U bent hier: HOME › Nieuws › Nieuwsflits › Interviews › Lidia van Bon - WK Masters zwemmen

Lidia van Bon - WK Masters zwemmen

INTERVIEW LIDIA VAN BON

 

ZOMAAR EEN DAG IN MEI, ZEEWOLDE

Ik was gewoon met mijn klas (4 jarigen) flink aan het verven voor moederdag. Komt er een collega mijn klas binnen met de mededeling of ik ook met mijn klas naar de hal wil komen. Ik vraag me nog af wat ik gemist kon hebben, was nog snel even wat verf van mijn handen en ga dan met de kinderen naar de hal. Tot mijn verbazing zitten daar dan al alle kinderen van de school, zie ik fotograven en de camera van omroep Flevoland. Tot mijn schrik zie ik dan Erik (mijn man) en mijn ouders zitten…. Het gaat om mij, help, schiet dan door je heen. Gelukkig kon ik me nog even flink met de kinderen bemoeien zodat ik mijn schrik weer wat kan verbergen. De kinderen zingen een paar speciaal gemaakte liederen (kippenvel) en dan komt de burgemeester naar voren en krijg ik de erepenning. Ik vind het echt een enorm stuk waardering, iets heel bijzonders ook. Het heeft me veel goed gedaan en is een mooie herinnering.

 

