U bent hier: HOME › Nieuws › Nieuws

Actueel nieuws

Fietsnieuws: Marmotten in Luxemburg
   (22-06-2017)

 

We hebben al eerder van Marije mogen vernemen hoe het gaat met de voorbereiding voor de Marmotte. Nu is het bijna zover en trekken een aantal "Marmotten" nog 1x de landsgrenzen over om zichzelf nog eens serieus te testen, een soort kleine generale repetitie. 

-----------

Marmotten in Luxemburg

‘Zeg nooit nooit….’

Na vorig jaar ‘Les Trois Ballons’ in de Franse Vogezen gefietst te hebben, zei Louis Doorn dat hij nóóit meer zo’n lange tocht zou gaan fietsen. Het moest maar eens klaar zijn met die gekkigheid.

Een jaar later is zijn inschrijving voor, nog een keer, een deelname aan La Marmotte echter een feit…

Als voorbereiding op La Marmotte wil Louis de Jean Nelissen Classic (JNC)  in Luxemburg gaan fietsen, een tocht die hij al eerder op het oog had. Hij boekt een stacaravan in Körperich (Dld), vlakbij de start die in Vianden zal plaats vinden. Maar ja.. wat moet een man alleen in zo’n caravan een heel weekend lang? Hij vraagt daarom of er nog meer ‘Marmotten' zijn die zin hebben in de JNC en een weekendje stacaravan. Zo komt het dat op vrijdag 16 juni Louis Doorn ( na afloop van dit weekend beter bekend als  'Louis 140'), Jaap de Vries, Hans den Hollander en Marije de Jong (alias de ‘prinses op de erwt’) afreizen naar Körperich.

Dit jaar is het de 15e editie van de Jean Nelissen Classic die verreden wordt. De JNC wordt georganiseerd door de Driebergse Tour Club en kent vijf afstanden, variërend van 85 km tot 220 km lang. Waarom de tocht de naam draagt van de, in 2010 overleden, bekende wielercommentator Jean Nelissen, dat vroegen wij ons af. Het antwoord hebben we (nog) niet gevonden echter. Vroeger heette het de Ronde van Luxemburg, de naam is omgedoopt naar JNC en naar het schijnt is de tocht eigenlijk vernoemd naar een plaatselijke hotellier, Jean Nelissen, en heeft het dus niks te maken met onze Nederlandse sportjournalist.Tot zover dit halve feitje…

Hoe dan ook…. op zaterdag zullen wij aan de start staan voor de 180 km. Dit betekent dat er de avond van tevoren goed gegeten moet worden. Dit is geen probleem met iemand als Jaap in het gezelschap. Deze vermaarde thuiskok toverde in een mum van tijd een heerlijke nasi maaltijd op tafel. Na nog even een korte avondwandeling en een afzakkertje togen we naar onze ‘riante' slaapvertrekken. De prinses op de erwt had van de galante heren de 2-persoonskamer toebedeeld gekregen, dus mij hoorde je niet klagen ;-) De anderen kwamen er bekaaider vanaf qua slaapplek maar hen heb ik ook niet horen klagen.

Na een nacht met zeer weinig slaap (tja.. een stacaravan model jaren ’80 is nu eenmaal erg gehorig en de meesten van ons waren toch ook wel enigszins gespannen voor de tocht), vertrekken we naar Vianden voor de start. Louis heeft behoefte aan een warming up dus gaat op de fiets erheen (7 km inclusief bult). Jaap, Hans en ik pakken de auto.

Al binnen 5 km na de start krijgen we de Mont Saint Nicolas voor onze kiezen. Met een maximaal stijgingspercentage van 25% (!) had deze klim van ruim 4 km lang ons allen voorafgaand aan de tocht al enige angst ingeboezemd. En inderdaad.. op een gegeven moment draait de weg scherp links omhoog en wordt die smal en erg steil, maar …. 25%?… zo zwaar hebben we het niet ervaren. Of zijn wij nou zo goed getraind misschien? Eenmaal boven komen we even op adem en wachten we tot we weer compleet zijn. Louis had zich nog zo voorgenomen deze tocht met zijn hartslag onder de 140 te blijven, maar de Sinterklaasberg gooit gelijk roet in het eten.  Een voornemen dat hij trouwens ook beter niet had kunnen uitspreken, zo blijkt…, want dat heeft hij die dag nog vaak te horen gekregen. ‘Louis 140’ is sinds die zaterdag een feit.

We fietsen door voor de volgende 18 beklimmingen die ons nog te wachten staan. De route is perfect uitgepijld en gaat over goede en rustige wegen, wat maakt dat we ontspannen kunnen fietsen en ook van de mooie omgeving kunnen genieten. Het is nog even fris in de ochtend maar bij de tweede beklimming heeft iedereen zijn mouwstukken al naar beneden. Het zijn dan ook serieuze klimmetjes, variërend van 1500 tot 5000 meter lang en met gemiddelde stijgingspercentages tussen de 4 en 10%.

 

 

 

Met hoogtestages op Tenerife (Louis) en bij de Mont Ventoux (Marije) worden Louis en ik als favorieten genoemd voor de rol van klimgeit. Jaap en Hans hebben weliswaar minder hoogtemeters in de benen maar zijn daarentegen weer echte kilometervreters. Tijdens deze tocht ontpopt Hans, al befaamd om zijn kopwerkprestaties tegen de wind in, zich echter ook als klimgeit en voert hij ook bergop regelmatig de kop aan.  Jaap toont weer aan dat hij een echte diesel is, eenmaal op gang is hij ook niet meer te houden. Louis zijn hartslag daalt ondertussen naar normale waarden en mijn benen voelen erg goed vandaag, dus de Marmotten komen gedurende de tocht steeds meer op dreef.

