullen nog onderweg waren. Daarna in het huis waar we nog steeds wonen in Oneonta, NY. Op zo’n 3 uur rijden van NY city.

Het weer is niet heel erg anders dan in Nederland. Al zijn de winters wel veel strenger en ligt er veel vaker en veel meer sneeuw. Een halve meter sneeuw is hier geen uitzondering. Het is ook weer niet zo dat het 4 maanden lang onder nul is (of onder 32 Fahrenheit, zoals ze hier de temperatuur meten). Het wordt per maand ongeveer 4 keer wit en dan weer groen. De zomers zijn wel wisselvallig, na een paar mooie dagen volgt er vaak onweer en dan weer een paar mindere dagen.

Er kwam veel op ons af, er moest veel geregeld worden. Marion ging naar haar werk, de kinderen naar school en ik heb thuis de boel zo goed mogelijk draaiend gehouden. Er moeten natuurlijk allerlei administratieve regel dingen gedaan worden (belasting, rijbewijs, telefoon, internet, etc). Je vraagt je dan ook wel eens af waar je in vredesnaam aan begonnen bent. Maar als je alles van te voren weet begin je nooit aan zo’n avontuur, terwijl het ook wel heel veel positiefs oplevert.

Ik had de eerste 3 maanden geen werkvergunning en daarna werd het al snel zomervakantie, die hier voor de schoolkinderen maar liefst 10 weken duurt. Tot na de zomervakantie heb ik dus ook niet echt gezocht naar een baan, maar daarna begon het wel te knagen. Gelukkig kon ik in oktober 2017 aan de slag met een tijdelijke klus bij FrieslandCampina, bij de fabriek waar Marion ook werkt. En daar werk ik nu, november 2018, nog steeds.

Voor de kinderen was het ook wel heel erg wennen. Annyck had al wel wat Engelse lessen gehad in Nederland, maar de kinderen beheersten de taal nog zeker niet. We hebben later wel eens gedacht dat ze de eerste 4 weken wel bijzonder op de proef gesteld zijn, de hele dag in een klas zitten met allemaal mensen die een taal spreken die je totaal niet begrijpt. Maar ze hebben het erg goed gedaan en spreken inmiddels perfect Engels met een heerlijk Amerikaans accent.

Verder hebben we ons best gedaan om sociale contacten op te bouwen. Marion haar principe was dat we overal aan meedoen en elke uitnodiging aannemen. De kinderen hebben dus meegedaan aan sportmiddagen, zaalvoetbal, voetbal, zwemmen, worstelen, basketbal, enzovoort (meestal bij de YMCA!) en we zijn naar allerlei balletvoorstellingen, fundraisers en toneelvoorstellingen geweest. Ook in de straat kregen we, mede ook via de kinderen, een aantal leuke contacten, waar we met verjaardagen, feestdagen enzo over de vloer komen.

Ik denk dus dat we behoorlijk goed ingeburgerd zijn, al blijven er altijd specifieke Amerikaanse zaken die we niet helemaal begrijpen. Ik heb zo geen precies voorbeeld, het is meer een gevoel.”

 

Vraag 2: Je bevindt je in het land waar de mountainbike zijn herkomst heeft – een beetje volger van de World Cups toentertijd op Eurosport herinnert zich waarschijnlijk Tom Ritchey en Ned Overend - en illustere merken als Gary Fisher en Specialized waren de eerste ATB-merken. Is dat anno 2018 nog steeds herkenbaar in sportbladen en verkeer?

Eigenlijk lees ik nauwelijks sportbladen en ook sport op tv volg ik nauwelijks. We hebben de Tour de France gevolgd via de NPO-start app. We keken het Tourjournaal of de Avondetappe. We hebben eerst wel een tijdje aansluiting gehad op de kabel-tv, maar daar keken we nauwelijks naar. De sporten die hier veel uitgezonden worden, American football, baseball en basketball, spreken niet echt tot mijn verbeelding en je weet ook niet voor welk team je moet zijn. Wel was het leuk om naar de superbowl, de finale van het American football seizoen te kijken, dat is echt een event hier. Alle collega’s hebben het er over de volgende dag.

