U bent hier: HOME › Nieuws › Nieuwsflits › Algemeen › The Desert Run

The Desert Run

THE DESERT RUN


DE UITDAGING

Stel je voor, de hitte en het zand van de woestijn. Niet bepaald ideale omstandigheden om hard te lopen. Maar toch was in maart 2005 de Sahara het parcours van een spectaculaire hardloopwedstrijd: 120 kilometer, verdeeld over vijf etappes in vier dagen.

Nederland leverde een afvaardiging van twee bevriende atleten: Hans van Ee en Martijn van Rijn (ook collega’s, want beide zijn werkzaam bij pensioenfonds PGGM in Zeist) hadden zich ingeschreven voor de wedstrijd 100 km del Sahara. In de eerste edities was de afstand “maar” 100km, later werd de afstand vergroot, maar de organisatienaam bleef wel gehandhaafd. Dit jaar werd alweer de zevende editie georganiseerd. De afgelopen jaren deden vooral Italianen mee - de organisatie is in Italiaanse handen – maar de laatste jaren mocht het evenement zich verheugen over een toenemende internationale belangstelling (dit jaar verschenen er 120 deelnemers aan de start).

Het zal duidelijk zijn dat het hier gaat om een zware beproeving die een grondige voorbereiding vergt.

De zanderige ondergrond maakt het extra zwaar; het parcours is volledig “off the road”. De wind en de hitte zorgen voor onvoorspelbare weersomstandigheden. Op de tweede dag is er ook ’s avonds een etappe in het donker, waarbij het parcours verlicht wordt door fakkels, op dag drie staat er voor het eerst een hele marathon op het programma.

 

Toen Hans van Ee de foto's zag van de vijfde editie in 2003, wist hij direct dat hij aan deze spectaculaire wedstrijd wilde meedoen: ‘Noem het liefde op het eerste gezicht. Adembenemende vergezichten, atleten die zand en hitte trotseren, op weg naar de horizon, met achter die horizon nóg meer kilometers, dwars door de woestijn. In de brochure 100km del Sahara lees ik dat deze wedstrijd beschouwd kan worden als een ideale manier om kennis te maken met de wereld van “extreme sports”. Het is september 2003. Nog amper hersteld van de marathon van Berlijn besluit ik dat dít mijn volgende uitdaging zal zijn.’

Toen vervolgens zijn vriend Hein Daanen, expert thermofysiologie, aanbood de klimaatkamer van TNO te gebruiken (net als de echte topatleten deden, op weg naar Athene 2004), werd ook collega en looptrainingsmaatje Martijn snel enthousiast. Kort daarna realiseerden zij zich dat dit loopevenement de ideale mogelijkheid was voor een plan dat ze al langer koesterden: hardlopen voor een goed doel, waarbij de uiteindelijke keus op War Child is gevallen. Zij noemden hun project Desert Run.

 

KLIMAATKAMER

Op een mooie dag in maart loopt de temperatuur in Nederland wel eens op tot liefst 15 graden Celcius. Hoe kun je je dan voorbereiden op omstandigheden waarin het kwik gemakkelijk kan stijgen tot 35 graden? Dan kom je op het terrein van de thermofysiologie. Prof.Dr. Hein Daanen van TNO Soesterberg begeleidde Hans en Martijn bij hun voorbereidingen op het woestijnklimaat.

Martijn en Hans hadden op 18 maart 2004 hun eerste trainingssessie in de klimaatkamer van TNO Soesterberg. In deze klimaatkamer kan de temperatuur naar wens worden ingesteld, maar ook de luchtvochtigheid en zelfs de wind.
Tijdens de voorbereidingen op de hitte werd in deze kamers een aantal keren een conditiemeting gedaan. Op een lopende band werden onder meer hartslag en zuurstofopname in kaart gebracht om zo de vorderingen te zien. Er werden vervolgsessies gepland voor oktober, december, januari en februari.