DE AANLEIDING, CHRISTCHURCH

Van 24 maart t/m 31 maart werden er in Christchurch, Nieuw Zeeland de wereldkampioenschappen voor Masters gehouden. In eerste instantie zou ik er niet heen gaan omdat het midden in het schooljaar viel, waardoor ik er maximaal voor de duur van het toernooi plus een paar ‘jetlag’ dagen naar toe zou kunnen. Omdat we alles zelf moeten betalen vond ik ongeveer €2000 voor alleen een wedstrijd toch wel erg veel. Na het succesvol verlopen Europees Kampioenschap vorig jaar ging ik toch twijfelen… zou ik niet enorm veel spijt krijgen als ik mezelf de kans niet gaf om ook een wereldtitel proberen te behalen? Dus besloot ik al snel toch te gaan. Een paar ploeggenoten/vrienden (m/v) werden daarna ook enthousiast zodat we met negen AZ&PC-ers de voorbereidingen ingingen. Overbodig te melden dat we met een super gemotiveerde groep waren, allemaal hadden we er veel geld en tijd over om naar het WMK te gaan. Vanaf januari was het doel enkel nog gericht op Christchurch en het verliep positief. Vlak voordat we vertrokken kwam er bovendien een mooie meevaller. We waren op zoek gegaan naar sponsors en nu bleek dat telecombedrijf Scarlet-Onetel de reis- en verblijfkosten van ons 9-tal wilde sponsoren. Wat waren we daar enorm blij mee! Op 17 maart vertrok ik naar Nieuw Zeeland. De reis verliep via Singapore waar we na 12 uur vliegen een stop-over van 15 uur hadden om een poging te doen de jet-lag te verminderen. Daarna was het nog 10 uur vliegen naar Christchurch, waar we de 19e arriveerden. Daar op het vliegveld kwamen we meteen in de stemming. Er hingen allemaal grote vlaggen van het toernooi, je voelt de spanning dan direct opkomen. We hadden nog een paar dagen om te wennen aan het tijdsverschil van 11 uur. In de gewone dingen ging dat erg snel, maar om te presteren is het eigenlijk te kort. Ook gebruikten we deze dagen om het zwembad te verkennen en wat uitstapjes te maken in de directe omgeving van Christchurch om zo toch een beetje idee van het land te krijgen. Op zaterdagavond was er in het centrum een grote openingsceremonie. Het is altijd weer leuk om al die zwemmers van al die nationaliteiten te zien en te ontmoeten. Zondag begon het toernooi. Ik hoefde toen nog niet in actie te komen, maar kon naast het aanmoedigen van enkele teamgenoten alvast wennen aan de sfeer van het toernooi. Maandag was voor mij een belangrijke dag. Er stond zowel de 200 wissel als de 100 vrij op het programma, de twee afstanden met voor mij de meeste kansen op een hoge eindklassering. Het scheelt dat het dan niet meer je eerste toernooi is. Eerst moet ik de 200 wissel. De spanning bij de voorstart is altijd hoog… je moet je een minuut of 20 voor aanvang melden met je accreditatie. Na die controle moet je op een bankje gaan zitten met nummers, je baannummer is je zitplaats. Na elke serie schuif je een bankje naar voren op. Eerder bleef ik altijd keurig zitten. Nu blijf ik meestal wat meer staan, nog wat losdraaien… badmuts 1 goed opzetten, trainingspak vast gedeeltelijk uit, rits van mijn haaienpak dicht laten doen (wat zit zo’n pak strak), badmuts 2 opzetten, brilletje vast goed op je voorhoofd en intussen is er die concentratie en de spanning. Je ziet en hoort je tegenstanders en laat je niet meer afleiden door hun gesprekken over vroegere prestaties. Dan wordt jouw serie opgenoemd. Je loopt op, ziet en hoort je landgenoten met knaloranje shirts aan de zijkant. Je denkt nog aan die ene tip en vertrouwt vooral op eigen kunnen. Mijn zelfvertrouwen is op zo’n moment erg groot. Dan de start, goed weg, pittig zwemmen op de vlinder. Op het keerpunt naar de rug, mijn zwakste slag heb ik veel getraind, dat gaat ook erg goed… ik kan bijna 15 meter (het maximum) onder water blijven en doordat ik het onderwaterwerk goed beheers kom ik in koppositie boven. Maar voor hoe lang? Joanna Swatton die naast me ligt is wereldrecordhoudster op de rugslag en zal wel snel voorbij komen… toch duurt dat nog lang, pas 15 meter voor de kant komt ze naast me en ze keert iets voor me. Dan de school, vechten nu, ik kom naast Joanna, er iets voor, ze vecht terug, ik ook… vlak voor het eind heb ik een kleine voorsprong.. nu de vrij… ik mag het niet meer uit handen geven. Ik kijk niet meer (dan moet ik rechts ademen en dat is minder prettig) en blijf vechten zolang ik kan, pas bij de finish zie ik dat ik zeker een meter of 5 voorsprong heb…. Het scorebord laat een dik pr en NMR (Nederlands Masters Record) en het belangrijkste…. Ik ben eerste, ik heb mijn eerste wereldtitel binnen. Mijn droom komt nu al uit. Uitzwemmen lukt daarna niet erg. Ik ben zo kapot (lijkt raar voor een triatleet, na minder dan 2,5 minuut in actie te zijn geweest…..), dat ik mijn hoofd niet onder water durf te doen en misselijk ben. Gelukkig duurt het nog een paar uur voordat ik op de 100 vrij moet starten. Tegen die tijd heb ik me weer goed los kunnen zwemmen. Ik ben wel wat stijf, maar door de overwinning op de 200 wissel lijk je dat wat minder te voelen. De 100 vrij lijkt spannend te worden. Met z’n drieën hebben we een tijd van rond de minuut staan. De eerste 50 meter gaan we dan ook gelijk op, maar tot mijn verwondering zie ik niemand meer naast me na het keerpunt, het is alleen een kwestie van vasthouden, zodat mijn tweede titel er een met overmacht wordt. Enige smetje is dat ik nu in het 50 meter bad nog net niet onder de minuut ben gedoken 1.00.10…. ik hoefde ook lang niet zo diep te gaan als op de wissel, dat is denk ik het verschil. Dinsdag hoef ik niet in actie te komen… wel prettig want ik barst van de spierpijn en ben enorm stijf. Ik heb nu de kans om alles even los te laten masseren en kan verder genieten van de prestaties van de anderen. Op woensdag zwem ik de 100 vlinder. Hier vecht ik een machtig gevecht uit met de Amerikaanse oud-olympiaganger Sandy Easton. Ik kan haar goed volgen, maar ze is net een maatje te groot voor me. Maar met mijn tijd (mijn 3e pr en NMR alweer) en het zilver ben ik heel tevreden. Donderdag het loodzware nummer… de 400 wissel. Jammer genoeg zijn de leeftijdsgroepen om tijd te besparen op dit nummer door elkaar (op tijd) ingedeeld. Ik zwem op baan 2, mijn concurrenten op baan 4, 9 en 10. De race loopt lekker, maar liefst 15 seconden gaan er van mijn pr af, maar toch… bij aankomst blijk ik derde, net achter baan 10, die ik onmogelijk kon zien maar op wie ik enorm inliep in het tweede deel van de race. Je houdt dan toch even het gevoel van…stel dat ik naast haar had gelegen… als het dan echt moet… Maar misschien ook maar goed ook. Twee jaar geleden in München op het WMK haalde ik op dit nummer ook brons, na op de vorige nummers net naast de medailles te hebben gegrepen. Toen ging ik op het laatste stuk zo diep om de toen nog derde liggende zwemster te passeren dat ik twee uur later nog geholpen moest worden bij het omkleden, mijn evenwichtsgevoel kwijt was en ik niet meer voldoende herstelde voor mijn laatste nummers. Nu kan ik me nog een keer helemaal opladen voor weer een strijd met Sandy Easton (en er schijnt nog een Amerikaanse te zijn die zelfs ook in Sydney nog met de OS meedeed, maar ik ben haar naam even kwijt). Ik heb reuze veel zin in die 200 vrij. Ik voel me van tevoren de outsider, de nummer drie, en heb zin in het gevecht. En het wordt een prachtig gevecht, in een qua opbouw ‘race volgens het boekje’ strijd ik met de twee Amerikaanse meiden. Sandy kan nog net wat extra op de laatste 50 meter, maar ik ben degene die het zilver op mag halen.. met (bijna al vanzelfsprekend) weer een pr en NMR. Later op de dag volgt de grootste verrassing van het toernooi. Op dit WK worden er alleen estafettes over 4x 50 meter gehouden voor mix teams ( d.w.z. 2 dames en 2 heren) en alleen in clubverband. Met de dames hebben we een superteam, maar dat splitsen we nu in tweeën: twee zwemmen de wisselslag estafette en Atie en ik de vrije slag estafette. Atie heeft net als ik twee wereldtitels gehaald (categorie 45+) en voor ons is het toernooi al geslaagd. De twee heren Henk en Marcel hebben mooie tijden gezwommen maar eindigden in de middenmoot. Van te voren hebben we slechts een doel: een Nederlands record zwemmen. Naar de tegenstanders keken we van tevoren eigenlijk niet. Henk begint snel met een 27.3, Atie volgt met een 28,2… en we liggen zomaar derde, ik kan er een 27. 2 uithalen en we liggen opeens tweede, Marcel mag het afsluiten… welke toppers hebben de andere ploegen als slotzwemmer en wat kan Marcel… het is ongelofelijk spannend, maar Marcel weet er ook een 27.2 uit te halen en tikt aan als DERDE (natuurlijk was dit ook een NMR)…. Met een estafetteteam een medaille halen is zo enorm mooi. Hij was daarbij ook echt onverwacht. We hebben staan springen en juichen… de perfecte afsluiting van het toernooi! De laatste twee dagen ( 1 dag zwembad en 1 dag bij de 3000 meter open- en koud… water) was ik alleen nog supporter (je mag maximaal vijf keer individueel starten) en kon ik zonder enige spanning nog heerlijk nagenieten. Daarna terug naar Nederland waar mijn werk weer wachtte.

