U bent hier: HOME › Nieuws › Nieuwsflits › Algemeen › Ode aan Marco Pantani

Ode aan Marco Pantani

ODE AAN MARCO PANTANI

 

L'Alpe d'Huez is 1780 hoog, de lengte is 13 kilometer, het hoogteverschil bedraagt 1061 meter met een gemiddelde stijgingspercentage van 8.2%. De wielrenner die tijdens een etappe deze - algemeen bekend als de mooiste - berg het snelst wist te bedwingen is Marco Pantani. Dit wapenfeit is door de, veelal op sensatie beluste, media volledig genegeerd ten faveure van cocaïne, doping en anti-depressiva. Aangezien je pas schuldig bent wanneer het tegendeel is bevonden, bezit Marco Pantani bij mij nog steeds het heldendom. Daarnaast was hij een van de kleurrijkste wielrenners in de negentiger jaren.

Als ode aan Pantani een samenvatting van aan hem gewijdde hoofdstukken in twee wielerboeken, beide verschenen in 2003.

 

100 Mannen, geschreven door Mart Smeets.

"Alles wat Marco Pantani in zijn weergaloos idiote wielerleven doet heeft de 5e juni 1999 als culminatiepunt. Op het punt om de Giro d'Italia te gaan winnen, wordt Pantani, in zijn eigen Italië notabene, uit de koers genomen en huilen de tifosi op straat. Dat hun dit lot aangedaan wordt, dat ze dit moeten meemaken. Dat het uitgerekend hun kleine held is die eruit gekieperd is omdat zijn bloed naar stroop neigt. Dat er nu allemaal verdachtmakingen op 'il Elefantino' afkomen….. het is om zot van te worden.

 

Pantani won de Tour de France in 1998 en op de manier van rijden van de Italiaan was in dat jaar niet veel aan te merken. Hij zegevierde in de rit naar het Plateau de Beille en vocht een ontzagwekkend en ook indrukwekkend duel uit met Jan Ullrich op weg naar Les Deux Alpes, een duel dat hij won en waarmee hij de basis voor zijn totaalzege legde. In een apocalyptische omgeving van sneeuw, hagel, straffe wind, koude en de hele dag regen, reed Pantani zijn sterker geachte Duitse gezel de vernieling in en zegevierde hij, 33 jaar nadat Felice Gimondi de laatste Italiaanse Tourwinnaar was geweest, in een koers die Gianni met de pet weliswaar niet zo hoog aanslaat als de Giro, maar die toch zeer belangrijk is in de rest van de wereld.

Pantani had bevestigd dat hij behalve een superbe klimmer ook een evenwichtige renner voor een grote ronde geworden was en Italië leek een wielerheld voor de toekomst te hebben.

Alvorens hij de Tour won was hij in in de jaren daarvoor al tweemaal op de derde plaats geëindigd en met zijn winst leek de poort open te staan naar een carrière met successen in meerdaagse, zware wedstrijden.

Hij had al tweemaal groots en jubelend op l'Alpe d'Huez gewonnen, hij had al een miljoenencontract getekend, was rijk en had al status in zijn Italië voordat hij de Tour won. Zijn kostje leek na de Tour-zege helemaal gekocht, maar het pakte anders uit voor het kleine mannetje, dat door de Italiaanse justitie als schietschijf zou worden gebruikt.

Toen hij eenmaal kwetsbaar en slachtoffer was, kwam daar de Italiaanse sensatiepers nog eens overheen en het leven van Pantani werd nooit meer rustig, nooit meer zoals het was…

….Hij was op zijn best in de bergen, hij kon echt klimmen en hij bezat een leeuwenhart. Teveel gedoe maakte van zijn loopbaan echter een achtbaan".