De laatste week voor de wedstrijd in Tunesië kwamen Hans en Martijn elke dag in de hitte van de klimaatkamer trainen. Dit om acclimatisatie-effecten te krijgen. Het lichaam past zich aan de hitte aan door meer te gaan zweten en meer gelijkmatig over het lichaam te gaan zweten. Hierdoor loopt in de hitte de lichaamstemperatuur minder snel op en blijft ook de hartslagfrequentie lager. De kans op hitteproblemen wordt een stuk minder door de aanpassingen. Natuurlijk werden de vorderingen gevolgd. Het is bekend dat na 5 dagen acclimatisatie de grootste veranderingen hebben plaatsgevonden.
Hans en Martijn hielden  een jaar lang elke dag bij hoeveel inspanning ze verrichtten en wat hun lichaamstemperatuur en hartslagfrequentie in de ochtend was. Dat leverde bruikbare wetenschappelijke informatie op. Zo werd o.a. d
uidelijk dat de lichaamstemperatuur lager is bij een lagere hartslagfrequentie.

 

WARMTE-THEORIE

De omgevingstemperatuur op aarde varieert tussen -89,5° C (Vostok, Antarctica) en 57,8° C (El Aziziah, Libië). Zonnestraling, luchtvochtigheid, wind en neerslag kunnen de thermische situatie nog extremer maken. De mens staat voor de uitdaging om de temperatuur in zijn lichaam binnen nauwe grenzen te handhaven. De normale kerntemperatuur bevindt zich binnen een bereik van 36,8° C en 37,7° C.
De warmteproductie en warmteafgifte van het menselijk lichaam moet over een langere termijn met elkaar in evenwicht zijn, de zgn. warmtebalans. Als we langdurig meer warmte produceren dan afgeven, stijgt onze kerntemperatuur en spreken we van hyperthermie. Omgekeerd spreken we van hypothermie.
We passen de warmteafgifte aan door de bloedvaten in de huid meer (in de kou) of minder (tijdens hitte) samen te laten knijpen. In extreme kou kunnen we door extra warmteproductie nog wat compenseren, en in extreme hitte en/of tijdens inspanning kunnen we extra koelen door te gaan zweten.

De warmtebalans heeft een onlosmakelijke link met de vochtbalans. In de vochtbalans horen vochtinname en vochtverlies met elkaar in evenwicht te zijn. De mens verliest aanzienlijke hoeveelheden vocht tijdens inspanning in de hitte. Het record staat op naam van Alberto Salazar (VS) die tijdens een marathon 3,7 liter per uur aan zweet verloor. Dus bijna 8 liter in totaal over iets meer dan 2 uur.
Zoveel verlies kunnen we niet compenseren. In rust kan de maag 0,6 tot 1 liter per uur doorgeven aan darmen of via de darmwand aan het bloed. Tijdens flinke inspanning liggen de waarden rond 0,5 liter per uur. Er dreigt tijdens inspanning dus altijd uitdroging op te treden. Uitdroging leidt tot een snellere stijging van de lichaamstemperatuur en vergroting van de thermische belasting.

In tegenstelling tot kamelen is het voor de mens niet effectief om van tevoren grote hoeveelheden vocht in te nemen. De mens moet daarom in perioden van groot vochtverlies voldoende water bij de hand hebben om uitdroging te voorkomen en draagt daarom steeds vaker een drinkzak als rugzak mee bij outdoor-activiteiten.

Er zijn vier factoren te onderscheiden die de warmtebalans beïnvloeden: het klimaat, de kleding, het inspanningsniveau en individuele factoren.
Tijdens de trainingssessies in de klimaatkamers van TNO is de aandacht met name uitgegaan naar deze vier aspecten. De daarnavolgende (laatste) maanden stonden in het teken van heel veel trainingsarbeid. Oefenen op zanderige ondergrond, heuvels op en af en met een CamelBak (rugzak met waterreservoir) op de rug. Twee maal per week krachttraining - om ook aandacht te besteden aan spiergroepen die niet of minder worden aangesproken tijdens het hardlopen ontstaat een betere balans - en daarnaast nog veel fietsen. En de voedingsadviezen van sportdiëtiste Carlien Harms (in de jaren ’90 de snelste Nederlandse baan- en wegatlete) zorgen ervoor dat ze alle belangrijke voedingsstoffen in de juiste verhouding binnen krijgen.