 

VOORBEREIDINGEN OP CHRISTCHURCH

Ik trainde zes keer per week in het water: dagelijks dus, behalve zaterdag want dan had ik trainerscursus. Daarbij nog een keer krachttraining. De trainingen waren gemiddeld anderhalf uur, waarin je afhankelijk van de trainingsinhoud zo’n 4500 meter zwemt, tussen de 25 en 30 km per week dus.

Ik heb geen speciaal dieet. Eet wel meer dan de gemiddelde vrouw en probeer dat dan ook bewust te doen. Roken en drinken doe ik toch al niet. Vet en suiker… je wordt steeds bewuster, dus de hoeveelheid neemt vanzelf af in je eetpatroon. De enige aanvulling die ik gebruik is een tablet multi-vitamine van Supradyne.
Als je werkt, training geeft en zelf ook zwemt is er van absolute rust niet zo gauw sprake. Ik val 's avonds dan ook altijd als een blok in slaap. Meer trainen heeft ook niet zoveel zin, omdat je lichaam (ik ben toch ook al wat ouder) toch ook tijd nodig heeft om te herstellen. Ga ik twee keer per dag trainen dan doe ik teveel met een vermoeid lijf en dan kan je de gewenste trainingsintensiteit niet bereiken, waardoor de opbouw niet meer klopt. Vlak voor het toernooi heb je meer rust (de taper), trainingen zijn minder lang en intensief, maar er worden nog wel kleine stukjes op wedstrijdtempo gezwommen. Verder ben je dan vaak al van huis, zodat je ook in je hoofd rust krijgt… je hoeft je alleen maar met zwemmen bezig te houden.