Met z’n vieren kunnen we mooi dicht bij elkaar blijven, tot rond de 140 kilometer, dan scheiden helaas onze wegen wanneer Jaap zijn spaak knapt. Hiermee doorfietsen is niet mogelijk en vanaf deze de plek de auto ophalen is ook geen optie. Jaap baalt stevig want hij is natuurlijk niet naar Luxemburg gekomen om zich op te laten halen door het pechbusje. Blijkbaar doet zijn gemoedelijke Limburgse accent ook in Luxemburg wonderen want hij weet het te regelen dat een inwoner, van het dorpje waar we gestrand zijn, hem naar een fietsenmaker 8 kilometer verderop brengt. Na overleg met Jaap, fietsen Hans, Louis en ik met zijn drieën door en besluiten we per telefoon contact te houden. We hopen alle drie dat de fietsenmaker Jaap kan helpen en hij de tocht kan vervolgen. Dit hopen we niet alleen voor Jaap maar, eerlijk gezegd, ook voor onszelf want we vrezen een beetje voor Jaaps humeur anders….

Gelukkig kan Jaap zijn tocht vervolgen. Inmiddels strepen wij de laatste beklimmingen af richting de finish. Alhoewel we alle drie nog goede benen hebben, kijken we wel uit naar de finish. Eenmaal aangekomen bij de finish maken we nog even een kiekje. Helaas staat Jaap dus niet op de foto, maar een uur later kan ook hij zich installeren op het terras in de zon in Vianden.

’s Avonds bij de barbecue die op het park georganiseerd wordt, blikken we tevreden terug op een mooie trainingstocht. Een flinke afstand met serieuze beklimmingen door een prachtig landschap. Het feit dat we er allemaal nog fris erbij zitten aan tafel geeft ons veel vertrouwen voor de Marmotte die over 2 weken (2 juli) zal plaatsvinden. We proosten op de goede afloop en smeden alweer voorzichtig plannen voor volgend jaar. En al beweert hij zelf van niet, wij weten zeker dat Louis 140 dan ook weer van de partij zal zijn….  ;-)

-----

Naschrift: De redactie heeft ook getracht om te achterhalen waarom de Jean Nelissen classic de Jean Nelissen classic heet en heeft het vermoeden dat deze wel degelijk naar de bekende wielercommentator is vernoemd.

Hoewel de website van DTC (de organisator) dit niet expliciet vermeld, hebben ze wel een foto van Jean Nelissen staan op de webpagina van de toertocht.

 

(Terug naar boven)


Fietsnieuws: TVZ DAP Run Bike Run 2017
   (15-06-2017)

 

Afgelopen dinsdag 13 juni was de Run - Bike - Run. Met geweldige weersomstandigheden, een groepje vrijwilligers en een leuke groep deelnemers was het weer een geslaagd evenement.

Onder de bijna 30 deelnemers zaten veel triatleten die elkaar in wedstrijd verband vaker tegen komen, zowel individueel als in de divisiewedstrijden. Het was dus daardoor een gezellige boel, maar ook een serieuze strijd. Achteraf was meteen de evaluatie onder elkaar. 'Als ik met lopen niet te veel verlies kan ik het nog goedmaken met het fietsen'. 'Het fietsen ging wel erg goed, normaal wordt ik door die en die na 10 km al ingehaald'. Een mooie individuele strijd, mooi meetmoment en of clubstrijd onder elkaar (naast TVZ leden waren er ook leden van triathlon verenigingen Nijkerk, Amersfoort en indiviuele sporters).

Iedereen heeft zijn eigen doel hopelijk behaald, maar de snelsten van vandaag waren Jorieke Casteleijn (lang er tussen uit doet een sporter kennelijk goed) en Lex Bruggink.

Alle vrijwilligers en deelnemers bedankt en hopelijk tot bij het volgende evenement.

Met vriendelijke groet, Laurens Seinhorst

-----------

Een foto-impressie van de Run-Bike-Run is hier te vinden

 

 

 

 

 

 

 

(Terug naar boven)


Fietsnieuws: Dames Duin 1e Div. triathlon
   (03-06-2017)

 

Afgelopen weekend vond in Almere de Duin Triathlon plaats, hier stonden de 1e en 2e divisie teams aan de start. Annewil en Annemiek waren ook weer van de partij om een vervolg te geven aan hun onderlinge "strijd'. Hierbij hun verslag.

-----------

Apeldoorn versus Amersfoort: een thuiswedstrijd in Almere Duin

Nu is het dan mijn beurt om verslag uit te brengen van de volgende mooie trialhton. Een thuis wedstrijd voor Annemiek en mij, de wind en de golven moeten ons toch wel bekend zijn. Onze geplande “parcours” verkenning viel in het water, Annemiek en ik werden 14 mei voor gek verklaard dat we buiten wilde gaan zwemmen. Dus het werd enkel een rondje op de fiets. Gewoon een beetje intervallen zoals Annemiek dat goed kan, met de juiste motivatie (“ik dacht even dat ik de zweep moest pakken”) wist Annemiek me tot het gaatje te laten gaan. Het is natuurlijk een utopie om de denken dat ik van Annemiek van winnen. Maar het is een team competitie en ik ben niet alleen. Samen met mijn ‘teamies’ uit Amersfoort gaan we ook deze keer weer de strijd aan. Wie weet: soms heeft de een pech en de ander een beetje mazzel.

Eindelijk werd het dan 28 mei, de frisse lente had ondertussen plaats gemaakt voor een mooie zomer. De wind was opgestoken het waren de perfecte condities voor een mooie sprint wedstrijd, 750m zwemmen, 20km fietsen en 5km lopen. Iets wat gespannen haalde Annemiek mij op, niet vanwege onze wedstrijd… nee joh Tom in de Giro bezorgde haar zenuwen. Ik daar in tegen had wel gezonde wedstrijdspanning, dat zwemmen is niet mijn favoriete onderdeel en dat fietsen scheen in een stayerwedstrijd meer te lijken op een tactisch spel dan een strijd tegen de elementen.  Maar ik wist ook dat als ik eenmaal aan het lopen kon beginnen, zonder helemaal opgeblazen te zijn, ik al winst geboekt had.