Verder is er een fietsenzaak(je) in Oneonta en die verkoopt uitsluitend Specialized, dus dat is nog steeds een groot merk. Je ziet nauwelijks fietsen in het straatbeeld, het is echt een sport attribuut hier. Als mensen zich op de fiets naar de winkel of school verplaatsen zijn ze echt arm en hebben ze een Schwinn van de Walmart. Dat ze hier niet fietsen heeft te maken dat heel Amerika is ingericht op auto’s. Daarnaast is het best heuvelachtig hier en dorpen zijn ook echt uitgestrekt, dus wordt het ook wel weer gelijk vrij pittig om te fietsen. Tot slot zit je ook nog met een winter waarin er een maand of 5 af en aan veel sneeuw ligt. Ik denk dat om deze redenen fietsen een stuk minder populair is als vervoermiddel dan in Nederland.”

 

Vraag 3: Ik neem aan dat je zelf al eens een mooie trail gereden hebt of misschien zelfs wel eens aan een wedstrijd of toertocht hebt deelgenomen? Wil je jouw nabije omgeving eens beschrijven qua mountainbike-omstandigheden/terreinen? Heb je de eigen bike trouwens meegenomen?

Mountainbiken is echt uitdagend hier! Rond ons dorp zijn 4 gebieden waar trails zijn en 3 daarvan zijn echt behoorlijk pittig qua heuvels en dus klim- en afdaalwerk. Eén gebied ligt langs de rivier en de snelweg en dat is mooi vlak. Onze achtertuin grenst aan een park (Wilber park) en daar zijn een aantal leuke en uitdagende trails te rijden, die ik regelmatig doe. Er is op zondagochtend een clubje, waar ik wel mee fiets en die rijden afwisselend in 1 van de 4 gebiedjes. De trails hebben hier trouwens leuke namen als: Blood, Sweat and Tears, Widow Maker, R.i.P., Worm Burner en Black Coffee. Ik denk dat de trails vergelijkbaar zijn met de Belgische Ardennen.

Ik had mijn eigen Canyon bike meegenomen. Een van de eerste aanpassingen, die ik daaraan gedaan heb is 2,4 inch brede banden en een cassette met maximaal 42 tanden monteren. Dat had ik echt nodig om de heuvels op te komen. De banden had ik echt nodig om grip te hebben op het vaak rotsachtige en wortelachtige terrein. Zoals je leest is het mountainbiken hier echt gaaf. Dat ga ik missen terug in Nederland.

Wel heeft het frame van mijn Canyon het op een gegeven moment begeven door een scheur in het frame. De bike kreeg het hier behoorlijk voor z’n kiezen (ik ben nog niet veel lichter geworden). Overigens heb ik via garantie een nieuw frame gekregen. Maar dat duurde allemaal wat lang en het was midden in het seizoen dus toen heb ik een Specialized Fuze gekocht. Een echte trail bike met 3 inch brede banden. Dat geeft extra tractie bij het klimmen en controle in de afdaling en bovendien hebben de banden een erg goede dempende werking. Ik weet niet of ik deze bike in Nederland veel kan gebruiken, maar voor hier is hij ideaal.”


Vraag 4: Als vraag 3 negatief beantwoord is, hoe ziet jullie sportleven er inmiddels dan wel uit? Marion deed op het laatst in Zeewolde nog aan karate of tae-kwon-do, nu nog? (Is toch het land van Bruce Lee en Jackie Chan!)

Marion doet hier ook aan Tae-kwon-do en ze gaat meestal 2 keer per week naar een soort bootcamp groep. Ik ben ook een tijdje naar die bootcamp groep gegaan, maar dat is er het laatste jaar, sinds ik aan het werk ben, niet meer van gekomen. Eigenlijk doe ik hier dus ook te weinig aan sport, zonder geldig excuus. Grappig is dat heel veel mensen

 hier voor het werk sporten. Lessen zijn om 5 of 6 uur ’s ochtends! Ook op zaterdagochtend is er een om 7 uur ’s ochtends, waar dan ook allerlei jongeren op af komen. ’s Avonds is er misschien nog een training om 18 uur (6 pm), maar later wordt het niet. Het lijkt wel alsof alle Amerikanen ochtend mensen zijn.

Verder zijn we veel met de kinderen onderweg van en naar trainingen en wedstrijden van sporten als: voetbal, basketbal en zwemmen. Een verschil met Nederland is wel dat je ze hier steeds moet opgeven voor een programma van ongeveer zes weken. Je wordt hier niet zoals in Nederland lid van een club en blijft dat tot je het zat bent. Je hebt steeds een programma van 6 weken en dan moet je je weer voor iets nieuws opgeven. Lid worden van een team gebeurt hier op high school, onze kids zitten nog op Elementary school.