 

HOE ZIEN DIE ANDERE ZANDLOPERS ER UIT?

Over de reis naar de Sahara en de wedstrijd zelf laten we deelnemer Hans van Ee zelf aan het woord: ‘Op het vliegveld van Rome ontmoeten we de andere atleten. Mannen, vrouwen, 30-ers, 40-ers, 50-ers, maar soms ook ouder. Op hun shirts staat te lezen welke marathons en triatlons ze al op hun naam hebben staan. Veel Italianen zijn er bij, maar bijna ieder West-Europees land is vertegenwoordigd. Hoewel de taal soms een barrière lijkt te zijn, blijkt tijdens deze dagen eens te meer dat sport verbroedert. Waardoor deze hardloopervaring een extra dimensie krijgt.’

VIER DAGEN WONEN IN EEN BERBERTENT

‘De professionele, Italiaanse organisatie zorgt voor het ultieme “avonturiergevoel”. Je slaapt met z’n zessen in een primitieve tent. Ook de Italiaanse maaltijden zijn eenvoudig, maar ze smaken uitstekend: zoals te verwachten viel, staat er dagelijks pasta op de (denkbeeldige) menukaart.

De ijskoude, provisorische douches houden de wachtrijen kort. Maar wat beslist de meeste indruk maakt is sanitair ontspannen op de grootste kattenbak ter wereld.’

 

DE WEDSTRIJD

‘De eerste etappe van 24 kilometer (Chenini - Garat Eddouiri) start in de bergen. Veel klimmen en klauteren dwingt je bijna tot wandelen. De temperatuur is in de ochtend nog aangenaam. Het berglandschap, op een bijzondere manier uitgesleten door de wind, is prachtig. De rotsige ondergrond, met scherpe, losliggende keien, vereist echter je volledige concentratie. En uitvallen met een blessure is het laatste wat je wil, en zeker op de eerste dag.

 

Tijdens de tweede etappe van 18 kilometer naar Camp Laraaj maken we voor het eerst kennis met het Sahara zand. De rotsachtige bodem is op sommige plaatsen bedekt met opgewaaid zand. Je kunt kilometers ver voor je uit kijken. Mijn grootste natuurlijke vijand is de wind: die blaast deze dag keihard vanuit oostelijke richting. Drie maal raden welke kant wij op moeten. De zwarte stip aan de horizon verandert maar heel langzaam in een tentenkamp, ons kamp voor die nacht.

Maar voordat we die nacht in onze slaapzakken kunnen kruipen is er eerst nog de avondetappe. Vrolijke breeklichtjes en dansende hoofdlampen zorgen voor een prachtig schouwspel in het donker. Het parcours is aangepast omdat ’s middags de wind aanzwelde tot een heuse storm. Overweldigend is de sterrenhemel die avond, onvergetelijk is de etappe in dit decor.

 

In deze zevende editie staat voor het eerst een hele marathon (naar Aouinet Essbat) op het programma. Bij de start is het zwaar bewolkt. Tot grote hilariteit van de lopers vallen er in het begin zelfs enkele regenspetters! Kort daarna breekt echter de zon door, liep de temperatuur op tot zo'n 25 graden en ben je blij met je CamelBak. Onderweg zijn er twee verversingsposten, dus aan water geen gebrek. Voor mij is het 42 kilometer lang genieten en het finishen voelt als een warm bad. Geweldig!

 

Laatste dag: 26 kilometer (naar Ksar Ghilane), waarvan de laatste vijftien door onvoorstelbaar mooie zandduinen. Wat het extra moeilijk maakt, is het zoeken naar de best begaanbare route, maar ook de oriëntatie is lastig. Boven op een duin kun je zien waar je naar toe moet, maar je zakt diep weg in het zand, dat zo fijn is als poeder.