 

Ik zwem doorgaans erg veel wedstrijden, 2 à 3 keer per maand gedurende het seizoen is gewoon. Voor al die wedstrijden ga je niet taperen, dan kom je nergens. Je kan het eigenlijk zien als zeer specifieke trainingen. Je gaat op dat moment toch zo hard mogelijk, je kan nog wat experimenteren met een andere opbouw, je pakt eens een andere afstand dan je specifieke afstand mee en het is gewoon prettig te weten wat je kan en hoe je ervoor staat. In de aanloop voor het WMK heb ik (ik heb zelf ons voorbereidingsprogramma geschreven) met mijn clubgenoten er bewust voor gekozen in de laatste twee maanden geen wedstrijden te zwemmen, op een ‘testwedstrijd’ na. Zo konden we ons maximaal op de trainingen storten, de testwedstrijd werd goed voorbereid en gaf ons voldoende informatie (en zelfvertrouwen) voor de rest van de voorbereiding. Omdat we daarvoor al veel wedstrijden hadden gezwommen, beviel deze ‘rust’ in wedstrijden ons erg goed.

 

PROGRESSIE

Het wordt wel vaker gevraagd: ‘heb je, gezien je progressie op latere leeftijd, geen spijt van je jeugdjaren?’ Die vraag stoorde me wel eens. Maar ik heb gemerkt dat ik dit jaar, doordat ik opeens nog limieten voor en zelfs finales op het gewone NK ging halen, daar zelf ook wel eens ook wel eens aan dacht. Tegelijkertijd besef ik dat ik goed presteer omdat ik me goed voel en met een stel echte vrienden train. De druk die je hebt komt enkel en alleen van jezelf. Ik weet dat ik ‘vroeger’ toch een stuk onzekerder was, bovendien moest je er in die tijd al staan als je 16 was. Ik heb het in die tijd erg naar mijn zin gehad bij de kleine club waar ik bij trainde, de vraag is (en blijft) of ik het in een grote club had kunnen bolwerken… qua trainingen denk ik wel, maar vechten om een plaats in een ploeg… dat weet ik niet!

De progressie op latere leeftijd zie je meestal terug in duursporten c.q. op duurafstanden. Dat dit in mijn geval niet opgaat, ligt dus denk ik ook aan een aantal factoren. De grootste is de mogelijkheid om vaak en goed te trainen, ik zwem nu drie à vier keer zo veel als toen. Daarbij is er veel oog geweest voor mijn techniek, waarop ik erg veel winst heb behaald. Laatste is denk ik juist die ‘volwassenheid’, zelf kritisch kijken en denken over zwemmen, je eigen weg durven te kiezen, het zelfverzekerd zijn.

 

 

OP NAAR HET TEDDYBEREN BREVET….

Ik moet op dit moment een stapje terug doen. Ik ben namelijk zwanger. Vaak zwemmen gaat nog best (vijf keer per week), en ik zal zeker nog een paar wedstrijden meedoen… maar die zullen zeker van wat minder niveau zijn. Ik ben in februari uitgerekend. Eind augustus is pas het volgende EK… als ik me er goed bij voel en er plezier in heb (dat is nu nog lastig inschatten) kan ik daar weer van start. Wat mijn mogelijkheden dan zijn weet ik niet.

 

….. EN ANDERE DIPLOMA’S

Ik heb afgelopen jaar de cursus zwemtrainer-B gedaan, dat is de cursus voor hoofdtrainer. Ik heb daar enorm van genoten. De stof, met name over de achtergronden en het hoe en waarom van de opbouw van de trainingen vond ik erg boeiend. Als zwemmende trainster kon ik bovendien het geleerde ook op mezelf toepassen waardoor de stof erg ging leven. Zelf zwemmen vind ik nog altijd fantastisch… maar er zit iets ‘juffigs’ in me… in wil mijn kennis graag delen, dingen overbrengen… zodoende kwam ik steeds meer op de kant te staan. Vlak voor mijn examen ben ik gevraagd als ‘hoofdtrainster’ bij mijn club AZ&PC, dat betekent ongeveer 20 uur per week training geven samen met een toptrainer en een groep assistent-trainers. Toen mijn examen super verliep, ben ik er serieus over na gaan denken. Echter, dit is niet te combineren met mijn werk op school. Ik vond het een erg moeilijke keus maar besloot toch van mijn hobby mijn werk te gaan maken, zodat mijn beroep volgend jaar ‘zwemtrainster’ is. Helaas… de trainingstijden van TVZ liggen te dicht op de uren van AZ&PC, waardoor ik nooit eerder dan half 8 in Zeewolde kan zijn komend seizoen…. Dus VOORLOPIG (ik zie me nog wel een keer terugkomen) moet ik helaas stoppen met de techniektrainingen.