Na de start kon ik me aan Annemiek optrekken. Of wat het nou andersom? We lagen ruim 400m naast elkaar in het water, maar ik had niks door! Ik probeerde mijn ritme te vinden in de golven. Langzaam trok het wedstrijd veld uiteen en ik besloot rustig te blijven en mijn slagen te maken. Toen ik uit het water kwam zag ik als eerste mijn team maatje uit Amersfoort, “dat is mooi” dacht ik nog dan kunnen we samen fietsen. In het wisselvak kon ik nog net Annemiek uitzwaaien die mij net iets voor was. Ik schreeuwde nog dat ik haar ging proberen in te halen. Maar iedereen weet dat dit helaas echt grootspraak is want dat gaat natuurlijk nooit gebeuren. Toen dat tactische spel, door een slechte wissel miste ik net mijn maatje en moest ik me laten afzakken naar een achteropkomend groepje (tip van Annemiek, beter je af laten zaken dan helemaal stuk fietsen in je eentje). Eind conclusie over het fietsen, ik heb gereserveerd en afwachtend gefietst, niet wetende wat er zou gebeuren als ik volle bak zou gaan. Ik heb mezelf uiteindelijk niet opgeblazen en maar wel gemerkt dat ik dit nog lastiger vind dan het zwemmen. Ik rijd liever gewoon volle bak. Wat me mee viel is dat de dames onderling redelijk doordraaien. Een meevaller want dan kan je ook even drinken, niet onbelangrijk met die warmte van zondag.

 

 

Toen mocht ik eindelijk gaan lopen, Annemiek was in geen velden of wegen meer te bekennen. Het zou een zware strijd worden om haar überhaupt in het vizier te lopen. Ik had wel een meevaller, Annemiek was namelijk geblesseerd aan haar enkel. Tegen alle dokters adviezen in is ze toch gaan trainen maar ze was nog niet op haar oude loopniveau. Het was mezelf snel duidelijk hoe ik in de wedstrijd lag, lekker achteraan, maar ik had nog energie om tempo te maken en vast te houden. Bij het keerpunt zag ik Annemiek weer gaan, niks van die blessure te merken! 

Tijdens het lopen kon ik nog net Margot passeren, welke een bijzonder sterke prestatie heeft neergezet na haar zwangerschaps-sabbatical. Mijn eigen ‘teamies’ uit Amersfoort kreeg ik in het vizier, het parcours was te kort om er naar toe te lopen maar het was een mooi jaagdoel. Mijn conclusie over het lopen is dat ik zeer content ben over het tempo dat ik daar nog heb kunnen halen. Of het de baantrainingen zijn van Ton Duits of dat ik me toch een beetje heb ingehouden bij het fietsen? Wie zal het zeggen, het resultaat mag er zijn en het geeft wel vertrouwen om de volgende keer dieper te kunnen gaan op de fiets.

Maar nu die onderlinge competitie nog, ik was natuurlijk niet voor Annemiek binnen (scheelde 1:30 min) maar het is een teamwedstrijd. Mijn team uit Amersfoort bestaat uit stuk voor stuk toppers. Met als verrassing Wesselien die haar tweede triatlon van haar leven doet. Team Apeldoorn had een beetje pech, een rode kaart omdat er over de verkeerde weghelft was gereden (veel voor gewaarschuwd maar toch nog veel rode kaarten gegeven) en dat zijn dure punten. Dus al met al mag ik bij deze bevestigen dat team Amersfoort op de 11de plek is geëindigd en Apeldoorn op een 16 de plek. Het is nu dus 1-1! (met een beetje pech en mazzel)

Tussenstand is na twee wedstrijden dat Amersfoort op de 12de plek staat en Apeldoorn op de 14de. Het wordt dus nog spannend. Maar… Amersfoort gaat in Stiens haar joker inzetten. Jorieke is weer terug in Nederland en zal haar team weer komen versterken. Kortom het wordt nog een spannende strijd maar deze gekoesterde winst is in ieder geval binnen.


 

(Terug naar boven)


Fietsnieuws: Duin Duathlon
   (02-06-2017)

 

Afgelopen weekend vond in Almere de Duin NK duathlon en Duin Triathlon, voor oa 1e en 2e divisie teams, plaats. Aan de duathlon heeft Laurens Seinhorst meegedaan en hij heeft ons zijn verslag van dit evenement toegestuurd. 

We hebben ook weer een verslag van Annewil en Annemiek ontvangen over de 2e divisie triathlon wedstrijd, dit verslag zal later dit weekend te lezen zijn.

-----------

Run – Bike – Run Almere Duin, 27-5-2017

Het is ruim 30 graden Celsius, windkracht 4 en er is geen wolkje aan de lucht. Echt mooie omstandigheden om helemaal niks te doen anders dan de koelte op te zoeken. Zeker voor iemand als ik, die niet goed tegen warmte kan. Maar vandaag is dat er even niet bij, vandaag was het de vuurdoop voor deelname aan een duathlon. Om precies te zijn de sprintafstand van de Run – Bike – Run te Almere Duin.

Een paar jaar geleden serieus begonnen met fietsen en na een jaar er ook bij geprobeerd te leren lopen. Echter door blessureleed werd het lopen niks. Afgelopen najaar ben ik dan eindelijk begonnen aan de uitdaging om meer richting de triathlonsport te gaan. En gezien het zwemmen nou echt iets is wat ik liever niet doe maar begonnen om het lopen weer op te pakken.

Met de opstartcursus van de AVZ in het najaar van 2016 weer leren hardlopen. Dat ging al gepaard met vallen en opstaan, want helaas is dat niet geheel blessurevrij verlopen. Maar de doorzetter wint en met een kleine vertraging de eerste 5 km in ‘the pokket’ was het zaak om daarna leren te versnellen. Met als doel voor 2017 om duathlon’s (sprintafstanden) te gaan doen moest naast het leren hardlopen uiteraard ook het fietsen wel onderhouden blijven. Daarom even tussendoor ook diverse fietstochten gedaan zoals met team Nu-Swift Parijs – Roubaix (op de mountainbike, een echte aanrader voor de fervente fietsers!). Al met al een winter / voorjaar om 2017 goed te starten.

Zo goed als het jaar van start ging bleef het helaas niet gaan. Eind van de winter kon ik helaas door blessureleed niet finishen bij een cross Run – Bike – Run (ja, ik weet het, stiekem was dat dus eigenlijk de vuurdoop) en daarna ging het qua fitheid gewoon niet lekker. Veel oorontstekingen, telkens niet helemaal fit, vermoeid en telkens slechtere uitslagen bij trainingen en tijdritjes. Niet de ideale voorbereiding voor de duathlon. En als klapper op de vuurpijl bedacht het voorjaar ook nog eens om vast een voorproefje te geven op de zomer. Warmte en Laurens, een hele slechte combinatie. Ik raak namelijk moeilijk mijn warmte kwijt en voel me al snel beroerd bij iets hogere temperaturen.