Als ik lang van tevoren in de verte de finishboog al zie, wil ik daar zo snel mogelijk naar toe. Maar tegelijkertijd besef ik dat dit de allerlaatste kilometers zijn van wat ongetwijfeld mijn mooiste hardloopavontuur zal zijn …’

 

DE OPBRENGST

Martijn eindigde als 5e in het totaal klassement met een totaaltijd van 9.10.46 en Hans als 12e met 10.31.42.
Het team dat Hans en Martijn met de Fransen hadden gevormd is geëindigd op de 3e plaats, dus ook nog een prijs.

De daadwerkelijke opbrengst van 120 kilometer hardlopen door de Sahara valt onmogelijk in enkele zinnen te omschrijven. Indrukwekkende kilometers door overweldigende landschappen, nieuwe vriendschappen, ontroerende momenten, zonder kleerscheuren of blessures over de allermooiste finishlijn, alweer heimwee naar de kampementen, hartverwarmende e-mails van het thuisfront en een ontroerend weerzien met de familie.

Algemene informatie »
Verzekeringen »
Contributie
Bestuur / Commissies
Verkeersregelaars
Vacatures
Clubkleding
Aanmeldingsformulier
Algemene informatie
Ledenvergaderingen
Nieuws
Nieuwsflits »
Nieuwsarchief
Algemeen »
Techniek »
Interviews »
Medisch »
Helden »
Menu vd maand »
Wedstrijdverslagen »
Bike-vakantie in het Zwarte Woud
Boekbespreking: Ard Schenk (Biografie)
Boekbespreking: Jacco Verhaeren (TOP-Coaches)
Boekbespreking: Joop Zoetemelk
Boekbespreking: Marc Herremans 1
Boekbespreking: Zwemmen (Nicola Keegan)
De Keiler in Nunspeet
Fietsexpeditie Siberië
Fietsvakantie Frankrijk - Marjolein Bos
Fietsvakantie Santiago - Anita Schouwaert
Giromania !!
Hardlopen samen met een blinde loper
Mount Ventoux beklimming Louis & Stefan Doorn
Ode aan Marco Pantani
Rien en de Fietsgoden
Skiken met Ingrid Munneke
The Desert Run
Trainingskamp XXL
Trans Alp ATB - Michiel & Marion
Vancouver - trainingskamp
Weissensee - Tonny van Vliet
Zwemanalyse in de Tongelreep
Trainen met de hartslagmeter
Bram Som
Edith van Dijk
Erica Terpstra
Gregor Stam
Kees Vaneman
Leen Pfrommer
Lidia van Bon - WK Masters zwemmen
Mieke Smit
Rob Barel
Afvallen - Mascha Spoor
Overgang en trainen - Mascha Spoor
Piriformis syndroom- Mascha Spoor
Bert Flier
Bruce Lee
Eric van der Linden
Jean Nelissen
Johan Neeskens
Wilco van den Akker
Wilfried de Jong
Gehakttaart met nasikruiden - Joke Lof
Spinaziepannenkoek - Paul Lindeboom
Fietsen
Lopen
Triathlon
zwemmen
Algemene informatie zwemmen
Zwemtrainingen »
Zwemtrainer
Algemeen informatie fietsen
Racefiets trainingen »
ATB trainingen »
Fietsnieuws
Fietstrainers
Veiligheid bij fietstrainingen
Fietstrainingen
Algemene informatie lopen
LOKO Loopcompetitie
Loopnieuws
Looptrainers
Algemene informatie triathlon
Divisie team
Reglementen »
Wedstrijdreglement ITU
Reglement Organisatie Wedstrijden
Wedstrijdkalender TVZ
Route startlocatie Kaap Flevo
Route startlocatie de Parel
Clubrecords
Uitslagen »
Zwemmen
Fietsen
Lopen
Duathlon / Triathlon
Fotoalbums
You tube filmpjes
Contact
N.A.W.-gegevens van TVZ
Wachtwoord wijzigen
Wachtwoord vergeten?

Ogenblik a.u.b. ...