In de winter gaan we skiën. Er is een skigebiedje op ongeveer vijf kwartier rijden. Daarvoor hebben we een seizoenspas en we gaan veel weekenden skiën. Het gebied is lang niet zo groot als de bekende gebieden in Oostenrijk. Het heeft twee liften, en bovenaan elke lift kun je links of rechts op een paar manieren naar beneden. We hebben er veel plezier met de kinderen en het is erg luxe dat je er voor een dagje heen kunt rijden en ’s avonds weer in je eigen bed slapen.”


 

Vraag 5: Hoe ziet de nabije toekomst er voor jullie uit? Plannen om langer te blijven of terug te keren? Worden Zeewolde en TVZ nog gemist?

Het plan is nog steeds ongewijzigd, dus we zijn nog steeds van plan om komende zomer (2019) terug te gaan naar Nederland. We weten nog niet precies waar we gaan wonen, want ons huis aan de Hazeleger hebben we verkocht. Op dit moment bekijken we opties in Almere aan de kant van Zeewolde, Oosterwold, of een mooi huis in Zeewolde zou ook leuk zijn. Natuurlijk missen we ondanks alle avonturen die we hier beleven Nederland en met name de mensen die we daar kennen. Dus ondanks dat de verhuizing weer een hele heisa wordt, kijken we er ook wel naar uit om weer gewoon vertrouwd in Nederland te leven en wonen. We vinden Amerika een heel mooi land met vriendelijke mensen, maar wij zijn en blijven Nederlanders.”

Algemene informatie »
Privacy verklaring /AVG
Verzekeringen »
Contributie
Bestuur / Commissies
Vacatures
Clubkleding
Aanmeldingsformulier
Algemene informatie
Ledenvergaderingen
Nieuws
Nieuwsflits »
Nieuwsarchief
Algemeen »
Techniek »
Interviews »
Medisch »
Helden »
Menu vd maand »
Wedstrijdverslagen »
Bike-vakantie in het Zwarte Woud
Boekbespreking: Ard Schenk (Biografie)
Boekbespreking: Jacco Verhaeren (TOP-Coaches)
Boekbespreking: Joop Zoetemelk
Boekbespreking: Marc Herremans 1
Boekbespreking: Zwemmen (Nicola Keegan)
De Keiler in Nunspeet
Fietsexpeditie Siberië
Fietsvakantie Frankrijk - Marjolein Bos
Fietsvakantie Santiago - Anita Schouwaert
Giromania !!
Hardlopen samen met een blinde loper
Mount Ventoux beklimming Louis & Stefan Doorn
Ode aan Marco Pantani
Rien en de Fietsgoden
Skiken met Ingrid Munneke
The Desert Run
Trainingskamp XXL
Trans Alp ATB - Michiel & Marion
Vancouver - trainingskamp
Weissensee - Tonny van Vliet
Zwemanalyse in de Tongelreep
Trainen met de hartslagmeter
Bram Som
Edith van Dijk
Erica Terpstra
Gregor Stam
Kees Vaneman
Leen Pfrommer
Lidia van Bon - WK Masters zwemmen
Mieke Smit
Rob Barel
Afvallen - Mascha Spoor
Overgang en trainen - Mascha Spoor
Piriformis syndroom- Mascha Spoor
Bert Flier
Bruce Lee
Eric van der Linden
Jean Nelissen
Johan Neeskens
Wilco van den Akker
Wilfried de Jong
Gehakttaart met nasikruiden - Joke Lof
Spinaziepannenkoek - Paul Lindeboom
Fietsen
Lopen
Triathlon
zwemmen
Algemene informatie zwemmen
Zwemtrainingen »
Zwemtrainer
Algemeen informatie fietsen
Racefiets trainingen »
ATB trainingen »
Fietsnieuws
Fietstrainers
Veiligheid bij fietstrainingen
Fietstrainingen
Algemene informatie lopen
Loopnieuws
Looptrainers
Algemene informatie triathlon
Divisie team
Reglementen »
Wedstrijdreglement ITU
Reglement Organisatie Wedstrijden
Wedstrijdkalender TVZ
Route startlocatie Kaap Flevo
Route startlocatie de Parel
Uitslagen »
Zwemmen
Fietsen
Lopen
Duathlon / Triathlon
2018 / 2019
Fotoalbums
You tube filmpjes
Contact
N.A.W.-gegevens van TVZ
Webredactie
Wachtwoord wijzigen
Wachtwoord vergeten?

Ogenblik a.u.b. ...