 

Ter info: de zwemtrainer B-cursus wordt gedaan door trainers met een A-licentie en die dus verder willen. Bij de A-cursus ligt de nadruk op aanleren van zwemtechniek en methodiek. Bij de B-cursus wordt het verbeteren/aanscherpen van de zwemtechniek behandeld, het belangrijkste is het onderdeel trainingsleer en periodiseren, daarnaast is er nog aandacht voor (wedstrijd)begeleiding van de zwemmers en beleid van een club. De cursus duurde van september t/m mei, bijna elke zaterdag van 09.00 tot 14.00 uur en werd afgesloten door een praktijkexamen (training geven) en een mondeling theorie-examen.

 

Mijn grootste succes als trainster vond ik toch de voorbereiding op Christchurch. Terwijl ik nog met de stof bezig was op de cursus moest er toch een plan liggen. Edwin, die dat altijd voor ons deed, was door een auto-ongeluk langdurig afwezig. Mijn clubgenoten vertrouwden ook volledig op mij. Daarom deed het me erg goed dat niet ik alleen, maar dat we alle negen boven onszelf uitstegen op het toernooi. Verder zijn er veel zwemmers in mijn groep erg enthousiast en gemotiveerd, terwijl dat eerder in deze groep (de ‘B-selectie’) wel eens minder was. Op zich ook wel te begrijpen, want de zwemmers uit de B-selectie trainen weliswaar dagelijks maar zijn net (nog) een maatje te klein voor de NK. Dit jaar hebben een flink aantal zwemmers zich wel in een NK estafetteploeg weten te zwemmen, wat een enorme opsteker was.

 

Of Lidia van Bon het in zich heeft om een vrouwelijke Jacco Verhaeren te worden? Ik denk het eigenlijk niet, maar misschien groeit zoiets nog. Maar ik denk dat ik meer een ‘breedtesport’ mens ben dan iemand die zich puur en alleen maar op een enkele topper kan en wil richten. Voor mij is ieder zwemmer even belangrijk. Ik vind het plezier in de sport van wezenlijk belang, ook als je erg veel traint. Ik denk ook niet dat ik de hardheid heb die je soms moet hebben.

 

DE KLEINE ZEEMEERMIN EVOLUEERT TOT HAAI
Zwemkleding is duur. Voor trainingen kun je het beste een ‘endurance’ badpak kopen, andere badpakken zijn binnen twee maanden versleten. Voor (belangrijke) wedstrijden heb ik ook ‘fast skin’ badpakken, beter bekend als ‘haaienpakken’. Ik heb twee types: beiden zonder mouwen, voor de vlinder heb ik er een tot op mijn enkels, voor de vrij en de wissel tot op mijn knieën Deze pakken zijn duur, ze zijn wel iets goedkoper geworden dan in het begin, maar een paar honderd euro ben je zo kwijt.
Ik heb de pakken op de NK’s gekocht. Ook gespecialiseerde sportzaken kunnen er wel aan komen, maar daar kan je ze vaak niet van tevoren passen.
Ik zwem eigenlijk alleen in Speedo. Maar ook Adidas en Arena hebben vergelijkbare pakken. De Australiërs en Engelsen zie je vooral in Adidas (altijd met mouwen en lange pijpen).
Je blijft er niet echt beter van drijven. Wel lijken je benen wat hoger te liggen. Ook lijkt het alsof datgene wat je met je benen doet je minder moeite kost. Typisch ‘bijverschijnsel’ is dat je daardoor de verzuring niet zo goed voelt opkomen. Voor de vlinder vind ik die hoge ligging prettig. Voor de vrij en de andere slagen lig ik voor mijn gevoel iets te hoog waardoor ik grip mis, reden om voor deze afstanden een knielang pak te kiezen.