 

De klimmers, geschreven door Martin Ros & Wout Koster

"Hij is de laatste in ons boek van de grote klimmers. Veel liefhebbers zullen opveren als ze zijn naam horen. Marco Pantani, de man die in 1998 zo grandioos zowel de Giro en de Tour won en ineens aan de wereldtop leek te schitteren. Hij was zo'n geweldige klimmer dat hij het tijdperk van Coppi en Bartali nog eens leek samen te vatten. Hij was beiden in één. Van Gino Bartali had hij het enorme vermogen plotseling op een klein verzet te versnellen en telkens weer te demarreren als de tegenstanders terugkwamen. Maar hij kon zich ook op wat forser verzet losmaken en de gelukkig strelende eenzaamheid kiezen. Dan leek hij op de superieure klimmer en rouleur Fausto Coppi.

Marco Pantani had nog één ontzaglijk voordeel. Zijn uiterlijk. De man is één meter zeventig en betrekkelijk tenger gebouwd. Zijn hoofd is kaal, van een uitdagende kaalheid, die in 1998 nog geweldig werd opgesierd toen hij met een piratendoek ging rijden. Marco de Piraat, Pantanissimo! Als men hem zag oprijzen voor zijn beslissende aanval konden de vertrouwde liefhebbers, die eens dweepten met de tijdperken die de grote klimmers beheersten, weer enthousiast worden. Hier was een klimmer die het weer helemaal ging maken. En het was, na het ontzettende tijdperk van tijdrijders Indurain, Riis en Ullrich, eindelijk weer mogelijk te denken aan een revolutie in de Tour. Hoe modern en geacheveerd die ook was, de klimmers hebben daarin een ultieme plaats, ze bepalen de feitelijke selectie als de bergen komen. Met Marco Pantani leek dit heerlijke oude tijdperk teruggekeerd….

 

….. Pantani bracht oude tijden weerom. Het is ons een raadsel waarom ernstig bebrilde critici in Nederland kunnen beweren dat Pantani ineens kwam en overwon en slechts overwon dankzij de verboden middelen en dat hij toen weer verdween. Hij was er al in 1994, want hij werd tot ieders verbazing al derde in de Tour. Hij verraste het hele peloton zowel in de Pyreneeën als de Alpen, al won hij geen etappes. Maar wat een entree: een derde plaats na de tweede die hij al behaalde in de Giro, waar hij in het klimwerk zo excelleerde. Het jaar daarop werd hij nog maar eventjes derde bij het wereldkampioenschap. Een klimmer alleen was Pantani dus niet, al had hij eens beweerd dat hij nooit harder kon rijden dan 48 kilometer per uur. 'Ik verlies dus per definitie in een vlakke tijdrit 5 seconden per kilometer op mannen die meer dan vijftig kilometer per uur kunnen draaien.'

Maar in de slottijdrit van de Tour van 1998 zien we hem als derde achter Ullrich aanrazen. Dan weten we dat hij een volledig klassementsrijder is.

Nooit heeft de naam van Pantani zo geschitterd als in nazomer, winter, voorjaar 1998-1999. Hij zou de Giro voor de tweede maal winnen en het hoogtepunt van twee zeges in twee grote rondes herhalen. Maar dat is een verschrikkelijk fiasco geworden. Nooit zal ik de zaterdagochtend vergeten dat het vroege nieuws het bericht bracht dat de drager van de roze trui uit de koers was genomen. Pantani uit de koers vanwege een onweerlegbaar hoge hematocrietwaarde. Er is een ontelbaar aantal processen en herprocessen gekomen. Pantani bleef ontkennen, al heeft hij links en rechts wel klein kwaad toegegeven.

Het zat hem vanaf dat moment totaal tegen. Hij raakte bij twee ernstige auto-ongelukken betrokken en schoof ook nog eens met een motor van de weg af. Sinds de vijfde juni 1999 is Pantani nooit meer de oude geweest. Psychische problemen zijn zijn deel geworden. Meestal is hij zwervend, al staan de huizen rond zijn ouderlijke woning nog in het geel gekleurd, dat men er in 1998 aan gaf. Het is een raadsel dat Pantani, die ook nog eens zijn oren recht liet zetten, aantrad voor de Tour van 2000 en daarin, al had hij slechts een paar honderd kilometer training achter zich, nog twee etappes won, waaronder de etappe naar de Mont Ventoux. Hij viel uit na een laatste wanhoopsaanval op Armstrongs toppositie.