Met een matige (zeg maar gerust slechte) voorbereiding en de huidige weersomstandigheden was het wel even twijfelen of ik wel van start zou gaan. Ik stond al ingeschreven, en met de gedachte dat ik altijd uit kon stappen mocht het niet gaan, ben ik de warmte ingestapt en deel gaan nemen aan de duathlon sprintafstand. 5 km lopen, 20 km fietsen en nog eens 2,5 km lopen (ps, waarom noemt men dit een sprint afstand, want sprinten heb ik nog niemand zo lang zien doen ;) ).

Eenmaal in de race heb ik me niet gek laten maken en heb als enige doel gehouden finishen )of afhaken mocht het echt niet gaan). Na het startschot was ik dan ook al snel één van de laatsten. Niet te gek met lopen en elke waterpost flink wat water over me heen om koel te blijven. En dat is aardig gelukt. Geen kramp en met een lichte teruggang in snelheid nog best wel stabiel gelopen.
Dan de wissel. Ook hier niet gek laten maken en rustig wisselen. Voor mijn gevoel wel een paar minuten laten liggen, maar dat leer ik 8 juni wel bij de TVZ met de wisselclinic.

 

 

Op de fiets dan maar. Hier op automatisme rondjes draaien met de benen. Dit ging best lekker eigenlijk. Na even voorzichtig te zijn heb ik de smaak te pakken en kan nog best wel een lekker tempo hanteren en passer regelmatig de tegenstanders (en de profs op de lange afstand halen mij ook met regelmaat in). Ik wist een goede cadans te hanteren waarbij ik regelmatig een slokje sportdrank kon nemen en zo de nodige energie en vocht binnen kon krijgen. Laatste stukje fietsen viel de snelheid wel opeens erg terug, maar dat was puur door de wind tegen op de dijk.


Weer wisselen en starten aan de laatste 2,5 km lopen. De finish was in zicht en dit kon niet meer mis gaan. Al bleek dat toch wel iets te gemakkelijk gedacht. In de eerste kilometer wist bijna iedereen die ik op de fiets had ingehaald mij weer in te halen. Mijn looptempo was dramatisch slecht en ik moest af en toe echt even bijkomen. Blubber benen, stijve rug, lucht tekort en gewoon oververhit. Dat was nog even een hel om wel te finishen.

Eenmaal bij de finish aangekomen wist de omroeper me nog even te motiveren door aan te geven dat ik de brui er aan gaf (terwijl ik toch echt alles had volbracht L), maar dat gaf niet. Eenmaal over de streep en in de schaduw was het even goed bijkomen van dit avontuur. Het herstel ging goed en de ervaring was zeer positief. We gaan het maar niet hebben over wat voor tijd en welke plek, het belangrijkste is dat ik ben gefinisht. Met de vuurdoop er weer op nu maar eens even kijken wat ik aan mijn slechte conditie kan doen en hoe toch beter te trainen, want als het aan mij ligt volgen er meer duathlons (met wel streeftijden) en mogelijk op den duur zelfs triathlons!  

 

(Terug naar boven)


Fietsnieuws: TVZ - Tijdrit 2017
   (31-05-2017)

 

Op dinsdag 30 Mei was het weer zover, de TVZ - tijdrit stond op het programma. Ditmaal waren er helaas weinig inschrijvingen vanuit onze eigen vereniging maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door de aanwezigheid van een groot aantal top rijders. Zo was de Baby Dump Cyclingteam (een UCI Continental Team) aanwezig met 8 rijders. Zij zagen in de TVZ wedstrijd een mooi meet moment voor het NK tijdrijden wat op 31-6 in Montferland wordt gehouden. verder waren er ook nog verschillende tijdrit specialisten als Remco Grasman en Johan Tijssen van de partij.

Het parcours was dit jaar iets aangepast ten opzichte van de voorgaande jaren en ook iets korter, nu  32km ipv 34km. Er stond een stevige wind welke op de heen weg op de Flediteweg van voren kwam en eenmaal bij het viaduct aangekomen niet meer gebroken werd door de bomen. Hier moest je "het snot voor de ogen fietsen" (zover je dat al niet doet tijdens een tijdrit) om de vaart er nog een beetje in te houden.

Het was weer een geslaagde avond mede dankzij de sponsoren Diesel Büchli en Paramedische centrum Luxor en niet te vergeten alle vrijwilligers en verkeersregelaars. Rien Delhez werd nog even apart in het zonnetje gezet voor zijn jarenlange inzet als tijdwaarnemer.

Hieronder de volledige uitslag van de tijdrit.

-----------

Klik op een kleine foto in het kader voor een grotere versie
of start de automatische diashow

Scroll Left
 width=
Drag to Scroll Left/Right
Scroll Right
 
 

 

 

(Terug naar boven)


Fietsnieuws: TVZ - Diesel Büchli Proloog 2017
   (24-05-2017)

 

Op dinsdag 23 Mei is weer de TVZ - Diesel Büchli proloog verreden. Onder ideale omstandigheden zijn uiteindelijk 24 man en vrouw van start gegaan. De korte tijdrit over 7 kilometer is weer probleemloos verlopen mede dankzij alle vrijwilligers van de organisatie en verkeersregelaars.

Bij de heren werd Lammert Haverkamp met grote overmacht 1e in een zeer snelle tijd van 09:04. Nummer 2 tot en met 8 finishte allemaal binnen de 30 seconden, waarbij Colin Haak knap 2e werd en de 3e plaats werd opgeëist door Gilbert van Campen. Bij de dames was het iets minder spannend daar werd Annemiek Veenkamp 1e en Jutine van der Kuijl 2e, al hebben we begrepen dat tot en met het keerpunt het tijdsverschil miniem was. Hieronder de volledige uitslag van de proloog.