Een fastskinpak zit superstrak om je lijf. De stof lijkt wel op gewone badpakkenstof, maar heeft een bepaalde structuur (visgraat), waardoor de wrijvingsweerstand wat verminderd wordt. (Er zijn hierover nog volop discussies… over of zo’n pak nu daadwerkelijk werkt. Bijna alle internationaal zwemmende zwemmers kiezen er toch voor. Ikzelf ook: het pak zit lekker strak, sluit perfect aan en je benen lijken iets hoger te liggen). Wetsuits zijn in het wedstrijdzwemmen (ook in het open water) overigens niet toegestaan.

 

LIDIA’S FAVORIETEN

Mijn beste tijden zwom ik een 25 meter bad, op mijn 7 favoriete afstanden zijn dat: 100 vrij 0.58.90, 200 vrij 2,08,94; 100 vlinder 1.06.5, 200 vlinder 2.24.7, 100 wissel 1.07.7; 200 wissel 2,24,7, 400 wissel 5.17.8

Vrij, vlinder en wissel zijn allemaal even favoriet. Met name de 100 en 200 m nummers, ook de 400 pak ik graag mee. School en rug wisselen stuivertje als het gaat om minst favoriet… in het 25 m bad vind ik de rug nog wel aardig omdat ik het keerpunt en het onderwater zwemmen leuk vind, maar in een 50m bad komt er geen einde aan. Schoolslag is gewoon nodig voor de wissel en daarom train ik hem. De ene keer gaat het gewoon lekkerder dan de andere keer. Op wedstrijden loopt hij eigenlijk altijd wel. Op ja, met deze sprinten (50m) is natuurlijk het mist favoriet.

 

Elk WK en EK is bijzonder, elke keer bleek ik weer wat ‘gegroeid’… maar door de geweldige sfeer en natuurlijk ook de mooie resultaten, de wereldtitels dus, is Christchurch mijn mooiste WK. Mallorca vorig jaar is mijn mooiste EK.

 

Het fijnste zwembad? Het Sportfondsenbad…. wel oud, maar een prettiger watertemperatuur (kouder) waardoor je harder kunt trainen. De samenstelling van het water ligt mij ook beter, ik kan regelmatig in het 50 meter bad trainen wat voor een groot toernooi (is altijd 50m) natuurlijk een groot voordeel is en ik heb daar de mogelijkheid om vaak te trainen. Met het Baken is verder niets mis hoor, is in ieder geval een stuk nieuwer en schoner….

 

Vragen voor wie ik meer bewondering heb, Edith van Dijk of Inge de Bruijn, is zoiets als een sprinter met een marathonloper vergelijken. Beide dames trainen echt kei en keihard en beiden halen daarmee de wereldtop. Inge krijgt daarvoor meer publiciteit, maar de concurrentie is ook erg groot en de verschillen klein, het komt op de details aan. Voor wat Edith doet is wat minder animo… om een 25 km wedstrijd te zwemmen (toch zeker 5 uur zwemmen) moet je echt kilometers maken, vele lange saaie kilometers. Echt knap als je dat telkens weer kan. De meeste zwemmers (inclusief mijzelf) trekt dat niet. Voor een 100 meter moet je ook veel kilometers maken, maar die hebben veel meer variatie in snelheid, slagen en afstanden. Edith wil proberen op de 800 vrij uit te komen op de OS Athene, het zou me niets verbazen als ze dat ook voor elkaar krijgt.

Het lange baanzwemmen is overigens een onderdeel waar ik niet (oké, a.s. zaterdag waag ik me aan 1 km school en 1 km vrij, maar dat is voor de gezelligheid) zoveel mee heb. Het wordt Open water zwemmen genoemd omdat de term ‘langebaan’ ook gebruikt wordt voor het 50m bad. Er is een behoorlijke groep zwemmers die zich daar gedurende de zomermaanden wekelijks mee bezig houdt. Bij AZ&PC is er een echte ‘topper’ op dit gebied, die de schoolslagklassementen al jaren aanvoert, verder zijn er enkel Masters die zo de ‘lege’ zomermaanden opvullen. Bij de dames hebben we een paar internationale kanjers. Edith van Dijk zwemt het IJsselmeer meer dan een half uur sneller over dan de snelste Nederlandse man… een klasse apart dus. Ook Etta van de Weijden zal nog van zich laten horen.