 

'Is het nu gedaan met hem'? vragen we aan het einde van ons boek over de klimmers? Voor ons ligt een interview uit Cyclisme van 28 maart 2003. 'Pantani rijdt, weer als piraat gekleed, in de semi-klassieker Riccioni-Faenza. Hij traint dat de stukken eraf vliegen. Hij wil weer meedoen in de Tour'.

Hij is de meest grandioze, zij het meest grillige klimmer die Italië ooit heeft opgeleverd. Hij is nog altijd de puurste, de volmaakste, de totaalste klimmer, die in een of twee etappes, net als Charly Gaul in 1958, de Tour in de bergen kan beslissen. Hij staat daarmee, hoe dan ook, hoog in de allermooiste Tour-traditie. Het is die traditie die de Tour toch steeds weer heeft gemaakt. De traditie dat de klimmers, na grote achterstand op het vlakke, in de bergen de situatie rechtzetten en, al dan niet met tijdritten, triomferen.

Algemene informatie »
Verzekeringen »
Contributie
Bestuur / Commissies
Verkeersregelaars
Maatschappelijke stage
Vacatures
Clubkleding
Aanmeldingsformulier
Algemene informatie
Ledenvergaderingen
Nieuws
Nieuwsflits »
Nieuwsarchief
Algemeen »
Techniek »
Interviews »
Medisch »
Helden »
Menu vd maand »
Wedstrijdverslagen »
Bike-vakantie in het Zwarte Woud
Boekbespreking: Ard Schenk (Biografie)
Boekbespreking: Jacco Verhaeren (TOP-Coaches)
Boekbespreking: Joop Zoetemelk
Boekbespreking: Marc Herremans 1
Boekbespreking: Zwemmen (Nicola Keegan)
De Keiler in Nunspeet
Fietsexpeditie Siberië
Fietsvakantie Frankrijk - Marjolein Bos
Fietsvakantie Santiago - Anita Schouwaert
Giromania !!
Hardlopen samen met een blinde loper
Mount Ventoux beklimming Louis & Stefan Doorn
Ode aan Marco Pantani
Rien en de Fietsgoden
Skiken met Ingrid Munneke
The Desert Run
Trainingskamp XXL
Trans Alp ATB - Michiel & Marion
Vancouver - trainingskamp
Weissensee - Tonny van Vliet
Zwemanalyse in de Tongelreep
Trainen met de hartslagmeter
Bram Som
Edith van Dijk
Erica Terpstra
Gregor Stam
Kees Vaneman
Leen Pfrommer
Lidia van Bon - WK Masters zwemmen
Mieke Smit
Rob Barel
Afvallen - Mascha Spoor
Overgang en trainen - Mascha Spoor
Piriformis syndroom- Mascha Spoor
Bert Flier
Bruce Lee
Eric van der Linden
Jean Nelissen
Johan Neeskens
Wilco van den Akker
Wilfried de Jong
Gehakttaart met nasikruiden - Joke Lof
Spinaziepannenkoek - Paul Lindeboom
Fietsen
Lopen
Triathlon
zwemmen
Algemene informatie zwemmen
Zwemtrainingen »
Zwemtrainer
Algemeen informatie fietsen
Racefiets trainingen »
ATB trainingen »
Fietsnieuws
Fietstrainers
Veiligheid bij fietstrainingen
Fietstrainingen
Algemene informatie lopen
LOKO Loopcompetitie
Loopnieuws
Looptrainers
Algemene informatie triathlon
Divisie team
Reglementen »
Wedstrijdreglement ITU
Reglement Organisatie Wedstrijden
Wedstrijdkalender
Route startlocatie Kaap Flevo
Route startlocatie de Parel
Clubrecords
Uitslagen »
Zwemmen
Fietsen
Lopen
Duathlon / Triathlon
Fotoalbums
You tube filmpjes
Contact
N.A.W.-gegevens van TVZ
Wachtwoord wijzigen
Wachtwoord vergeten?

Ogenblik a.u.b. ...