-----------


 

 

 

 

(Terug naar boven)


Fietsnieuws: Marmotten op de fiets
   (18-05-2017)

 

Dit jaar doen er weer een aantal TVZ-ers mee aan de Marmotte (Granfondo Alpes). Dit laatste moet je er tegenwoordig bijzetten want er zijn inmiddels al verschillende varianten op de "klasieke" Marmotte. Zo heb je ook de Marmotte Hochkönig (Oostenrijk) en Marmotte Pyrénées. Maar dit jaar zijn alle ogen nog gericht op de Marmotte Alpes, waar men weer zal afzien om op tijd binnen te zijn voor de begeerde "BREVET D'OR". Gezien de kilometers welke gemaakt worden moet dit haalbaar zijn en anders is een "BREVET D'ARGENT" ook zeer verdienstelijk resultaat. Marije neemt ons mee op een van hun trainingsrit(jes)...

-----------

Rondje Markermeer 12 mei

Als mijn ouders vroeger op zondag vanuit onze woonplaats (Harderwijk) naar mijn opa en oma in Ermelo fietsten, reden ze vaak met een ‘ommetje' via het bos. Als pubermeisje begreep ik daar echt niks van. De kortste route van A naar B was via de Harderwijkerweg, precies 6 km, waarom zou je dan in vredesnaam om gaan fietsen?? Ik stapte ook op de fiets, nam de kortste route naar Ermelo en zei tegen mijn opa en oma dat het nog wel even kon duren voor mijn ouders er zouden zijn….

Inmiddels twee keer zou oud (+ nog wat jaren) stap ik op 12 mei bij het Baken op de fiets om met een stel andere ‘Marmotten' te beginnen aan een ‘rondje' Markermeer van 200 km. Ik weet dat mijn ouders, na nu zo’n 15 jaar op de racefiets, inmiddels wel iets van me gewend zijn, maar deze afstand zal ze de wenkbrauwen wel weer even doen fronzen… 

Het zal dan ook de eerste keer zijn dat ik de 200 km zal aantikken. Eigenlijk stond dit voor een week eerder gepland, toen ik met Jaap en Hans den H. meedeed aan de Omloop Midden Nederland. Maar met een windkracht 4 op de terugweg in de polder en slechts één iemand die nog goede benen had voor kopwerk, vonden we bij terugkomst in Zeewolde 194 km toen lang genoeg.

Vandaag moet het echter gaan gebeuren. Hans den H. heeft de route uitgestippeld, 200 km en 300 m om precies te zijn, is het plan. We zijn met 5 Marmotters : Marco, Jan D., Hans, Jaap en ik. En ook Eibert sluit vandaag aan. Hij dacht echter zich ingetekend te hebben voor een rondje Markermeer van 180 km (tja…zo denkt een Ironman) dus fronste ook even zijn wenkbrauwen toen hij die ochtend hoorde dat 200 het doel was… Maar goed, zijn langste afstand dit seizoen was 100 km en opbouwen met stapjes van 100 km moet kunnen, vond hij gelukkig;-)


 

 

 

 

Van Zeewolde ging het linksom, want zuidwesten wind, richting Huizen, IJburg, Durgerdam, Monnickendam en nog heel wat 'dammen' tot aan Enkhuizen waar we het Markermeer overstaken om via een slinger door de polder weer terug naar Zeewolde te fietsen. Met de wind in de rug en in een lekker tempootje genoten we van het Noord Hollandse landschap.

Op de camping in Edam zouden we even een tussenstop houden. Na dat vorig jaar een aantal bijna van het terrein waren gejaagd door de eigenaar besloten we om dit keer netjes te vragen of we even water mochten bij en aftappen. Jaap met zijn gemoedelijke Limburgse accent kreeg de schone taak het aan de campingbaas te vragen. Hij zal wel een mooi verhaal verteld hebben dat we uit Limburg waren komen fietsen of zo, want we kregen gelijk permissie. Met volle bidons konden we de weg vervolgen.

Jan had zich voorgenomen om vandaag te oefenen met banden wisselen dus strooide wat spijkertjes onderweg en reed deze dag drie keer lek. Voor de afwisseling reden ook twee anderen nog een paar keer lek. Waarna we na 6 lekke banden angstvallig de voorraad reservebandjes telden, die was niet groot meer, zelfs materiaalman Hans zijn tasje raakte leeg. Dus besloten we om vanaf Lelystad maar niet meer lek te rijden. Marco had nog een interessante uitspraak dat je in een groep vaker lek rijdt dan dat je alleen fietst, een soort Cruijffiaanse wijsheid?

Het venijn van deze tocht zat ‘m in de staart, vanaf Lelystad hadden we de wind het grootste gedeelte pal tegen. Gelukkig hadden we de sterke kopmannen Marco en Hans bij ons die samen in de frontlinie reden en een heel stuk kop over kop reden. Het praten was ons inmiddels wel vergaan, alleen Jan wist nog te benoemen dat hij het achterwiel van Marco wel kon dromen en ook ik kon de derailleur en kuiten van Hans inmiddels wel uittekenen. Maar gelukkig konden we allemaal in het tempo blijven en was de spirit zelfs nog zo goed dat we ‘met de haven in zicht’ nog een klein lusje hebben gemaakt om Jan een stukje naar huis te brengen, zodat we eenmaal terug bij het Baken 205 km op de teller hadden staan. Missie geslaagd!

Vandaag niet van de partij: Louis (die genoot na een aantal klimtochten van zijn welverdiende  bubbelbad op Tenerife) en Jelmer die in Enkhuizen naar ons zou zwaaien (echter hebben we van Enkhuizen niet meer dan een stoplicht gezien om toen rechtsaf te slaan naar de dijk).

 

 

 

 
 
 
 

 

 

(Terug naar boven)


Algemeen clubnieuws: Tim bij Rob
   (15-05-2017)

 

Tim van der Kuijl mocht vorige week een dagje meetrainen met, meervoudig Nederlands-, Europees- en Wereldkampioen triatlon, Rob Barel. Tim heeft zijn ervaring van deze dag op papier gezet en wil deze graag met ons delen, hieronder zijn verslag.

-----------

Ik mocht vorige week een dagje trainen met ex toptriatleet Rob Barel.