 

 

DE TOEKOMST VAN ZWEMMEN

 

Je ziet langzamerhand meer ‘profploegen’ ontstaan. Toch zijn Pieter en Inge denk ik de enigen die van de sport kunnen leven. Het heeft de promotie van de zwemsport natuurlijk veel goed gedaan. Ik vond het verder erg leuk om te zien tijdens het afgelopen EK dat er toch wel wat zwemmers door lijken te breken naar de (sub) top. De aandacht voor deze zwemmers is zeker naar buiten toe wel erg minimaal. Zeker als je de berichtgeving vergelijkt met nu de EK atletiek, waar slechts het halen van een finaleplaats al flink wat publiciteit en naamsbekendheid oplevert. Wat de rol van de KNZB in dit alles is weet ik niet precies.

 

De huidige “professionalisering” van TVZ lijkt me een goede zaak, zeker als je kwalitatief goede trainingen en wedstrijden wilt organiseren ontkom je er volgens mij niet aan. De meeste sporters vragen daar ook om. De afdeling zwemmen is wat dat betreft nog een beetje half omdat er maar twee keer per maand (dat is trouwens al een verdubbeling) een trainer aan de kant staat. Kwalitatief echt goed wordt het als er altijd een trainer aanwezig is die bovendien weet wat de persoonlijke doelstellingen zijn en in hoeverre het nodig is met zijn/haar trainingsinhoud rekening te houden met de loop- en fietstrainingen en de verschillende wedstrijden. René heeft met zijn trainerscursus al een mooie stap gezet.

Algemene informatie »
Verzekeringen »
Contributie
Bestuur / Commissies
Verkeersregelaars
Vacatures
Clubkleding
Aanmeldingsformulier
Algemene informatie
Ledenvergaderingen
Nieuws
Nieuwsflits »
Nieuwsarchief
Algemeen »
Techniek »
Interviews »
Medisch »
Helden »
Menu vd maand »
Wedstrijdverslagen »
Bike-vakantie in het Zwarte Woud
Boekbespreking: Ard Schenk (Biografie)
Boekbespreking: Jacco Verhaeren (TOP-Coaches)
Boekbespreking: Joop Zoetemelk
Boekbespreking: Marc Herremans 1
Boekbespreking: Zwemmen (Nicola Keegan)
De Keiler in Nunspeet
Fietsexpeditie Siberië
Fietsvakantie Frankrijk - Marjolein Bos
Fietsvakantie Santiago - Anita Schouwaert
Giromania !!
Hardlopen samen met een blinde loper
Mount Ventoux beklimming Louis & Stefan Doorn
Ode aan Marco Pantani
Rien en de Fietsgoden
Skiken met Ingrid Munneke
The Desert Run
Trainingskamp XXL
Trans Alp ATB - Michiel & Marion
Vancouver - trainingskamp
Weissensee - Tonny van Vliet
Zwemanalyse in de Tongelreep
Trainen met de hartslagmeter
Bram Som
Edith van Dijk
Erica Terpstra
Gregor Stam
Kees Vaneman
Leen Pfrommer
Lidia van Bon - WK Masters zwemmen
Mieke Smit
Rob Barel
Afvallen - Mascha Spoor
Overgang en trainen - Mascha Spoor
Piriformis syndroom- Mascha Spoor
Bert Flier
Bruce Lee
Eric van der Linden
Jean Nelissen
Johan Neeskens
Wilco van den Akker
Wilfried de Jong
Gehakttaart met nasikruiden - Joke Lof
Spinaziepannenkoek - Paul Lindeboom
Fietsen
Lopen
Triathlon
zwemmen
Algemene informatie zwemmen
Zwemtrainingen »
Zwemtrainer
Algemeen informatie fietsen
Racefiets trainingen »
ATB trainingen »
Fietsnieuws
Fietstrainers
Veiligheid bij fietstrainingen
Fietstrainingen
Algemene informatie lopen
LOKO Loopcompetitie
Loopnieuws
Looptrainers
Algemene informatie triathlon
Divisie team
Reglementen »
Wedstrijdreglement ITU
Reglement Organisatie Wedstrijden
Wedstrijdkalender TVZ
Route startlocatie Kaap Flevo
Route startlocatie de Parel
Clubrecords
Uitslagen »
Zwemmen
Fietsen
Lopen
Duathlon / Triathlon
Fotoalbums
You tube filmpjes
Contact
N.A.W.-gegevens van TVZ
Wachtwoord wijzigen
Wachtwoord vergeten?

Ogenblik a.u.b. ...