Wij hadden afgesproken om eerst te gaan zwemmen. Hij vroeg of ik om 7 uur ’s ochtend bij hem wilde zijn zodat wij half 8 in het zwembad in Veenendaal konden zwemmen.

Hij had een programma die hij volgde samen met de andere zwemmers. Inzwemmen, 100m op tijd, 4x 25m wricken en 4x aanleggen, 8x 75m met 10 seconde rust. Dan weer wricken en aanleggen en als laatste 3x 100m.

Rob zwom zelf ook mee maar keek ondertussen hoe ik het deed. Toen hij achter mij zwom zag hij dat ik niet goed met mijn benen zwom en daar gaf hij een paar tips over. Hij ging daarna op de kant staan om naar mij te kijken en gaf mij toen de tip dat ik mijn slag moet doorhalen tot aan mijn heup en dat ik dat moest doen door mijn duim als eerste het water uit te halen.


  

Na het zwemmen zijn wij bij hem thuis gaan ontbijten. Wij hebben onder het eten de hele tijd gepraat over triatlon en verschillende vormen van trainen. Ook heeft hij mijn dingen geleerd over voeding voor en tijdens de wedstrijd. Na het ontbijt gingen wij nog een bakje koffie drinken en verder praten over sport. Ik had van te voren al een paar vragen genoteerd die ik graag wilde stellen.

 

 

Vragen over motivatie en voeding. Hij kon alle vragen duidelijk beantwoorden en gaf bij elke vraag voorbeelden.

Na de koffie gingen wij ons klaar maken voor het mountainbiken. Rob had mij een week eerder al meegemaakt tijdens een racefietswedstrijd bij de Stichtse brug, dus de racefiets had ik thuis gelaten, anders werd het te veel. Wij hadden gepland om 2 uur te gaan mountainbiken door de bossen bij de Amerongse berg. Wij gingen een paar paden doen die hij leuk vond om te rijden. Omdat het voor mij onbekend terrein was ging hij eerst voorop en daarna mocht ik voorop. Hierbij ging hij ook kijken naar mijn manier van fietsen.

Hij vond dat ik goed fietste en de foutjes die ik maakte was omdat het de eerste keer was dat ik daar reed. Hij merkte al heel snel op dat ik mijn houding een beetje moest aanpassen. De houding die ik had was voor racefietsen want ik zat te veel met mijn armen recht terwijl mijn ellebogen naar buiten moesten zodat ik beter kon sturen. Hij heeft bij het mountainbiken niet veel andere tips gegeven maar wij hebben gewoon lekker hard gefietst en het ging om het plezier.

Na afloop hebben wij nog wat gegeten bij hem thuis. Het lopen hebben we uiteindelijk maar gelaten voor wat het was, dat kan ik namelijk wel haha.

 

 

 

 

 
 
 
 

 

 

(Terug naar boven)


Algemeen clubnieuws: Rien Delhez
   (12-05-2017)

 

Het jaar 2016 was voor de internationale sportwereld een zwart jaar vanwege het wegvallen van Johan Cruijff en Mohammed Ali. Voor TVZ wordt 2017 een vergelijkbare kleur, want Rien Delhez gaat ons binnenkort verlaten vanwege zijn verhuizing naar Den Haag.

Rien geniet zijn bekendheid natuurlijk vooral vanwege zijn bemoeienissen bij de finishboog van de tijdritten (proloog, lang en koppel) en de ATB-wedstrijden maar ook bij niet-fiets gerelateerde evenementen als een run-bike-run of Pareltriathlon was hij een trouwe vrijwilliger en zorgde voor betrouwbare wedstrijduitslagen. De fiets was echter altijd Rien’s core-business en als trainer van groep 3 was hij jarenlang een gewaardeerde kracht. 

De racefiets loopt feitelijk als een rode draad door Rien’s hele leven, terwijl het daar eerst niet naar uit zag, want Rien was in Harderwijk bij VVOG een verdienstelijk jeugdvoetballer. Wat heet, hij had veel talent en heeft in Zeist nog deelgenomen aan selectietrainingen van het UEFA jeugdelftal, waarin hij o.a. met Bert van Marwijk speelde, de latere succescoach van Feyenoord en het Nederlands Elftal.

 

Doordat Rien’s vader naast het voetballen ook in wielrennen geïnteresseerd was en steevast met zijn vier zonen de Acht van Chaam bezocht werd daar al een zaadje geplant. En die kwam tot groei toen zijn vader verantwoordelijk was voor het ontstaan van de Harderwijkse afdeling van de wielervereniging De IJsselstreek. Al zijn broers kochten een racefiets en ook Rien ging, toen hij de leeftijd om te mogen koersen had, ook overstag. Was vanaf zijn 15e geen natuurtalent maar wel een verdienstelijk coureur: een vierde plaats in De Ronde van Wapenveld, derde in Kampen, derde in een tijdrit (!) in Zwolle en vierde in de Salland –IJsselstreek competitie (een regelmatigheidsklassement) waren zijn maximale klasseringen.

Via jeugdvriend en idool Fedor den Hertog, niet slechts in Nederland maar ook wereldwijd de meest befaamde amateurwielrenner, werd Rien later toch een bekend gezicht in de nationale wielertop. Rien was zo’n beetje Fedor’s biograaf. Als ‘ghost-writer’ mocht hij het hoofdstuk over Fedor schrijven in het prachtige wielerboek dat is verschenen t.g.v. de 100e verjaardag van de Tour de France: Van Bordeaux tot Alpe d’Huez. En als klap op de vuurpijl was Rien een van de genodigden bij de boekpresentatie van ‘JOOP’. Juist, de biografie van Joop Zoetemelk, de laatste Nederlandse winnaar van een grote wielerronde. (Misschien dat de 100e Giro hierin verandering gaat aanbrengen met Bouke, Steven of Tom op de hoogste podiumplek in Milaan.) Staat wel mooi om in een adem genoemd te worden met bijv. Jan Janssen, Johan van der Velde en Peter Winnen.


 

In het laatste deel van Rien’s actieve fietscarrière is het vooral spijtig dat het als een rode draad door zijn leven loopt. Vooral de ongelukkige valpartij met de ATB, later niet-officieel omgedoopt tot Rien’s Paadje, waarbij Rien met de luttele snelheid van 2km/u in bijna slow-motion vanuit een modderstrook tegen een dunne boom aanviel, en waarbij een afgebroken bot een zenuw doorboorde staat de toenmalige deelnemers aan die training van René Oosterhof nog op het netvlies. Rien lag bijna een uur lang op de nagenoeg bevroren bodem, kon zich nagenoeg niet bewegen en werd nagenoeg onderkoeld afgevoerd naar het St. Jansdal.

Dit ongeval heeft een jarenlange revalidatie tot gevolg gehad en heeft nog steeds impact op zijn dagelijkse functioneren. Wat Rien er echter niet van heeft weerhouden om bij TVZ diverse vrijwilligersactiviteiten weer op zich te nemen. En dat nog steeds met verve doet, waardoor het voor de fietsende TVZ-ers een doel op zich zou moeten zijn om deel te nemen aan de komende twee tijdritten: de proloog op 23 mei of de lange tijdrit op 30 mei. Of als toeschouwer, zodat je later kunt zeggen dat je er bij was toen er afscheid genomen werd van een unieke TVZ-vrijwilliger. 

Of zoals Fedor den Hertog schreef in het voorwoord in de Nieuwsflits in 2003, toen Rien centraal stond in het Grote TVZ-Interview: “De uitstraling van TVZ als sportvereniging van veel mensen, wordt toch ondersteund door personen zoals Rien er één van is. Zonder veel toeters of bellen en in de eenvoud doen wat je kan doen en ook nog blijven genieten van het leven: dat siert iedere mens.”

 Oh ja, we zouden bijna het TVZ Tourspel vergeten. Het bewijs dat Rien een pur sang wielerkenner is en het fietsen waarschijnlijk onderdeel uitmaakt van zijn dna. In alle jaren van het bestaan van het TVZ Tourspel eindigde Rien steevast in de bovenste regionen, won hij uiteraard een van de edities. Hopelijk doet Rien in juli vanuit Den Haag gewoon weer mee, net als zoon Marijn al jaren doet sinds zijn vertrek als fietslid. Dan valt het verlies iets minder zwaar……

 

 
 
 
 

 

 

(Terug naar boven)


Algemeen clubnieuws: Super Sunday
   (05-05-2017)

 

Zondag 30 April was de openingsdag van het team-triathlon seizoen in Arnhem, ook wel bekend als Super Sunday. Teams uit alle 5 divisies (zowel dames als heren) kwamen deze dag in actie. Zo leverde onze TVZ heren een mooie prestatie met een 8e plek in de 2e divisie. Ook onze TVZ dames Annemiek Veenkamp en Annewil Lettink kwamen in actie en leverde een meer dan prima prestatie. Annemiek en Annewil komen beide uit in de 1e Divisie Triathlon, maar beide voor verschillende teams. 

Apeldoorn versus Amersfoort op Super Sunday,

De Team Triathlon van Arnhem in de 1e divisie triathlon.

Tja, wat heeft dat nu met TVZ te maken? De ingewijden weten het wel, sinds vorig jaar start ik in de 1e divisie triathlon voor de puzzelstukjes van Aquapoldro uit Apeldoorn en sinds dit jaar komt Annewil uit voor AV Triathlon uit Amersfoort. Een flinke prestige strijd natuurlijk. Met ons beduidend mindere zwemmen worden we aardig op de proef gesteld, zeker gezien het feit dat alle wedstrijden in de 1e divisie stayerwedstrijden zijn. Weinig voordeel van goed fietsen en een gewone saaie racefiets zonder opzetstuurtjes, dichte wielen en zelfs minimaal 12 spaken. Om het nog maar niet te hebben over de gemiddelde leeftijd.

Met Apeldoorn trainen wij zelden samen maar Annewil heeft er in Amersfoort een aantal goede trainingsmaatjes bij gekregen en is flink hard gaan lopen. Fietsen heeft Krijn haar ondertussen al geleerd. Voor Super Sunday hebben ook wij een keer gezamenlijk een koppeltraining gedaan en gezamenlijk gefietst en gezwommen. Met onze ervaring van vorig jaar wisten we dat het met name belangrijk is om goed samen te werken. Je legt de hele triatlon samen met je team van 4 triatleten af, eventueel kan er wel iemand afvallen gezien de tijd van de 3e finisher telt als teamtijd.

Op Koningsdag hebben Annewil en ik tijdens een relaxt rondje fietsen met 3 sprintjes om de benen te testen en fris te houden en aansluitend een stukje lopen nog even afgetast hoe sterk de concurrente was. Annewil zal wel gedacht hebben, die kunnen we hebben. Voor de zware sportieve strijd nog maar even een vriendschappelijke foto gemaakt.

Dit jaar is Femke Jonker uit Nijkerk ons team komen versterken. Naast Femke startte in Arnhem Annette (mijn collega en vriendin), Patricia en ik zelf dan. Hoezo Apeldoorn?

Wat boften we dit jaar. Vorig jaar moesten we ijskrabben, verplicht een shirt met lange mouwen aantrekken en zelfs handschoenen kwamen er aan te pas om de kou en hagel te doorstaan. Dit jaar lachte de zon ons tegemoet en was het heerlijk `s zomers.

   We hadden afgesproken om in de wissel gewoon je eigen ding te doen en dan vervolgens op het parcours weer te formeren. Femke zat als eerste op de fiets en al snel wisten Annette, ik en Patricia aan te sluiten. De eerste wissel liep gelukkig perfect. Patricia en ik zouden het kopwerk op ons nemen, Patricia met name de stukken omhoog en ik het vlakke en berg af. De samenwerking liep perfect, Annette kreeg het op haar heupen door nog even flink wat kopwerk te doen heuvelop en zo nog even 2 teams in te halen en wel binnen 60 sec anders was het stayeren.

In de 2e ronde kregen we bij het keerpunt zowaar de blauwe pakjes van Amersfoort in zicht. Krijn was zo sportief om ook ons maar flink omhoog te schreeuwen, dat had klaarblijkelijk gewerkt. Annewil was 2.30 min voor ons gestart, om de 1.15 min startte er in een eigen baan een team. Zo werden ze een mooi doelwit voor ons. Al snel bereikte we weer de wissel. Ook nu hadden we afgesproken dat ieder het op zijn eigen manier zou doen, het was of schoenen uit voordat je de berg op fietste of op schoenen door de wissel. Ook deze wissel verliep perfect.

Femke, Annette en ik vonden elkaar weer snel en Patricia die zich volledig had leeg gefietst zou op eigen tempo de wedstrijd uitlopen. Nu kon er weinig meer fout gaan, geen pech gehad met fietsen en perfect samengewerkt. Het lopen was nog een flinke uitdaging, flink wat hoogtemeters en nagenoeg niets vlak. We waren met z’n 3-en flink aan elkaar gewaagd. Annette kreeg het de 2e ronde echter wel erg zwaar, maar Annette gaat altijd gewoon door. Met af een toe een duwtje in de rug van ons en een flink piepende ademhaling wat ik wel van haar ben gewend maar Femke nog niet bereikte we de finish. Annette nog even doen geloven dat het laatste stuk net zo lang was als de eindsprint bij het roeien. Daar trapte ze dan wel in maar het bleek helaas toch nog wel wat langer, zeker als er nog een flinke klim in zit. 

Hier en daar wat deelnemers polsend bleek dat iedereen eigenlijk best zenuwachtig was. de 1e triatlon weer, al die spullen weer mee en dan ook nog direct met het team een divisiewedstrijd. Dan wil je geen foutjes maken. Mijn 1e foutje was snel gemaakt, deze keer plakte ik mijn sticker met startnummer op de kop op mijn arm. Ze zijn geloof ik nog nooit alle 4 goed gegaan.

Om 14.46 uur mochten we dan eindelijk starten. Onze snelste 2 zwemsters zwommen zonder pak op kop, daar achter Annette en zelf mocht ik in de meeste slipstream helemaal achteraan. Annette en ik klommen blij en trots uit het water, wij hadden het zwemmen wonderbaarlijk goed doorstaan. Direct uit het water trokken we ons pak uit, met nog water erin gaat dat veel makkelijker. Annette nog even geholpen met haar pijpen en toen snel achter Femke en Patricia aan.

 

 
 


Het gat met Amersfoort was gelijk gebleven, we dachten dat even dicht te lopen maar dat vond Annette de 2e ronde niet meer zo’n goed idee en Amersfoort waarschijnlijk ook niet. Gelukkig maar voor Annewil, verliezen van ons was natuurlijk al jammer laat staan dat we ze ook nog even hadden ingehaald. Na een paar minuutjes kwam Patricia er ook al aan. We waren super tevreden, we hadden perfect samengewerkt en waren ruim 5 minuten sneller dan vorig jaar in de kou. En waarom hadden we ons dan toch een beetje druk gemaakt? En dat nog wel op onze leeftijd. We hebben genoten, hadden prachtig weer en de wedstrijd verliep perfect. Uiteindelijk waren we 11e van de 20 teams, net niet in de bovenste helft maar wel dik 1e divisie waardig! De kop is eraf, er zullen nog 4 confrontaties tussen Apeldoorn en Amersfoort volgen. Nu op naar de Duin Triathlon in Almere.

 

 
 

 

 

(Terug naar boven)

Toon Pagina: 1 - 2 - [Volgende >>]

Algemene informatie »
Verzekeringen »
Contributie
Bestuur / Commissies
Verkeersregelaars
Maatschappelijke stage
Vacatures
Clubkleding
Aanmeldingsformulier
Algemene informatie
Ledenvergaderingen
Nieuws
Nieuwsflits »
Nieuwsarchief
Algemeen »
Techniek »
Interviews »
Medisch »
Helden »
Menu vd maand »
Wedstrijdverslagen »
Bike-vakantie in het Zwarte Woud
Boekbespreking: Ard Schenk (Biografie)
Boekbespreking: Jacco Verhaeren (TOP-Coaches)
Boekbespreking: Joop Zoetemelk
Boekbespreking: Marc Herremans 1
Boekbespreking: Zwemmen (Nicola Keegan)
De Keiler in Nunspeet
Fietsexpeditie Siberië
Fietsvakantie Frankrijk - Marjolein Bos
Fietsvakantie Santiago - Anita Schouwaert
Giromania !!
Hardlopen samen met een blinde loper
Mount Ventoux beklimming Louis & Stefan Doorn
Ode aan Marco Pantani
Rien en de Fietsgoden
Skiken met Ingrid Munneke
The Desert Run
Trainingskamp XXL
Trans Alp ATB - Michiel & Marion
Vancouver - trainingskamp
Weissensee - Tonny van Vliet
Zwemanalyse in de Tongelreep
Trainen met de hartslagmeter
Bram Som
Edith van Dijk
Erica Terpstra
Gregor Stam
Kees Vaneman
Leen Pfrommer
Lidia van Bon - WK Masters zwemmen
Mieke Smit
Rob Barel
Afvallen - Mascha Spoor
Overgang en trainen - Mascha Spoor
Piriformis syndroom- Mascha Spoor
Bert Flier
Bruce Lee
Eric van der Linden
Jean Nelissen
Johan Neeskens
Wilco van den Akker
Wilfried de Jong
Gehakttaart met nasikruiden - Joke Lof
Spinaziepannenkoek - Paul Lindeboom
Fietsen
Lopen
Triathlon
zwemmen
Algemene informatie zwemmen
Zwemtrainingen »
Zwemtrainer
Algemeen informatie fietsen
Racefiets trainingen »
ATB trainingen »
Fietsnieuws
Fietstrainers
Veiligheid bij fietstrainingen
Fietstrainingen
Algemene informatie lopen
LOKO Loopcompetitie
Loopnieuws
Looptrainers
Algemene informatie triathlon
Divisie team
Reglementen »
Wedstrijdreglement ITU
Reglement Organisatie Wedstrijden
Wedstrijdkalender
Route startlocatie Kaap Flevo
Route startlocatie de Parel
Clubrecords
Uitslagen »
Zwemmen
Fietsen
Lopen
Duathlon / Triathlon
Fotoalbums
You tube filmpjes
Contact
N.A.W.-gegevens van TVZ
Wachtwoord wijzigen
Wachtwoord vergeten?

Ogenblik a.u.b. ...